Spotkanie rodzeństwa Persusa nie było tym, co było jej teraz potrzebne, ale nic nie mogła na to poradzić. Nie mogła ich zdmuchnąć z powierzchni ziemi, nie mogła ich podpalić, nie mogła ich torturować, musiała zaakceptować ich obecność w tym miejscu. Uśmiechała się uprzejmie, ale nie była to wcale szczera uprzejmość; była ona odpowiednia. Nie czuła się też niekomfortowo, wręcz idealnie udawała, że wcale nie widzi ich spojrzeń, przyjmowała z uprzejmością ich gratulacje. Była wręcz odpowiednią osobą w odpowiednim miejscu. Chciała udowodnić Perseusowi, że nie musi się o nią martwić, nie musi też myśleć o tym, że przyniesie mu wstyd, a jego rodzinka mogła pocałować się w dupy, bo Vespera nie urodziła się wczoraj i radziła sobie dobrze w takich niespodziewanych sytuacjach.
– Nie szkodzi, było to odświeżające doświadczenie – na jej ustach zagościł wręcz filuterny, rozbawiony uśmiech. Oczywistość była wręcz zbyt duża, aby musiała mu kazać przepraszać za to, że jego rodzina zjawiła się w rodzinnej posiadłości.
Przylgnęła do jego ramienia czując się już zrelaksowana, ale po chwili zrobiło jej się niewygodnie, więc postawiła na prostotę i po prostu złapała jego dłoń. Starała się o niczym nie myśleć, nie było to łatwe, ale widoki były zniewalające i nawet taką osobę jak ona powalały oraz zapierały dech w piersi. Jej ulubioną sztuką była ta z kategorii makabrycznych, ukazujących dramatyzm i śmierć, ale sielankowe widoki jeziora, łąk oraz lasów też były przyjemne. Były przede wszystkim uspokajające, a w jej stanie raczej było to wskazane.
– Mugole mają ciekawe poczucie posiadania – mruknęła schodząc z nim na ścieżkę. Cały czas korzystała z jego pomocy, bo nie chciała się mimo wszystko wywrócić na nierównej powierzchni, bo nie miała zamiaru dzisiejszego dnia kończyć połamana, co mogłoby się jeszcze bardziej źle skończyć.
Obserwowała go z zaciekawieniem, gdy tak zaczął ściągać z siebie ubrania. Oh, kusiłeś diablice Perseusie. Wzięła głęboki wdech i również zaczęła ściągać swoją suknie, ale nie skończyła na bieliźnie, jej też się pozbyła z zadziornym uśmiechem. Czy ryzykowała tym, że ktoś ich zobaczy – oczywiście; czy mogło to być rodzeństwo Persuesa; jak najbardziej! Ubrania rzuciła na ziemię i nim ten zdążył wejść do wody minęła go i sama do niej weszła, najpierw powoli, bo nigdy nie lubiła się gwałtownie zanurzać w wodzie, a potem po prostu już popłynęła.