Czuła się tak jakby miała rozdwojenie jaźni. Z jednej strony podobał jej się ten dziwny entuzjazm, bo rzadko spotykała takie osoby jak on, a z drugiej strony mu nie ufała, bo się do niej prawie dobierał na środku ulicy. Był dziwnym człowiekiem i nie potrafiła go rozgryźć, cholernie jej to przeszkadzało. Szalony, nieprzewidywalny, a najgorsze w tym wszystkim było to, że był przystojny. Zawsze denerwowało ją to, że ludzie wokół niej byli atrakcyjni, a ona zaczynała z każdym dniem coraz bardziej zwracać na to uwagę. Wolała to spojrzenie dziecka, które miała jeszcze kilka lat temu, gdy patrzyło się na ludzi tych, których się lubi, albo nie. Teraz dochodziła kategoria atrakcyjności i to wprowadzało w umysł coś okropnie chaotycznego. Z jednej strony chciałaby go nie lubić, uciekać, gdy tylko go widziała, a z drugiej strony chciała na niego patrzeć, bo był po prostu przystojny. Czy to było egoistyczne? Możliwe. Łatwiej było podkochiwać się w Oleandrze, obserwowanie go jak grał i akompaniować mu na skrzypcach, spędzać z nim czas w łazience tworząc zapachowe olejki i perfumy. Czuć się kimś wyjątkowym, bo mogła na niego patrzeć, a on nie musiał wcale wiedzieć, że jej się podoba. Teraz spotkała Leo, który wręcz swoją natarczywością nie pozwalał jej o sobie zapomnieć. Miała nadzieję, że to było chwilowe. Wróci do domu i już się z nim nie skontaktuje, że już nie będzie o nim myśleć, a on o niej zapomni.
– Dam sobie radę, spokojnie – odparła z uśmiechem czując rozbawienie, że tak bardzo chciał jej pomóc, że do niej lgną. Spojrzała mu w oczy i skinęła jedynie głową na pożegnanie. Zeszła na dół i uciekła do swojego domu z szybko bijącym sercem.