Odwrócił się przez ramię, kiedy Astoria wskazała na miejsce, z którego dochodził przeciągły pisk. Duch tkwił w powietrzu w sporej odległości od nich, ale Loganowi i tak spłynął wzdłuż kręgosłupa nieprzyjemny dreszcz; nie przepadał za nimi. W ogólności. Chwilę później Astoria wdała się w — niepotrzebną w jego opinii — dyskusję z Martą. Logan przewrócił teatralnie oczami, odepchnął się od ściany i wyprostował. On też stanął teraz przodem do ducha, niechętnie odsuwając się od dziewczyny, którą chwilę temu tak zachłannie całował. Wciąż czuł miękkość jej ust i własne przyspieszone tętno. A teraz rozmawiała z jakąś zdesperowaną nastolatką, która nawet zejść z tego świata nie umiała z godnością.
On nie był tak dyplomatyczny.
Skoro wpierdalała mu się w randkę, zamierzał odpłacić się pięknym za nadobne. I przy okazji zabawić się trochę kosztem jej upokorzenia; sprawdzić, czy naprawdę jest tak przewrażliwiona na swoim punkcie, jak wynikało z opowieści innych Ślizgonów. Dotychczas Logan nie czuł potrzeby spotykania się z tym nieciekawym duchem, ale jak już trafiła się okazja, nie mógł jej przepuścić.
— No pewnie, leć — rzucił prowokacyjnie, a jego głos wręcz ociekał sarkazmem. — Słyszałem, że w tym jesteś akurat dobra. Donosicielka. W tych gigantycznych okularach musisz widzieć dokładnie każdy szczegół, a po śmierci i przybraniu formy ducha twoje wścibstwo jest jeszcze dodatkowo ułatwione, co?
Marta wybałuszyła oczy w kolejnej przerysowanej do przesady, teatralnej minie, ale wciąż jeszcze nie ruszyła się z miejsca.
Gdyby pobiegła jak pies za rzuconą przez niego przynętą szukać woźnego z faktycznym donosem, Logan miał pewność, że oboje z Astorią zdążą się ulotnić. Z resztą ochota na intymność jakoś mu przeszła na widok grubej, brzydkiej Marty, przez której na wpół przezroczyste ciało dało się widzieć kafelki po drugiej stronie łazienki.
— Musiałaś być ulubieńcem tłumów za życia — prychnął pogardliwie jeszcze w nawiązaniu do poprzednich słów i natychmiast podjął z nową energią: — Wiesz, że wszyscy mówią o tobie… — Tutaj zrobił znaczącą pauzę mającą dodatkowo zbudować napięcie przed wypowiedzeniem kolejnych słów. Oślizgły uśmiech rozciągnął mu wargi; widać było nie tylko, że dobrze się bawi, ale też że dopiero się rozkręca. — J ę c z ą c a ? Teraz już wiem czemu. Obrzydliwe. — Suchy śmiech chłopaka był zwieńczeniem perfidii i okrucieństwa czającego się w tych pozornie nieszkodliwych słowach.
W tej chwili dziewczyna zatkała sobie niematerialne uszy obiema dłońmi, mocno zacisnęła powieki i zawyła przeciągle, tonem bardzo nieprzyjemnym dla ludzkiego ucha, jakby w ten sposób chciała zagłuszyć kolejne słowa mające paść z ust Logana.
— PRZESTAŃ! — wrzasnęła tonem tak wysokim, że nie mógł brzmieć ludzko. — NIE MÓW TAK! O NICZYM NIE MASZ POJĘCIAAA!
Logan skrzywił się, ale nie z racji sceny, którą robił duch, a raczej sposobu, w jaki ten dźwięk wbijał mu się prosto w mózg. Jeszcze trochę i nigdzie nie będzie musiała lecieć, bo woźny sam ich tutaj znajdzie.
just wanna bury them