Niektórzy ludzie działali na nas onieśmielająco. Góra, która przyćmiewa cię swoim cieniem, chociaż wcale nie chowasz się w cieniu tego człowieka. Eryk, zdaniem Laurenta, należał do takich osób. Magnetycznie przyciągał, tworzył strefę komfortu i jednocześnie zajmował przestrzeń twojego wzroku. Tak, onieśmielał. Laurenta dość ciężko było onieśmielić per se, ale istniał taki rodzaj onieśmielenia, który pobudzał ciekawość i tylko sprawiał, że czułeś się mniejszym człowiekiem. Odnajdował to uczucie przyjemnym. Uczuciem, które porównane zostało do cienia, a zamieniało się w promienie słońca dotykające skóry, jeśli tylko dałeś mu na to szanse. W tym wyolbrzymianiu człowieka, idealizowania go po wszystkim, co przeczytało się w gazetach czy poznało spoglądając z boku, pomijało się trywialność ziemskich przywar. To, że właśnie powstrzymał grymas twarzy? To, że przed momentem padały słowa o tym, że blond do blondu ciągnie? Gdyby to usłyszał to odkryłby w przyszłości bardzo dużą ironię tego stwierdzenia i chyba przyszłoby mu tylko powiedzieć "no tak". Stwierdzenie faktu, bo tak oto na imprezie urodzinowej miałaby powstać jakaś dziwaczna reguła jego życia. Dziwaczna, bo chyba (gdyby przyszło mu wybierać) powiedziałby, że najbardziej podobają mu się bruneci...
- To musi być naprawdę wielka siła. - Powiedział pół żartem, lazur jego morskich oczu zabłysnął od odrobiny rozbawienia. Nie, zdecydowanie Eryk nie prezentował się jak ktoś, kto trzymał się tylko dzięki tej sile, ale wygląd potrafił strasznie mylić. W końcu Laurent też zadbał o to, żeby wyglądać jak najlepiej i niedoskonałość skryć pod zaklęciem. Eryk miał pod tym względem na podorędziu prawdziwą sztukmistrzynię. - Ta klątwa? Czy może ilość dusz, która została tam uwięziona? - I perły. Piękny naszyjnik z pereł, z którego to naszyjnika jedna miała zawisnąć na jego uchu. Chciał ten naszyjnik. Chciał jego piękna. Chciał puścić te perły u wybrzeży New Forest z myślą, że ich piękno jest blisko. Że jeszcze usłyszy ich śpiew, ich szept... byle nie tak bolesny jak na tamtym statku. Dziwactwo tego statku składało się na bardzo wiele elementów. Tkwiły tam w końcu też dusze, które nie chciały ich skrzywdzić. Chciały pomóc. Laurent trochę nerwowo zgiął palce prawej dłoni, gdzie na nadgarstku miał bliznę po tych wydarzeniach. Bliznę. Nie ranę, która powinna tam widnieć. Chyba traktował to z większą akceptacją przez to, że na początku tego miesiąca ktoś próbował go już zabić przez sen. I tak samo rany i blizny przeniosły się do rzeczywistości.
Tak, nieoczekiwane. Wręcz wprawiające go w zdziwienie, bo najpierw nie wiedział, do czego mężczyzna pije, a potem nie sądził, że w ogóle Eryk cokolwiek zauważył. W trzecim kroku trochę nie rozumiał tej reakcji tu i teraz. Przygryzienie wargi, powolny wydech. Jego głowa rodziła myśl: czy należał do ludzi, którzy nie lubili dziękować, być cokolwiek (komukolwiek!) winni, lecz COŚ powodowało, że nie mogliby też udawać, że nic się nie wydarzyło? Honor, na przykład. Duma? A może powód był o wiele bardziej przyziemny, jak to wcześniej zostało ujęte - trywialny! Tylko jakoś tej trywialności nie chciało się dolepiać do imienia Erika.
- Stratą dla nas wszystkich byłoby, gdyby tak przystojne lico ozdabiał ból i znużenie. - Uśmiechnął się ciepło, odpowiadając na grymas twarzy rozmówcy. - Czy człowiek może żałować tego, że pomógł drugiemu człowiekowi? Na pewno. Wolę jednak sądzić, że czegoś takiego nie da się żałować. - Marzycielstwo, idealizm, realizm. Laurent oglądał się w każdą z tych trzech stron. Marzył o jednym, idealizował to, a potem obracał w stronę realności świata. Konfrontacja zazwyczaj nie była przyjemna. - Pierwszy raz w życiu zresztą spadł mi prawdziwy bohater z nieba, możliwość podania mu pomocnej dłoni była dla mnie zaszczytem. - Ubrał to w żartobliwy ton, parafrazując jakże banalny (banalnie-słodki) tekst na podryw, uśmiechając się szerzej.
- Chyba każdemu należy się kropla znieczulenia po tym dniu. - Przyznał, spoglądając też na trunki i sięgnął po jednego drinka.