23.01.2024, 12:36 ✶
- A to nie możesz nie wiem… Rzucić jakiegoś zaklęcia wyciszającego na buty? - Olivia przekrzywiła głowę, zerkając jednak nie na Brennę, a na Tower. Tower och Tower… Tyle tajemnic skrywało, tyle niepotrzebnych śmierci było świadkiem… Nad tym miejscem jednak nie czuć było wszechogarniającej, mrożącej krew w żyłach grozy. To właśnie Olivię ciekawiło najbardziej: Tower było domem i miejscem, które odwiedzały codziennie prawdziwe masy ludzi. Jeżeli widmo grozy kiedykolwiek unosiło się nad byłym więzieniem, to już dawno zostało odegnane licznymi wizytującymi. - Naprawdę myślisz, że znajdziemy tu jakiegokolwiek ducha? Mugole by chyba coś wyczuli, a chyba ktoś tu mieszka tak wiesz, na stałe?
Ona nie chciałaby mieszkać w miejscu, które odwiedzałby duch. To nie to samo co w Hogwarcie, bo tam było dużo uczniów i nauczyciele, a duchy - może poza Krwawym Baronem i nielicznymi wyjątkami - były z reguły uprzejme i zajmowały się swoimi, duchowymi sprawami. Ale tutaj, wśród kamiennych ścian i murów, które widziały tak wiele zła i cierpienia, nie mogłaby zasnąć nawet gdyby nie cierpiała na bezsenność. Tak po prawdzie to uważała, że w miejscu takim jak to nawet eliksir na sen by nie pomógł. A więc jednak jakaś groza tu pozostała.
Trochę dziwnie się czuła, że Brenna płaciła za bilety, ale z drugiej strony to był jej pomysł, a dla Longbottomów taka kwota nie była nie do przeskoczenia. Olivia na tym etapie życia dopiero starała się cokolwiek myśleć o oszczędzaniu, więc bez szemrania przyjęła propozycję koleżanki, bo jednym z powodów, dla którego nigdy nie była w Tower of London, były właśnie pieniądze.
- Czy w zamkach nie zawsze były lochy? Wydaje mi się, że były od średniowiecza i jeszcze wcześniej - wydęła usta w zamyśleniu, bo w sumie to wiedziała tyle, ile wyczytała z książek i to nie historycznych, a fabularnych. A wiadomo że historia swoje, a fabuła swoje - mogła się więc mylić. - Myślę, że to był oszust. Jak kruki miałyby wpłynąć na monarchię? Nawet moja magiczna logika ma swoje granice, ta przepowiednia totalnie mi się nie klei, wiesz? Może to była jakaś metafora, którą odebrali dosłownie i teraz pasą te biedne ptaki tak, że nie mogą się ruszyć?
Mogło też i tak być. Olivia rozejrzała się, na dłużej zatrzymując wzrok na jednym z mężczyzn w uniformie. Na chwileczkę się wyłączyła całkowicie, przez co połowa z wypowiedzi koleżanki do niej w ogóle nie dotarła. Ach, mężczyźni w mundurach…
- Że kto był wiedźmą? - Olivia zamrugała, wracając do rzeczywistości. Przed chwilą rozmawiały o tłustych krukach. - Nie no, różdżka na dworze pełnym ludzi, którzy są gotowi cię spalić i jeszcze napluć na twoje zwłoki, to idiotyzm.
Ona również mówiła szeptem, chociaż ostatnie słowo wypowiedziała z cichym “uh”, bo wpadła na jakąś staruszkę. Już chciała przepraszać, ale dostała gazetą w ramię i stekiem bluzgów w uszy. Babuszka oddaliła się, utyskując na młodzież w dzisiejszych czasach, a Olivia stała tak, nie wiedząc co ze sobą zrobić.
- Weź ty mnie może jakąś liną do siebie przywiąż, co?
Ona nie chciałaby mieszkać w miejscu, które odwiedzałby duch. To nie to samo co w Hogwarcie, bo tam było dużo uczniów i nauczyciele, a duchy - może poza Krwawym Baronem i nielicznymi wyjątkami - były z reguły uprzejme i zajmowały się swoimi, duchowymi sprawami. Ale tutaj, wśród kamiennych ścian i murów, które widziały tak wiele zła i cierpienia, nie mogłaby zasnąć nawet gdyby nie cierpiała na bezsenność. Tak po prawdzie to uważała, że w miejscu takim jak to nawet eliksir na sen by nie pomógł. A więc jednak jakaś groza tu pozostała.
Trochę dziwnie się czuła, że Brenna płaciła za bilety, ale z drugiej strony to był jej pomysł, a dla Longbottomów taka kwota nie była nie do przeskoczenia. Olivia na tym etapie życia dopiero starała się cokolwiek myśleć o oszczędzaniu, więc bez szemrania przyjęła propozycję koleżanki, bo jednym z powodów, dla którego nigdy nie była w Tower of London, były właśnie pieniądze.
- Czy w zamkach nie zawsze były lochy? Wydaje mi się, że były od średniowiecza i jeszcze wcześniej - wydęła usta w zamyśleniu, bo w sumie to wiedziała tyle, ile wyczytała z książek i to nie historycznych, a fabularnych. A wiadomo że historia swoje, a fabuła swoje - mogła się więc mylić. - Myślę, że to był oszust. Jak kruki miałyby wpłynąć na monarchię? Nawet moja magiczna logika ma swoje granice, ta przepowiednia totalnie mi się nie klei, wiesz? Może to była jakaś metafora, którą odebrali dosłownie i teraz pasą te biedne ptaki tak, że nie mogą się ruszyć?
Mogło też i tak być. Olivia rozejrzała się, na dłużej zatrzymując wzrok na jednym z mężczyzn w uniformie. Na chwileczkę się wyłączyła całkowicie, przez co połowa z wypowiedzi koleżanki do niej w ogóle nie dotarła. Ach, mężczyźni w mundurach…
- Że kto był wiedźmą? - Olivia zamrugała, wracając do rzeczywistości. Przed chwilą rozmawiały o tłustych krukach. - Nie no, różdżka na dworze pełnym ludzi, którzy są gotowi cię spalić i jeszcze napluć na twoje zwłoki, to idiotyzm.
Ona również mówiła szeptem, chociaż ostatnie słowo wypowiedziała z cichym “uh”, bo wpadła na jakąś staruszkę. Już chciała przepraszać, ale dostała gazetą w ramię i stekiem bluzgów w uszy. Babuszka oddaliła się, utyskując na młodzież w dzisiejszych czasach, a Olivia stała tak, nie wiedząc co ze sobą zrobić.
- Weź ty mnie może jakąś liną do siebie przywiąż, co?