Dociekliwość Laurenta zaczynała być niebezpieczna. Jeszcze trochę, jeszcze więcej takich pytań, jak dziecięce ”dlaczego”, powtarzane jak mantra, aby dekoncentrować swojego rozmówcę, aby sam wpadł w pułapkę i odkrył się, powiedział za dużo. Jeszcze trochę, a Nicholas sam straci czujność. Nie mógł na to pozwolić. Wyczuł właśnie moment, gdzie nie powinien za wiele mówić, czy też pytać. Zaryzykował wejście na niebezpieczny temat. Nie określił się w pytaniu konkretnie, do czego nawiązywał, nie spodziewając się takiego obrotu sprawy.
Nicholas westchnął, jakby rozmawiał z upierdliwym bądź ciekawskim dzieckiem.- Nie. Słabości kiedyś mogą i same człowieka wykończyć.
Stwierdził, ogólnikowo i krótko. Nie chciał rozwodzić się nad tym tematem. Chciał go w sumie już zakończyć. Odpowiedział zapewne to, co by chciał usłyszeć Laurent. A może i nie? Może spodziewał się zupełnie innej odpowiedzi? Zaskakującej?
Nie odpuścił. Prewett postanowił zadać mu pytanie pułapkę. Dodając, że to będzie żartobliwe. Travers wdzięczny był, za takie uprzedzenie. Pytanie jakie ułyszał od Laurenta, było co prawda zaskakujące i jakby, odwróceniem tego, o czym rozmawiali wcześniej. Tym razem chodziło o mocne strony. Nichlolas przyjrzał mu się, jakby zastanawiał nad udzieleniem odpowiedzi. Faktycznie, pytanie pułapka.
- Mocne strony…Rzekł bardziej do siebie niżeli do niego. Musiał pomyśleć. Były takie. Tak samo widoczne co słabe.
- Bystrość umysłu. Piękno ciała. Jako półselkie, możesz posiadać dar uwodzenia na różne sposoby. Choć na mnie to nie zadziała, może na innych.
Odparł po chwili zastanowienia. Być może nie do końca mówiąc prawdę. Laurent poprzez obserwację ludzkich zachowań, w tym Nicholasa, potrafił go ocenić, choćby jego miejsce zamieszkania. Jakby umiał czytać z ludzi patrząc na nim z zewnątrz. Odnośnie uwodzenia, wystarczyło na niego spojrzeć, szczególnie na ciało bez odzieży i nie potrzeba było używania daru uwodzenia. Nie magia a samo spojrzenie na niego, działało na Nichoalasa. Trudno było się oprzeć Laurentowi, kiedy z nim przebywał i przechodzili do konkretnego etapu spotkania. Już kiedy poznali się pierwszy raz.
Śmierciożercy nie są dla niego zagrożeniem? To było ciekawe spostrzeżenie. Ten błysk w oczach. Jakby próbowali ze sobą rozmawiać myślami. ”Żebyś tylko wiedział…” - pomyślał. Nie mógł jednak tego mu zdradzić. Nie dzisiaj.
- Odważne podejście.Skomentował krótko jego wypowiedź. Gdyby zostawił to bez komentarza, nie wiadomo czy Laurent nie zacząłby się bardziej zastanawiać, szukać prawdy. Domyślać lub dociekać dalej? Mimo jego błysku w oku, Nicholas nie zdradzał niczego po sobie. Obojętny, neutralny, tajemniczy.
Zamiana ról? Nicholasowi nie bardzo pasowała. Laurent zamienił role i bohaterów. Scena teatralna. Nie przypominało mu to niczego dobrego. A był świadkiem w sumie nieprzyjemnego zdarzenia.
- W naszej, może być inny scenariusz. Mogę być Kai’em, który z odłamkiem lodu, chroni swoją Gerdę, jako rycerz. Czyż nie taki, zimny, pozbawiony emocji, poradzi sobie lepiej ze wszystkim? Chroniąc to, co dla niego ważne?Zapytał. Choć bardziej brzmiał twierdząco. Dlaczego mieliby się trzymać scenariusza, pisanego przez innych, skoro mogą napisać własny?
Gabriel gotów był ruszyć i z nim polecieć. Abraksan poinstruował go, odnośnie pozycji siedzącej i trzymającej się. Aby czasem, nie wpaść do morza. Nad którym zapewne przyjdzie im lecieć.
- Rozumiem.Przyjął do wiadomości, poprawiając się lekko i stosując do wskazówek. Laurent z Michaelem ruszyli. Gabriel z Nicholasem także. Rozbieg a potem wzniesienie w powietrze. Dla pewności, że nie zleci, Travers chwycił się przedniego łęku jedną ręką. Wiatr rozwiewał jego krótkie włosy. Było przyjemnie. Wygodniej niż trzymanie równowagi na miotle, gdyż siedlisko było pewniejsze i pełniejsze. Szczególnie przy korzystaniu z siodła. Rozejrzał się na boki, aby sprawdzić z zainteresowaniem rozpiętość skrzydeł swojego abraksana. Za chwilę znów spojrzał przed siebie, czując bryzę morską.