18.01.2024, 16:33 ✶
- Czasem żaden sens nie istnieje. Ludzie tylko bardzo chcą go znaleźć. I lubią sobie wmawiać, że go znaleźli - stwierdził Charon znad butelki. On wyraźnie nie był już człowiekiem, który by takiego sensu szukał. Może robił to kiedyś? Sam w końcu przyznał Morpheusowi, że kiedyś szukał tego, o czym mówiły głosy. Może w nadziei na to, że umilkną? Albo że w ich podszeptach kryje się jakiś sens?
Przestał jednak.
Był człowiekiem, który się poddał. Nie zniszczonym może jeszcze do reszty, bo rozmawiał w miarę przytomnie, ale powoli zamieniającym się we wrak. Każdy dzień jego życia miał być już taki sam, upływać w tym domu, na piciu takiego alkoholu, jaki zdobyć zdoła, może na prostych pracach, które zapewnią mu kilka dodatkowych sykli. A pewnego dnia ktoś znajdzie go tu martwego, pośród butelek.
Nie musiał być jasnowidzem, aby doskonale o tym wiedzieć.
- Dlaczego miałbym odmówić? To bez znaczenia. Dam ci je, jeśli prześlesz mi za to jeszcze jedną butelkę - stwierdził. Nie miał powodów ani rozmawiać z Morpheusem, ani go stąd wyrzucać, ani ulegać prośbie, ani jej odmawiać. Wpuścił go, bo było to zakłócenie monotonni i bo przejrzał jego przybycie. Mógł dać mu wspomnienie, bo butelka rumu była tego warta. - Wiele ci ono jednak nie da, bo ja nie pamiętam. Młody pewnie chętnie ci opowie. Aż za chętnie. Mieszka w latarnii, na pobliskich klifach - powiedział. Longbottom zmierzając tutaj zresztą z pewnością ją widział.
Mężczyzna wstał. Nieco chwiejnym krokiem ruszył do stolika, by wziąć różdżkę. Już sam fakt, że nie dbał o to, by stale mieć ją pod ręką, wiele mówił - a jeszcze więcej jej stan, bo była porysowana, na jej krańcu pobłyskiwało coś srebrzyście, powierzchnia drewna była poznaczona śladami palców. Charon nie dbał ani o sobie, ani o swoją różdżkę.
Przytknął ją do głowy, a srebrzysta nić połączyła z różdżką jego skroń. Następnie wrzucił tę srebrzystą ciecz do pierwszej lepszej pustej butelki: opadła na jego dno.
Później, mając myślodsiewnię, Morpheus będzie mógł przyjrzeć się temu wspomnieniu - rozmowie Charona z rudowłosym mężczyzną po trzydziestce, prowadzonej przy tym stole, nad butelkami rumu i pajdami chleba z dżemem, przyniesionymi przez gościa. Rozmowie o wszystkim i niczym, urywającej się bardzo nagle, by potem potoczyć się dalej, gdy obaj byli już w zupełnie innych pozycjach, Charon kręcił głową mówiąc, że chyba przysnął, a Alistair - że wcale nie przysnął, że mówił o magicznej broni, o wyspie i o strachach.
Przestał jednak.
Był człowiekiem, który się poddał. Nie zniszczonym może jeszcze do reszty, bo rozmawiał w miarę przytomnie, ale powoli zamieniającym się we wrak. Każdy dzień jego życia miał być już taki sam, upływać w tym domu, na piciu takiego alkoholu, jaki zdobyć zdoła, może na prostych pracach, które zapewnią mu kilka dodatkowych sykli. A pewnego dnia ktoś znajdzie go tu martwego, pośród butelek.
Nie musiał być jasnowidzem, aby doskonale o tym wiedzieć.
- Dlaczego miałbym odmówić? To bez znaczenia. Dam ci je, jeśli prześlesz mi za to jeszcze jedną butelkę - stwierdził. Nie miał powodów ani rozmawiać z Morpheusem, ani go stąd wyrzucać, ani ulegać prośbie, ani jej odmawiać. Wpuścił go, bo było to zakłócenie monotonni i bo przejrzał jego przybycie. Mógł dać mu wspomnienie, bo butelka rumu była tego warta. - Wiele ci ono jednak nie da, bo ja nie pamiętam. Młody pewnie chętnie ci opowie. Aż za chętnie. Mieszka w latarnii, na pobliskich klifach - powiedział. Longbottom zmierzając tutaj zresztą z pewnością ją widział.
Mężczyzna wstał. Nieco chwiejnym krokiem ruszył do stolika, by wziąć różdżkę. Już sam fakt, że nie dbał o to, by stale mieć ją pod ręką, wiele mówił - a jeszcze więcej jej stan, bo była porysowana, na jej krańcu pobłyskiwało coś srebrzyście, powierzchnia drewna była poznaczona śladami palców. Charon nie dbał ani o sobie, ani o swoją różdżkę.
Przytknął ją do głowy, a srebrzysta nić połączyła z różdżką jego skroń. Następnie wrzucił tę srebrzystą ciecz do pierwszej lepszej pustej butelki: opadła na jego dno.
Później, mając myślodsiewnię, Morpheus będzie mógł przyjrzeć się temu wspomnieniu - rozmowie Charona z rudowłosym mężczyzną po trzydziestce, prowadzonej przy tym stole, nad butelkami rumu i pajdami chleba z dżemem, przyniesionymi przez gościa. Rozmowie o wszystkim i niczym, urywającej się bardzo nagle, by potem potoczyć się dalej, gdy obaj byli już w zupełnie innych pozycjach, Charon kręcił głową mówiąc, że chyba przysnął, a Alistair - że wcale nie przysnął, że mówił o magicznej broni, o wyspie i o strachach.