Sama Figg zakładała, że po prostu nikt nie może się dowiedzieć o tym, co robił. Nie do końca zamierzała o to wypytywać, w końcu nie po to się tutaj znalazła. Miała tylko przekazać eliksiry, dla Zakonu była trochę niczym łączniczka. Przygotowywała co mogła w swojej kuchni, aby później przekazać to dalej. Odpowiadało jej to, też czuła się dzięki temu bezpieczniej, im mniej wiedziała tym mniej mogła zaszkodzić Zakonowi, gdyby ktoś domyśli się, że z nimi współpracuje. O to jej chodziło najbardziej, nie szkodzić tym, którzy próbowali poradzić sobie z problemem jakim byli śmierciożercy. Wiedziała, że jest łatwym celem - bo w zasadzie zupełnie nie mogła się bronić, nie była wojowniczką.
Przyglądała się mężczyźnie, gdy wspomniał o klątwie. Nie domyślała się, co mogło mu się przytrafić, bo nie znała się na tym zupełnie. Umiała jedynie tworzyć eliksiry, które były w stanie zdziałać cuda, to, decyzje o tym, co zostanie mu podane nie należały do niej. Ta obca kobieta miała się tym zająć, Norka zakładała, że jest uzdrowicielką, w końcu nie wysłałi by tu kogoś niekompetentnego.
Sama stała z tyłu. Nie uważała, że powinna podchodzić bliżej. W rękach miała pakunek z eliksirami, który wczoraj przygotowała. Jej spiżarnia była pełna mikstur, gotowych do użycia. Na biężąco uzupełniała zapasy, żeby w każdej chwili być gotową na to, aby przekazać je potrzebującym. Nigdy nie wiadomo, kiedy coś będzie potrzebne, a niektóre z eliksirów potrzebowały więcej czasu na to, aby zostać stworzone. Wolała uniknąć sytuacji, w której nie ma tego, czego akurat potrzebują. Niemalże codziennie coś warzyła w kociołku, aby niczego im nie zabrakło. Trochę, jakby pracowała na dwa etaty, tylko ten drugi zupełnie charytatywnie - wcale jej to nie przeszkadzało, wystarczała sama świadomość, że może komuś pomóc, czy uratować życie.
Przełknęła głośno ślinę, gdy usłyszała ich rozmowę między soba. Łuska, pod bandażem, na ręku. Dobrze, że na to nie spoglądała, bo na samą myśl robiło jej się niedobrze. Mogła przygotowywać maści, leki, jednak wolała unikać widoku ran.
- Mam wszystkie, zabrałam też maść, jedną z łagodzących ból, bardzo delikatną.- Odpowiedziała na zadane jej pytanie. Zmrużyła oczy, żeby tylko nie spoglądać na rękę mężczyzny i wręczyła pakunek Florence, po czym cofnęła sie o krok. - Czy potrzebuje pani mojej pomocy? - Wolała się upewnić, liczyła jednak na to, że nie.