Michael żywił urazę do niemal każdego. A do niektórych osób po prostu trochę bardziej, kiedy mu nie podpasowali. Zimny jak lód Nicholas należał do takich osób, bo, no właśnie, wcale nie budował zaufania. Wystarczyło trochę ciepła, kostka cukru i dobry błysk w oku i abraksan gotów był dopuścić tego człowieka do siebie i swojego stada. Swojej rodziny. Mieli na ten temat nie raz i nie dwa pogadankę z Laurentem, bo w wielu kwestiach się nie zgadzali, ale to nie miało znaczenia. Michael nie słuchał innych - ale zawsze słuchał Laurenta. To on był, koniec końców, przewodnikiem tego stada, głową tej rodziny. Nie zamierzał zresztą odpędzać potencjalnych klientów, skoro nie robili szkody i szanował to, że jego towarzysz miał skłonności do dobierania sobie dziwnego towarzystwa, chociaż mu się to nie podobało. Za wielu ludzi skrzywdziło już Prewetta. I ciągle dawał sobie robić to samo, naiwny i głupi. Cóż zrobić, jeśli te dwunożne ssaki potrafiły być podstępne jak zakopujące się w pustynnych piaskach pająki, gotowe wyskoczyć z nory po wabioną ofiarę.
- Alexander? Och nie, nie tylko on... pracuje to naprawdę dużo ludzi. - Chociaż niekoniecznie byli widoczni na pierwszy rzut oka. - Alexander nawet nie jest stajennym, bardziej moją prawą ręką. - Nazwanie go tak, per "Stajenny" nie było niepoprawne i sam Alexander nawet wolał, niż taki dumny tytuł jak bycie Zastępcą. Nie był to człowiek, który był inteligentny, który by się zajmował księgowością i tym podobnymi, ale nie musiał być. Wystarczyło, że był mądry i miał wielkie serce. Laurent bardzo mu ufał. - To dobry człowiek, jest tu ze mną od początku. Nie miał domu, nie miał pracy, ale miał miłość do zwierząt. Pasja, jak widać, potrafi łączyć ludzi. - I to miało drugie dno, bo chociaż nie powiedziałby, że magiczne stworzenia były pasją Nicholasa, to widział zainteresowanie w jego oczach, widział szacunek, kiedy spoglądał chociażby na abraksany. To był wyjątkowy przejaw emocji jak na tego człowieka. - Ojciec próbował mnie namówić do pozostania w Keswick, ale tamto miejsce nie sprzyja mojemu zdrowiu. Poza tym nie mogę zostawić New Forest. - Chociażby chciał, o tym właściwie przelotnie rozmawiali na spotkaniu w domu Nicholasa. Laurent zdradził wtedy, że myśli o przeprowadzce. I myślał o tym bardzo poważnie. - W każdym razie na miejscu raczej zawsze jest ktoś na miejscu, żeby mi pomóc, kiedy dzieje się coś złego. - A działo się zdecydowanie zbyt często. Fakt, że jego dom był odsunięty, ale miał Migotka, który bez problemu sprowadzał chociażby Aleksandra czy Vincenta. Sam blondyn nie myślał o rozmowie o tym jako "odsłonieniu słabości". Dla niego to była informacja, którą należy dać, skoro już z kimś się wybierasz na przejażdżkę. I coś złego się może stać. - Dam ci szybką instrukcję, gdyby coś się złego działo. - Mignął uśmiech przez jego twarz. - Zajmij moje myśli. Chociażby powtórką z zasad Numerologii. - Dziwne na radzenie sobie z chorobą? Ach, jak najbardziej. Człowiek bliżej spodziewałby się jakichś mikstur pochowanych po kieszeniach... ale to nie była tego rodzaju choroba. Coś więc ich łączyło - tylko dolegliwości były inne.
- Nie musiałbym nawet prosić. Sprawiam wrażenie takiego bezradnego? - Zapytał to trochę zaczepnie, trochę psotliwie, ale właściwie to tak się czuł. Jak zdany na łaskę świata, rzucony na pożarcie krukom i wronom. Ale miał bardzo silnych przyjaciół, którzy nie pozwalali mu wyrządzić krzywdy. Bardzo się przy tym starali. - Moim ojcem jest Edward Prewett. To nie jest człowiek, który pozostaje bierny w takich sytuacjach. Tak jak zresztą reszta mojej rodziny. - I przyjaciół. - Poza tym - tak. Sprawa jest oficjalnie w biurze aurorów. - Pomijając prywatne środki, w które mógł zainwestować. I to zamierzał.
- Pomyślmy... - Kiedy się od tego odcinał to było wręcz zabawne. - Na początku czerwca dwa razy ktoś napadł na moje życie, później wezwało mnie morze na pełen nieumarłych statek, potem moje New Forest odwiedzili jacyś naśladowcy terrorystów. Ten miesiąc wcale nie wyglądał wiele ciekawiej, wiesz? Obyło się bez dwóch prób morderstw. - Pokiwał głową sam do siebie i swoich myśli. - Najwyraźniej jeszcze czeka mnie ponowne spotkanie z Dante. Słowo strach... wydaje mi się niedopowiedzeniem. Ale kiedy tak o tym myślę to wydaje mi się wręcz zabawne.