To było właśnie zastanawiające. Prosty człowiek, który nie ma pojęcia o rachunkowości, administracji i być może innych ważnych sprawach na swoje stanowisko w tym miejscu, został prawą ręką Laurenta. Nie był znany z nazwiska, a raczej Nicholas go nie znał. Jakiej krwi był ów człowiek? Jeżeli nie czystej i nie półkrwi czarodziejem, to czy możliwe, że Laurent miał tutaj mugolaka? Charłaka? Zwyczajnego mugola? Mugol na usługach czarodzieja brzmi dobrze. Ale nie o statusie prawej ręki, zastępcy tego miejsca. Na razie nie zaprzątał sobie tym myśli, nie chcąc psuć sobie dobrej chwili w towarzystwie Laurenta.
Nicholas przyznał rację Laurentowi zwyczajnym nawet skinieniem głowy, że nie jest najsilniejszy. Widział jego ciało. Dotykał. Prewett nawet przyznał się do swojej choroby. W takich tematach nie było co kłamać, kiedy sama prawda była dość widoczna. Choć tylko Nicholas, ukrywał swoje słabości. Nawet przed własną rodziną.
Propozycja pocałunku była widocznie zaskoczeniem dla Laurenta i nic dziwnego, że nikt tej metody nie próbował. Bowiem zamiast kombinować z jakimkolwiek odwróceniem uwagi, najlepiej byłoby złożyć pocałunek na ustach Laurenta. Ciekawe, czy by pomogło. Kusiłoby to nawet spróbować. Towarzysz przejażdżki wyraził tym zainteresowanie. Warte zastanowienia. Nicholas jak chciał, potrafił zaskakiwać bezpośrednimi pytaniami.
Podobno, pocałunek to też lekarstwo. Jeżeli nie dla ciała. To dla duszy.- Nie masz oporu przyznawać się do swojej słabości. Nie obawiasz się, że może to być wykorzystane?
Zapytał przy okazji tego tematu. Jemu to powiedział. Czy Laurent kierował się sprawdzeniem zaufania, że Nicholas zachowa dla siebie te informacje i nie sprzeda tego dalej? Jeżeli ktoś jeszcze o tym wie, to czy możliwe iż ten atak był chujowo przemyślany? Jeżeli "atakujący" wiedział o jego słabości i chciał go zastraszyć, nie spodziewając się obstawy inkwizycji ochronnej, po opublikowanym wywiadzie? Pytanie zostało zadane z ciekawości, ale też z nieukrywanym zastanowieniem o jego lekkomyślności. Choć kto wie, czy Laurent faktycznie mu podświadomie ufał, ale nie przyznawał do tego otwarcie. Jakby wierzył że Nicholas nie zrobi mu krzywdy.
W kolejnej dyskusji właśnie wpadł temat Dantego. Największego postrachu Laurenta. Przez którego z początku, miał prawo podejrzewać o współpracę z Nicholasem. Odpowiedzi jego okaleczonego przez przeszłość Laurenta sugerowały, że złożył mu wizytę.
- Czego chciał?
Zapytał poważnie. Nie skupiając się obecnie na otoczeniu, gdzie wyszli na samą plażę. Gdzie rozpościerał się przepiękny widok na morze z jednej strony i mogli zmierzać dalej w kierunku lasu. Temat Dantego, koszmaru Laurenta z przed lat, zainteresował Nicholasa. Obecność czarodzieja, który według Prewetta, powinien leżeć pod ziemią. Traversem kierowała w tym momencie też ciekawość, poznania przyczyny odwiedzin byłego właściciela Rose Noire. Liczył, iż otrzyma odpowiedź, jako że to dawne miejsce i ta osoba, były im obu znane. Może Laurent, potrzebował lepszego wsparcia? Obserwując go, nie wyglądał na takiego przejętego, wystraszonego. Obawiającego się o swoje życie. Przy tym temacie nie reagował tak, jak spotkali się oni sami po latach. Jak dawno Dante go odwiedził? Czy może Laurent, już z kimś na ten temat rozmawiał? Czy może przez ten czas, zdążył się psychicznie uodpornić na wspomnienia o tej osobie?