- To nie jest dziwne. - Powinno być. Ale nie było. Ludzie, którymi się otaczałeś... chciałeś dla nich dobrze, a przede wszystkim - chciałeś, żeby spoglądali na ciebie ciągle tak samo przychylnie. Czasem bardziej wstydliwym było przyznanie się do czegoś bliskiej osobie niż nieznajomemu. Nieznajomy to czysta kartka. Dzika karta, owszem, nie wiesz, co zrobi z posiadaną informacją i czy czasem nie zabłąka się przypadkiem w krąg twoich znajomych, ale jakie jest prawdopodobieństwo, że znowu taką osobę spotkasz? Tamten mężczyzna z ławki w Londynie, do którego się przysiadłeś, bo wyglądał na samotnego. I ty też czułeś się samotny. Nie wiecie o sobie nic, ale nagle zaczynacie mówić, że ciągle pamiętacie ból po rękach, które za mocno szarpały wasze ciało, jakby chciały je rozerwać dla siebie. Jak kwiaty z ogrodu - nie zostawić żadnego po sobie, bo były takie piękne. A potem mówi do ciebie on, że ostatnio uderzył swoją żonę, choć bardzo ją kocha. Nie oceniacie siebie wzajem, bo nie jesteście bogami. Jesteście dwójką pobłądzonych ludzi, którym będzie trochę lepiej po otworzeniu się. Chociaż trochę lepiej. - To wstyd, to pragnienie, żeby ta osoba cię nie odtrąciła, strach przed tym i przed niezrozumieniem. Czasem łatwiej coś takiego powiedzieć obcemu niż bliskiemu. - Wyjaśnił mu to bardzo krótko, pewnie mądrzejsi od niego mieli lepsze wyjaśnienie tego zjawiska, ale on tu i teraz miał dla Philipa tylko to. - Zastanów się, czy na pewno chcesz mu mówić. Potrzebujesz pomocy, Philipie, to widać... - Obrócił głowę, żeby teraz położyć się na kanapie plecami i spoglądać prosto na blondyna. Prosto? Hm... od dołu. - Jeśli tak ufasz bratu to powinieneś zaufać, że nawet jeśli zajmie mu trochę czasu przeprocesowanie niektórych rzeczy, to będzie ci o wiele łatwiej. I być może on poradzi ci coś mądrzejszego niż to, co mogę ci dać ja. - Swój egoizm. Prawda była taka, że Laurent chciał zatrzymać przy sobie Philipa z egoizmu. Nawet jeśli ostatnio ciągle się kłócili, jeśli Laurent obawiał się teraz tak wielu rzeczy z jego strony, to bardzo nie chciał tracić tego łącznika z... z... nie chciał tracić jego ciepła. Jego miłości. Nie chciał go również ranić. I nie potrafił sobie samemu odpowiedzieć na pytanie, czy byłby w stanie mu miłość zaoferować. - Ja nikomu nie mówię o wszystkim. - Tak gdyby Philip miał jakiekolwiek wątpliwości. Laurent zastanawiał się, za jakiego człowieka w zasadzie go uważał. Za kogo go miał. Szczerego? Otwartego? Dobrego? Nie powiedziałby o sobie w żadnej z tych kategorii, chociaż chciał sam o sobie tak myśleć. I chciał być taki - w idealne. A przy tym chciał być chłodny, spokojny, nie tarmoszony ciągle tymi żałosnymi pragnieniami, żeby tylko ktoś obdarował go kilkoma pocałunkami.
Jak wiele właściwie te niebieskie oczy mogły mu wybaczyć? Na jak wiele mógłby machnąć ręką, tłumacząc, że najważniejsza jest szczerość? Nie chciał się o tym przekonywać i jednocześnie... nawet chciał. Nie przez złośliwość, nie z chorych potrzeb. Z ludzkiej ciekawości. Chciałby wiedzieć, czy gdyby powiedział mu wszystko to Philip nadal mówiłby to samo. Nie potrafił w to uwierzyć. Lub uwierzyłby z myślą, że stałoby się to mantrą Notta powtarzaną jak syndrom wyparcia.
- Nie chcę. - Nie chciał mówić jemu, nie chciał nikomu innemu. I jednocześnie chciał, miał ochotę o tym krzyczeć, wrzeszczeć i drapać. Tylko nie potrafił z siebie wykrzesać odpowiedniej ilości złości. - Nie lubię o tym rozmawiać, ale uznałem, że powinieneś wiedzieć, że trzymasz na swoich nogach prostytutkę. - Bo to chyba było fair, prawda? Spojrzenie na człowieka potrafiło się ogromnie zmienić pod wpływem tego, co robiłeś. Albo co robisz. - Zaskakujesz mnie, bo o ile wiem, że jesteś tolerancyjny to nie sądziłem, że... do takiego stopnia.