Gabriel zamierzał ułatwić bardzo wiele, ale choć rozumny abraksan potrafił nawet samodzielnie, bez woźnicy, przewieźć swoich panów, to nie znaczyło, że zamierzał zmierzać bezwiednie do celu. Ponieważ to nie był ten rodzaj podróży, w którym ten cel był najważniejszy. Cel mógł skończyć się równie dobrze w momencie, kiedy dojadą na plaże. Mógł się skończyć kilometr dalej. Mógł poprowadzić ich do lasów New Forest, którego bezpieczne ścieżki Laurent znał jak własną kieszeń. Mogła ich poprowadzić wszędzie i skończyć się wszędzie. Dlatego wymagało to odrobiny więcej niż wejście do powozu, który potem bezpiecznie doleci do celu.
Zaufanie było bardzo skomplikowaną, a jednocześnie banalnie prostą rzeczą. Wszyscy rozumieli, czym jest zaufanie. Nawet jeśli sumienie ich zawodziło, nie potrafili go w sobie odnaleźć, nawet jeśli szkiełko w oku pchało się do serca to pojęcie zaufania w relacjach tkwiło w głowie człowieka. Okłamiesz kogoś i przyłapie cię na tym - zawiedziesz zaufanie. Nie stawisz się na spotkanie, choć się umówiłeś - zawiedziesz. Zranisz, a zaufanie stracisz. Ono jednak mogło być budowane od różnych stron. Niektórzy zaczynali znajomości i już ufali, inni potrzebowali do tego dojrzeć. Pielęgnować ten owoc, dokarmiać go, poić wodą. Laurent i jego brak zaufania do Nicholasa miał tendencję odbudowy. Co jednak ciekawe w tej pielęgnacji nie wystarczyła chęć jednej strony. Potrzebne były dwie pary dłoni, a czasem nawet więcej. W tym wypadku dłonie Nicholasa były wystarczające. Czy powinien ufać? Ile miał wspólnego z Dante? Czy nadal robił z nim interesy? Ha... chciałby usłyszeć, że nie. Że już nie miał z nim kontaktu od lat. Że rzeczywiście napotkał tylko ciemne, zapuszczone Rose Noire, które kiedyś pieściło zmysły i oczy swoimi atutami. Chciał więc odpowiedzi... która by go usatysfakcjonowała. I jednocześnie nie chciał usłyszeć kłamstwa. Już wystarczy nazywania siebie samego Słodkim Kłamstewkiem. Wystarczy życia w obłudzie. Bo rzeczywiście - Laurent zaczynał Nicholasowi ufać. Przy tym niekoniecznie ufał samemu sobie, a na pewno nie ufał temu paskudnemu zagraniu, jakie robił. Tak jakby chciał mieć ciastko i zjeść ciastko. Jakby chciał złapać wszystkie sroki za ich ogony. Nawet on myślał, że to w jakiś sposób nie było sprawiedliwe... i jednocześnie myślał, że tego potrzebował. Jak wiele można usprawiedliwić własnymi potrzebami i do jakiego stopnia wolno było być egoistą?
- Hmm... - Spojrzał na swoją własną dłoń. Delikatną, słabą. Za słabą. Naprawdę pora było o siebie zadbać. Tylko jak o siebie dbać, kiedy wszystko jest przerażające, a jednocześnie czas pędził na złamanie karku? Nie mogłeś się zatrzymać. Nie mogłeś sobie na to pozwolić. - Bardzo poważnego, ale... nie nieuleczalnego. - Opuścił rękę i odwrócił głowę w kierunku mężczyzny, żeby uśmiechnąć się do niego ciepło. - Czasami ciężko wygrać z własnymi słabościami. Przynajmniej ja nie radzę sobie z tym najlepiej. - Nie było ideałów i każdy miał wady. Niektórzy po prostu dobrze te wady akceptowali, a inni nosili je jak krzyż za grzechy swoje i wszystkich wokół. Laurent miał niestety skłonności do tego drugiego, chociaż ostatnio z gniewem i poczuciem zdrady spoglądał w niebo. To Niebo, które łatwo zrzucało i paliło pióra, a rzadziej chciało je oddać.
- Mądra kobieta. - Przynajmniej jeśli chodzi o magiczne stworzenia. Czy nadal "jest" czy jednak "była"? Powinien o to pytać? Czy były w ogóle rzeczy, które poruszały Nicholasa? Normalnie byłoby mu głupio, strasznie by się przejmował, a przy Nicholasie czuł tą ciekawość. Chciał się przekonać, co jest w stanie go poruszać i nim wstrząsać. To też było egoistyczne. I podobało mu się to. - Miała całkowitą rację. Nad koniem jest o wiele łatwiej zapanować niż nad abraksanem czy granianem. - Choć te drugie były trochę łagodniejsze, zdaniem Laurenta, w swojej naturze. - Parę dni temu do mojej stajni wkradł się Śmierciożerca i chciał skrzywdzić moje abraksany. - Uśmiechnął się smutno i przesunął czule dłonią po cienkiej skórze Michaela, który na moment obrócił łeb w jego stronę. - Nic się nie stało, bo nie spodziewali się tego, że to miejsce, po artykule, będzie na to gotowe. Sprawca uciekł, zanim któremukolwiek ze stworzeń coś się stało. Ale... byli tu. Nie pierwszy raz i pewnie nie ostatni. Tak jakby tym aktem chcieli przekonać do tego, że wcale nie są terrorystami... - Jego uśmiech zmienił się na gorzki.