To stawało się trochę straszne. Wielkie słowa i wielkie przysięgi. Wielkie starania. Czy nie tego zawsze chciałeś? Słodkiej miłości i kogoś, kto nieba gotów byłby ci uchylić? Pięknych obietnic i dotrzymanych sekretów? Dobrego serca, które udźwignęłoby twój pogięty kręgosłup? Niby tak słodko, niby tak niewinnie, a wszystko tu było całkowicie zakryte pod stosikiem niedopowiedzeń. Wyliczanka skakała z jednego na drugiego i wytykała kolejno wady. Wy nie jesteście kompatybilni. Taką myśl podsuwał mózg. To było toksyczne, to miało być toksyczne. Nie dlatego, że chcieliście. Dlatego, że nie mogło się udać. Niby oczekiwania te same, a jednak coś się nie zgadzało, coś zgrzytało. Branie za kogoś odpowiedzialności w tym momencie było straszne. Szczególnie, kiedy sam chciałeś, żeby ktoś odpowiedzialność wziął za ciebie i za siebie od razu. Mieć przestrzeń bezpieczeństwa, gdzie będą czułe słowa, ale szczere. Zawsze szczere.
Chcieć się postarać, móc się postarać. To duża różnica. Mówiłeś, tak wielkimi słowy, że mu ufasz. Teraz byś tych słów nie powiedział z taką samą pewnością jak po ostatniej nocy. I nawet nie chodziło o sam wyjazd. Wcale nie uważał, żeby tamta noc jakkolwiek rozjaśniła sytuację między nimi, cokolwiek wyklarowała. Chciał się czuć wartościowy. Przy Philipie jego wartościowość spadała na poziom drogiej kurwy. Nie chciał też dawać mu sygnałów, że nie ufa, że nie wierzy w jego wielką przemianę i w to, że pewnie się postara, ale nie można się wiecznie dla kogoś starać i nie być sobą.
- A co byś powiedział o naszej relacji? Że jesteśmy przyjaciółmi z benefitami? Że jestem mężczyznom, w którym się zakochałeś? - To nie był atak z jego strony, pytał spokojnie, podpowiadał mu pytania, na które warto było sobie odpowiedzieć, kiedy myślałeś o takiej rozmowie z kimkolwiek. - Nie zabronię ci mówić najbliższym o tym, co nas łączy. Tylko proszę, uprzedź mnie, jeśli powiesz coś więcej komuś niż to, że łączy nas przyjaźń. - Laurent nikomu nie opowiadał o swoich przygodach z mężczyznami. Pierwszą, której przyznał się do tego, że woli mężczyzn była Victoria. Nie żałował. Ciepło i zrozumienie, z jakim go potraktowała, jej akceptacja znaczyła dla niego więcej niż tysiąc słów. Spokój, jaki mu dała... również chciał jej taki zaoferować. Tylko nie wiedział, czy mógł. Czy był w stanie.
Naprawdę cię pokochałem. Uskrzydlało. Wszczepiało do żył ciepło rozprowadzane po kończynach. Wreszcie są... Chociaż na chwilę - te białe pióra, których tak potrzebował na swoich skrzydłach. Rosły pod wpływem tego ciepła, a on znów czuł, że mógł się otulić białym puchem. Każdy człowiek chciał to usłyszeć. Na pewno? Laurent delikatnie się uśmiechnął pod wpływem uczucia, jakie zostało w subtelny sposób potwierdzone, przesłane w jego kierunku. Bolało tylko to jedno - nie potrafił mu powiedzieć tego samego. Jesteś kochany. Przecież to nie wystarczyło. Cisza też nie była dobra. Mam wrażenie, że cię zranię. I oto tkwił w nim egoizm, który mówił, że nie chciał się z nim rozstawać. Mówił do Philipa o przyzwyczajeniu, a przecież sam został przyzwyczajony.
- Myślę, że osoby takie jak ja, które nie kochają samych siebie, mają problem z pokochaniem. - Odparł apropo jego pytania, badając to zagłębienie w policzku, przesuwając palce po podbródku, dolnej wardze, wolno i delikatnie. Dopiero kiedy wstał to opuści rękę i skinął głową, siadając obok Philipa. Tylko zamiast usiąść i prezentować się jak piękna, salonowa lalka to podwinął nogi i przechylił się, by ułożyć głowę bokiem na udach blondyna.