02.02.2024, 02:35 ✶
Pierwszą rzeczą, jaką poczuliście, był charakterystyczny zapach mokrych jesiennych liści. Zaledwie chwilę potem zdaliście sobie sprawę z tego, że leżycie w mokrym leśnym poszyciu; nad waszymi głowami jaśniał rubin i bursztyn wiekowych koron dębów. Znajdowaliście się w skąpanej we mgle kniei, która każdemu z was wydawała się w pewien sposób znajoma, a jednocześnie nie przypominała nic, co znaliście. Uczucie nostalgii mieszało się z lękiem przed nieznanym; szczególnie ta druga emocja wzmogła się w was, gdy spojrzeliście w niebo. Dopiero wtedy bowiem zdaliście sobie sprawę z tego, że to, co wydawało wam się ciepłym blaskiem zachodzącego słońca przedzierającego się przez mgłę, było w rzeczywistości malejącym sierpem księżyca na atramentowym niebie. Zimnym, bezgwiezdnym i martwym.
Byliście tam, gdzie kres ma swój początek. Pośród mądrości pokoleń, których ślady przykrył kurz. Gdybyście tylko dotknęli chropowatej kory dębów, poczulibyście, jak wibruje pod waszymi palcami w unisonie wiedzy gromadzonej przez tysiące lat.
Spomiędzy drzew wyłoniła się odziana w czarne łachmany pokraczna sylwetka opierająca swój ciężar na drewnianym kosturze. Kiedy podeszła bliżej, zorientowaliście się, że to zgarbiona starucha, która niosła na plecach chrust. Zdecydowanie była najszpetniejszą istotą, z jaką mieliście przyjemność przebywać. Twarz jej była przeorana zmarszczkami, upodabniającymi ją do groteskowego gargulca, w cienkie srebrne włosy zaplątały się kolorowe liście, jednak jej oczy - jej błękitne oczy, zasunięte cienką warstwą bielma, wyrażały mądrość, przed którą mimowolnie czuliście respekt.
— Witajcie, moi Uczniowie — przywitała się z wami, a następnie zrzuciła ciążący jej na plecach chrust. — Rozpalcie ogień, nim zaczniemy.
Z kieszeni swego zniszczonego płaszcza wyjęła krzesiwo, które rzuciła w waszym kierunku; upadło na ziemię między was. Był to jedyny sposób na wzniecenie iskry; magia w tym dziwnym lesie zdawała się w ogóle nie działać.
Byliście tam, gdzie kres ma swój początek. Pośród mądrości pokoleń, których ślady przykrył kurz. Gdybyście tylko dotknęli chropowatej kory dębów, poczulibyście, jak wibruje pod waszymi palcami w unisonie wiedzy gromadzonej przez tysiące lat.
Spomiędzy drzew wyłoniła się odziana w czarne łachmany pokraczna sylwetka opierająca swój ciężar na drewnianym kosturze. Kiedy podeszła bliżej, zorientowaliście się, że to zgarbiona starucha, która niosła na plecach chrust. Zdecydowanie była najszpetniejszą istotą, z jaką mieliście przyjemność przebywać. Twarz jej była przeorana zmarszczkami, upodabniającymi ją do groteskowego gargulca, w cienkie srebrne włosy zaplątały się kolorowe liście, jednak jej oczy - jej błękitne oczy, zasunięte cienką warstwą bielma, wyrażały mądrość, przed którą mimowolnie czuliście respekt.
— Witajcie, moi Uczniowie — przywitała się z wami, a następnie zrzuciła ciążący jej na plecach chrust. — Rozpalcie ogień, nim zaczniemy.
Z kieszeni swego zniszczonego płaszcza wyjęła krzesiwo, które rzuciła w waszym kierunku; upadło na ziemię między was. Był to jedyny sposób na wzniecenie iskry; magia w tym dziwnym lesie zdawała się w ogóle nie działać.
adnotacja moderatora
