[21/06/1972] urodziny Norki

Pokiwał niespiesznie głową. Gdyby nie wsparcie, jakiego użyczył mu Prewett na pokładzie statku, zapewne byłoby z nim teraz o wiele gorzej. Ten zastrzyk energii sprawił jednak, że zdołał w porę czmychnąć z trzewi ''Perły Morza'' zanim poszła na dno. W przeciwnym wypadku byłoby o wiele gorzej, a na pewno stanowiłby spory balast dla reszty członków wyprawy. Nie spodziewał się, że to się tak potoczy. To miało być szybkie rozpoznanie; sprawdzenie, czy zaginione dzieciaki faktycznie wylądowały na pokładzie. A wystarczyło parę kroków, żeby rutynowa czynność zmieniła się w jeden wielki koszmar. Longbottom stłumił grymas pragnący wedrzeć się na jego twarz.

— Czuję się poniekąd tak, jakbym trzymał się w jednym kawałku tylko dzięki sile woli — przyznał na słowa Laurenta. — Doświadczyłem na własnej skórze sporej ilości dziwactw w swoim życiu, ale to, co tam widzieliśmy, nawet mi nie mieści się w głowie.

Walczył z dzikimi stworzeniami buszującymi pośród odległych wiosek, ścigał przestępców i akolitów czarnej magii na ulicach Londynu, zmagał się z biurokracją w sercu Ministerstwa Magii, ale najwyraźniej pomimo tych wszystkich perypetii na światło dzienne dalej mogło wyjść coś, co zupełnie wymykało się jego zrozumieniu. Czy kiedykolwiek tak naprawdę poznają szczegółową historię okrętu? Erik miał wrażenie, że pomimo tego całego szaleństwa, dalej pozostawało sporo niewiadomych, jednak czy nawet oficjalnie śledztwo i zebranie wszystkich doniesień mogłoby w czymkolwiek pomóc? Statek był na dnie i o ile Merlin dopomoże, zostanie tam po wsze czasy.

— Należą ci się podziękowania — stwierdził nieoczekiwanie, przygryzając lekko dolną wargę. — Nie jestem biegły w magii leczniczej, ale cokolwiek tam zrobiłeś, pozwoliło mi przetrwać. — Wypuścił powoli powietrze z płuc. — I było to potężne zaklęcie, biorąc pod uwagę moje obrażenia, więc... Sporo ryzykowałeś. — Magia zawsze miała jakąś cenę. — Mam nadzieję, że nie żałujesz. Jak widzisz, efekty są więcej niż zadowalające.

Uśmiechnął się półgębkiem. Naturalnie jego obecna aparycja nie była w stu procentach dziełem zaklęcia blondyna, jednak to on poniekąd zapoczątkował cały proces, dając mu początkowy zastrzyk energii. Gdyby nie wizyta w biurach Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, Erik prezentowałby się o wiele gorzej. Pochowane po szafkach mikstury zminimalizowały część otrzymanych obrażeń, a zaklęcie utrwaliły ten efekt.

Jakby tego było mało, Brenna sięgnęła po swoje niezwykłe talenty; wystarczyło, że machnęła mu parę razy różdżką przed nosem, a najcięższe zadrapania i siniaki chwilo odeszły w zapomnienie. Rany nie tyle zniknęły, ile po prostu zostały ukryte pod warstwą magii metamorfomagicznej. Chyba tylko dzięki tej mieszance różnych technik Erik stał w miarę pewnie na nogach, a nie leżał na sali szpitalnej. Chociaż może i to go jeszcze czeka? Prawdziwe konsekwencje wizyty na ''Perle Morza'' odczuje dopiero, gdy ciało zorientuje się, jak wiele przeszło poprzedniego dnia. Eh, poranek to będzie jedna wielka katastrofa, pomyślał przelotnie Longbottom.

— Skusisz się na jednego? — spytał, poruszając swoim szkłem, poszukując wzrokiem stołu z większą ilością alkoholi. Może gdzieś czaiły się jeszcze jakieś autorskie drinki Nory?

Co jak co, ale ta dziewczyna potrafiła zadbać o swoich gości. Erik z zadowoleniem zauważył, że blondynka wcale nie latała teraz wśród gości, a została wzięta w obroty przez Stewarda, który poprowadził ją na parkiet. Przekrzywił na moment głową, przyglądając się im. Taki urokliwy, niewinny wręcz moment, zamknięty w granicach tej imprezy w obliczu tych wszystkich nieprzyjemnych zdarzeń, których wspomnienia i zapowiedzi błądziły na zewnątrz.