Po wszystkim mądry. Po wszystkich nieporozumieniach, wybuchach złości i wylanych przez Laurenta łzach. Po wszystkich szkodach, z których starał się wyciągnąć odpowiednie wnioski. Wiedział nad czym musi popracować i wiedział, że to wszystko zajmie mu sporo czasu przy założeniu, że to było możliwe. Zamierzał spróbować. Wydawało mu się, że to stanie się nieznacznie prostsze, jak dojdzie do porozumienia z samym sobą a dopiero potem z innymi. Możliwość bycia szczerym z samym sobą, jak i z innymi powinna się przyczynić się do tego, że uda mu się zrealizować jedno ze swoich niemalże śmiałych planów. Wydawało mu się, że nieco łatwiej było się zmienić, jeśli miało się przy tym wsparcie swoich bliskich. On tak wiele ukrywał przed swoimi bliskimi.
— Masz w tej kwestii rację. Oczywiście, że nie zrobiliśmy. — Wypowiedziane przez Laurenta słowa zdawały zdjąć z jego barków część odpowiedzialności za swoje czyny i powiązane z nimi konsekwencje, od których nie potrafił uciec. W tym momencie za wszystkie swoje czyny odpowiadał wyłącznie przed Laurentem, którego zaufanie zawiódł swoim ostatnim wyskokiem i zależało mu na tym, aby to naprawić.
— Nie zostałem żadnym specjalistą, aby udzielać nawet tobie tego typu rad... ale wydaje mi się, że łatwiej osiągnąć pewne zamiary mając wsparcie swoich bliskich. Nad tym sam będę musiał popracować i może stałoby się to łatwiejsze, gdybym doszedł do ładu i składu z samym sobą oraz wyprostował wszystkie istotne dla mnie sprawy. — W tym momencie spekulował na podstawie własnych doświadczeń i własnych przemyśleń, do których skłaniała go obecna sytuacja. Załagodzenie wszystkich swoich wewnętrznych konfliktów może pomóc mu zaradzić części swoich problemów, z którym się teraz zmagał. Nie łudził się co do tego - na drodze do osiągnięcia swojego celu zaliczy jeszcze wiele potknięć, ale może dzięki temu prawdopodobne pomyślne dokonanie tego okaże się więcej warte. Wszystko, czego poszukiwał i potrzebował w swoim życiu nie dawało się pozyskać pieniędzmi i wywalczoną w tym świecie pozycją. Na nic zdawała się cechująca go popularność i posiadana przez niego sława. Była w stanie zagwarantować mu puste podboje i szczęśliwe zakończenia każdej nocy z przypadkowymi kochankami, ale w tym nie było miejsca na jakąkolwiek stałość.
Chciał tego wszystkiego, czego otrzymał mały przedsmak tamtego dnia i tamtej nocy. Jednocześnie pod to mógłby podciągnąć pozostałe spotkania i wyjazdy zagraniczne. Chciał żyć w ten sposób. Poszukiwał jakiegokolwiek rozwiązania u osoby, która przez splot wszystkich tych wydarzeń stała się obecna w jego życiu, z którą nie potrafił zakończyć znajomości pomimo wszystkich podejmowanych przez siebie prób i tych wszystkich nieporozumień. Prócz tego było wiele dobrych chwil, o których w perspektywie czasu trudno było zapomnieć.
Nie ignorował również tego, że Laurent jest taką osobą, która przyciągała do siebie innych. W tym jego samego. Wszystko to sprawiało, że nie chciał trwać już w zawieszeniu i chciał ruszyć naprzód. Teraz już naprawdę, choć może powinien zrobić to znacznie wcześniej... w tamtym momencie, gdy zdecydował się zadać mu to pierwsze naprawdę poważne pytanie - otrzymawszy jednoznaczną odpowiedź podziękował mu za szczerość. Gdyby wtedy był tym samym człowiekiem, który dzisiaj przyszedł z nim porozmawiać to do dnia dzisiejszego czułby ten gorzki smak rozczarowania. Teraz ta odmowa byłaby bardziej dotkliwa dla niego, niż wówczas byłoby. Nie oznaczało to, że nie przyjdzie mu się z tym zmierzyć. Bycie dla kogoś bardzo ważnym mogło się okazać prawdziwą pułapką i dać złudną nadzieję. Starał się nie wpaść w nią, tak aby móc sprostać temu całkiem prawdopodobnemu rozczarowaniu i wyjść z tego w miarę obronną ręką.
— Nie twierdzę, że chciałbym się rozczarować. — Przyznał wprost. Zawsze lepiej było założyć najgorsze i dać się pozytywnie zaskoczyć, niż oczekiwać znacznie więcej, niż można było otrzymać od drugiego człowieka. Do tego potrzeba było czasu, który powinien dać Laurentowi i to nawet, jeśli dla niego to oznaczałoby trwanie w tym nieznośnym zawieszeniu. — Jeśli... potrzebujesz czasu to dam ci go. — Zdecydował się na tego typu rozwiązanie, zważywszy na to, że młodszy mężczyzna podniósł nieznacznie głos, zdradzając w ten sposób odczuwaną przez siebie irytację. Postanowił również przejść po tym pokoju i stając bokiem do niego, nie spoglądając mu w twarz. Morskie powietrze nieodzownie kojarzyło mu się z tym domem. Nie chciał tylko czekać w nieskończoność. Nie tędy droga.
— Zaczęcie od początku... brzmi dobrze. Możemy tak zrobić. Małe kroczki. — Spoglądając tym razem na Laurenta, uśmiechnął się delikatnie. Zaczęcie od początku brzmiało naprawdę dobrze i warto było tego spróbować. Może tego potrzebowali.