23.11.2022, 17:02 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 23.11.2022, 17:08 przez Florence Bulstrode.)
Generał Ład i Porządek już nie tylko szykowała się na wojnę, ale wytoczyła ciężkie działa i zabrała się do metodycznego niszczenia sił przeciwnika. Wojska chaosu musiały zostać unicestwione, a w zapasach Świętego Munga musiał zapanować idealny porządek. Taki, że ordynatorka po zajrzeniu tu zapłacze ze szczęścia i wzruszenia. I Florence zamierzała osiągnąć to nawet bez zjadania stażystów.
Zapewne głównie dlatego, że była wegetarianką.
- Dziwne – mruknęła, znów wracając do swojego zwykłego, spokojnego tonu. – Sprawdź proszę, czy żadnej fiolki nie ma w szafce przy drzwiach. Może ktoś je poprzestawiał. Powinno być siedemnaście butelek – stwierdziła, starannie skrywając niezadowolenie. Czy któryś z uzdrowicieli nie zapisał zaordynowanych leków? A może pomylono się przy inwentaryzacji zasobów, które wpłynęły od alchemików? Chyba nikt nie kradłby Szkiele Wzro, bez przesady, przecież ten eliksir był potrzebny tylko, kiedy ktoś oberwał wyjątkowo paskudnym albo bardzo sknoconym zaklęciem, po co ktoś trzymałby pięć buteleczek w swoich zapasach? Odsprzedać też to trudno, na co dzień ludzie jednak lubili mieć swoje kości na miejscu, więc zapotrzebowanie nie było takie dużo.
Wyciągnęła różdżkę i zaczęła zmieniać nazwy ziół na etykietce mikstury. Wyraz twarzy miała spokojny, ale już planowała dla stażystów drobniutkie dyktando. Z nazwami ziół. I nagrodą dla tego, kto osiągnie najlepszy wynik, czyli możliwością wybrania sobie przydziału i praktyk w tym miesiącu, oraz okrutną karą dla tego, kto osiągnie wynik najgorszy, czyli koniecznością przepisania encyklopedii zielarskiej, oraz dodatkową praktyką pod jej własnym, bacznym okiem.
- Słucham? – spytała, obracając się ku Fernah, kiedy ta zwróciła uwagę na niezgodność stanu zapisanego z faktycznym.
Sto eliksirów czyszczących rany.
Dwadzieścia cztery.
Miała naprawdę ogromną nadzieję, że się przesyłała. Podeszła do Fernah szybkim krokiem i sama zaczęła liczyć buteleczki, ale nie, zdecydowanie, było ich dokładnie dwadzieścia cztery. Nie sto.
Odetchnęła i przymknęła oczy.
– Trzeba sprawdzić wszystkie półki i szafki. Sprawdź te po prawej stronie, ja zerknę na lewo. Może ktoś je tylko przestawił – powiedziała, po czym zabrała się do poszukiwań. Usta zaciskała w bardzo, bardzo wąską kreskę. Jakby powstrzymywała się przed wyrzuceniem z siebie wiązanki przekleństw.
Dowie się, gdzie zaginęły te eliksiry. Znajdzie je, znajdzie, choćby miała spalić cały Londyn. Albo tego, kto popełnił tę pomyłkę i spali jego. Musiała ustalić, czy jakiś półgłówek nie potrafił liczyć do stu, jakiś uzdrowiciel nagminnie nie zgłaszał zużytych mikstur – i nic ją nie obchodziło, że też była tylko uzdrowicielem, jak już takiego dorwie, krew się poleje… - pojawił się błąd w rejestrach czy ktoś…
…okradał szpital.
Może jednak kanibalizm nie byłby taką złą dietą.
Zapewne głównie dlatego, że była wegetarianką.
- Dziwne – mruknęła, znów wracając do swojego zwykłego, spokojnego tonu. – Sprawdź proszę, czy żadnej fiolki nie ma w szafce przy drzwiach. Może ktoś je poprzestawiał. Powinno być siedemnaście butelek – stwierdziła, starannie skrywając niezadowolenie. Czy któryś z uzdrowicieli nie zapisał zaordynowanych leków? A może pomylono się przy inwentaryzacji zasobów, które wpłynęły od alchemików? Chyba nikt nie kradłby Szkiele Wzro, bez przesady, przecież ten eliksir był potrzebny tylko, kiedy ktoś oberwał wyjątkowo paskudnym albo bardzo sknoconym zaklęciem, po co ktoś trzymałby pięć buteleczek w swoich zapasach? Odsprzedać też to trudno, na co dzień ludzie jednak lubili mieć swoje kości na miejscu, więc zapotrzebowanie nie było takie dużo.
Wyciągnęła różdżkę i zaczęła zmieniać nazwy ziół na etykietce mikstury. Wyraz twarzy miała spokojny, ale już planowała dla stażystów drobniutkie dyktando. Z nazwami ziół. I nagrodą dla tego, kto osiągnie najlepszy wynik, czyli możliwością wybrania sobie przydziału i praktyk w tym miesiącu, oraz okrutną karą dla tego, kto osiągnie wynik najgorszy, czyli koniecznością przepisania encyklopedii zielarskiej, oraz dodatkową praktyką pod jej własnym, bacznym okiem.
- Słucham? – spytała, obracając się ku Fernah, kiedy ta zwróciła uwagę na niezgodność stanu zapisanego z faktycznym.
Sto eliksirów czyszczących rany.
Dwadzieścia cztery.
Miała naprawdę ogromną nadzieję, że się przesyłała. Podeszła do Fernah szybkim krokiem i sama zaczęła liczyć buteleczki, ale nie, zdecydowanie, było ich dokładnie dwadzieścia cztery. Nie sto.
Odetchnęła i przymknęła oczy.
– Trzeba sprawdzić wszystkie półki i szafki. Sprawdź te po prawej stronie, ja zerknę na lewo. Może ktoś je tylko przestawił – powiedziała, po czym zabrała się do poszukiwań. Usta zaciskała w bardzo, bardzo wąską kreskę. Jakby powstrzymywała się przed wyrzuceniem z siebie wiązanki przekleństw.
Dowie się, gdzie zaginęły te eliksiry. Znajdzie je, znajdzie, choćby miała spalić cały Londyn. Albo tego, kto popełnił tę pomyłkę i spali jego. Musiała ustalić, czy jakiś półgłówek nie potrafił liczyć do stu, jakiś uzdrowiciel nagminnie nie zgłaszał zużytych mikstur – i nic ją nie obchodziło, że też była tylko uzdrowicielem, jak już takiego dorwie, krew się poleje… - pojawił się błąd w rejestrach czy ktoś…
…okradał szpital.
Może jednak kanibalizm nie byłby taką złą dietą.