01.02.2024, 15:13 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 01.02.2024, 15:44 przez Neil Enfer.)
Żal był, smutek również, przygnębienie, złość, nieufność, a zaraz obok szczęście, ekstaza i niecierpliwość gdy trzeba czekać na kolejne unoszące do nieba doznania.
Nie bywał w takich sytuacjach, zawsze trwał jedynie w wyobraźni i oczekiwaniu że skrywane życzenia się spełnią. Istniały wróżby, przepowiednie i zaglądanie w przyszłość, ale nigdy w żadnej z nich nikt nie stał u jego boku. To było rozczarowujące, ale dobrze przygotowywało na przyszłość, która nadejdzie niezależnie od naszej woli i można ją powstrzymać tylko w jeden okrutny dla samego siebie sposób.
Z ociąganiem wysłuchał jego prośby, uniósł wzrok pogrążony w poczuciu winy i jednocześnie przeprosinach, że tak miesza w życiu czarodzieja. Obiecywał zrozumienie, ale czy na pewno był tą samą osobą? W ciągu tych paru chwil tyle się zmieniło. Nic nie było pewne. Jednak czy oszukiwanie było zgodne z tym co sam głosił? Nie.
Zacisnął usta, położył lodowate dłonie na jego nadgarstkach, obejmując je nie aby je odciągnąć, a przytrzymać przy sobie, blisko, na zawsze.
-Chcę ciebie... Tylko ciebie... Boję się, że będziesz żałować. Że kiedy jutro wino wyparuje i się uspokoisz to znienawidzisz mnie i już nigdy cię nie zobaczę.-wyznał cicho, nie umiejąc utrzymać wzroku w górze. Przygniatał go ciężar jego własnych słów, które też mogły dla kogoś być pretekstem do obrzucania błotem. Czy to wyznanie miłości? Pożądania na pewno, bo odrzucenie jego nie zaboli tak bardzo, jak odrzucenie chęci spędzenia razem reszty życia.-Obiecaj, że nawet jeśli jutro będziesz o mnie myślał najgorsze rzeczy, to odwiedzisz mnie jeszcze ostatni raz, żebym się mógł pożegnać.-poprosił. Nie chciał być odrzucany w milczeniu, skazany na domysły i niewiadome. Kiedy sprawy są dobrze zamknięte, trochę łatwiej znosi się samotność która nie była wyborem.
Nie bywał w takich sytuacjach, zawsze trwał jedynie w wyobraźni i oczekiwaniu że skrywane życzenia się spełnią. Istniały wróżby, przepowiednie i zaglądanie w przyszłość, ale nigdy w żadnej z nich nikt nie stał u jego boku. To było rozczarowujące, ale dobrze przygotowywało na przyszłość, która nadejdzie niezależnie od naszej woli i można ją powstrzymać tylko w jeden okrutny dla samego siebie sposób.
Z ociąganiem wysłuchał jego prośby, uniósł wzrok pogrążony w poczuciu winy i jednocześnie przeprosinach, że tak miesza w życiu czarodzieja. Obiecywał zrozumienie, ale czy na pewno był tą samą osobą? W ciągu tych paru chwil tyle się zmieniło. Nic nie było pewne. Jednak czy oszukiwanie było zgodne z tym co sam głosił? Nie.
Zacisnął usta, położył lodowate dłonie na jego nadgarstkach, obejmując je nie aby je odciągnąć, a przytrzymać przy sobie, blisko, na zawsze.
-Chcę ciebie... Tylko ciebie... Boję się, że będziesz żałować. Że kiedy jutro wino wyparuje i się uspokoisz to znienawidzisz mnie i już nigdy cię nie zobaczę.-wyznał cicho, nie umiejąc utrzymać wzroku w górze. Przygniatał go ciężar jego własnych słów, które też mogły dla kogoś być pretekstem do obrzucania błotem. Czy to wyznanie miłości? Pożądania na pewno, bo odrzucenie jego nie zaboli tak bardzo, jak odrzucenie chęci spędzenia razem reszty życia.-Obiecaj, że nawet jeśli jutro będziesz o mnie myślał najgorsze rzeczy, to odwiedzisz mnie jeszcze ostatni raz, żebym się mógł pożegnać.-poprosił. Nie chciał być odrzucany w milczeniu, skazany na domysły i niewiadome. Kiedy sprawy są dobrze zamknięte, trochę łatwiej znosi się samotność która nie była wyborem.