24.11.2022, 23:54 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.11.2022, 00:31 przez The Tempest.)
Wzięcie udziału w łowach jajek wydawało jej się idealnym wręcz pomysłem na to, by rozpocząć Ostarę, bo chyba to tak na prawdę robiło na niej jakiekolwiek wrażenie. Tłum i gwar panujący dookoła straganów zbytnio przywodził jej na myśl ten sam, który otaczał cyrkowe stoiska i namioty. Znajdujące się tam przedmioty, może i przy odrobinie wysiłku, ale i tak można było kupić w ciągu roku, a przynajmniej tak zakładała.
Na wejściu na obszar poszukiwań, pobrała od znajdującej się tam kapłanki kowenu koszyk, ruszając między drzewa i rozglądając się dookoła.
Nie zajęło jej to dużo czasu, a przynajmniej tak jej się wydawało. W końcu spojrzenie natrafiło na obły kształt, kryjący się gdzieś w listowiu, w którego od razu skierowała swoje kroki. Wyciągnęła jajko z ukrycia, oczyściła odruchowo i zapakowała do koszyka, wyraźnie zadowolona z pierwszego znaleziska. Nie czekając też dłużej, ruszyła dalej, wytężając ponownie wzrok.
Mimo wiosennego chłodu, od którego wciąż jeszcze dało się czuć zimę, pogoda była nawet sprzyjająca. Parę stopni dodatkowego zimna, które zapewniał cień drzew, wcale jej nie przeszkadzał, bo gruby, chociaż wyraźnie miejscami poprzecierany, wełniany sweter, wystarczająco dobrze wykonywał swoją robotę, tym bardziej z resztą, że został sparowany z bordowym płaszczem. W tym stroju mogła po kniei biegać i cały dzień, ale prędkość z jaką znajdowała jajka, chyba temu nie sprzyjała, bo zaraz też zauważyła kolejne.
Jak tak dalej pójdzie, to skończy to całe zbieranie zanim w ogóle się obejrzy. Nie była pewna, czy to dobrze, czy źle, ale dzielnie parła do przodu, zaglądając za mijane pnie, spoglądając pod rozłożyste krzewy i przeskakując nawet jakieś podstępne wykroty, które tylko czekały na to, by zrobić mniej uważnym czarodziejom nieprzyjemną niespodziankę. Właśnie za jedną z takich podstępnych pułapek uśmiechnęło się do niej kolejne jajko, które czym prędzej trafiło do koszyka.
Wtem, coś się poruszyło. Koszyk zabujał się, lekko bo lekko, ale wystarczająco dziwacznie by kobieta zwróciła na ten fakt uwagę. Najpierw rozejrzała się czujnie dookoła, szukając winowajcy w niefortunnie zaczepionej gałązce, jednak niczego takiego nie zauważyła. Co jednak rzuciło jej się wreszcie w oczy, to błyskawicznie pomykające przed siebie jajko, które nie tak dawno wrzuciła do wiklinowego koszyka. Krzyknęła, żeby się kurwa łaskawie zatrzymało, ale ono nie chciało słuchać, więc pognała za nim zaraz, mając nadzieję, że uda jej się je złapać.
Może by i dogoniła zbiegłą pisankę, gdyby jakimś cudem nie wyłapała kątem oka, że druga zrobiła dokładnie to samo. Niedoczekanie, psia jej mać. Layla warknęła pod nosem kolejne przekleństwo, puszczając się biegiem w drugą stronę, uznając najnowszego uciekiniera za realniejszy cel, ale ten musiał znaleźć jakąś mysią dziurę po po chwili pościgu zniknął niczym kamień rzucony w wodę.
W sumie to nawet się nie spociła, goniąc za uciekającymi jajkami, ale była absolutnie wkurwiona. Miotając pod nosem przekleństwa na prawo i lewo, w podobny sposób miotała niezadowolonymi spojrzeniami. Może i była to głupia gra dla głupich dzieci, ale jej wewnętrzna zbieraczka już nie mogła przeżyć, że została przechytrzona przez niezapłodnione zarodki kur i to dodatkowo takie czekoladowe. Całe szczęście los się znowu do niej uśmiechnął, chyba właśnie na osłodę tych wszystkich krzywd i niesprawiedliwości, których właśnie doznała, bo rozwścieczone spojrzenie usadowiło się na całkiem spokojnym, absolutnie nieruchliwym jaju, które siedziało pod najbliższym drzewem. Zwycięstwo.
Nie udobruchana ruszyła do przodu, trzymając teraz koszyk wyraźnie przed sobą, jakby chcąc w ten sposób uniemożliwić posiadanym jajkom ewentualną ucieczkę. Szła dalej przez las, rozglądając się dookoła, wciąż jeszcze niczym osa, zła na cały świat i szukająca zaczepki. Z tego wszystkiego chyba aż wszystkie jajka pouciekały z zasięgu jej wzroku, bo nie zauważyła żadnego.
Do czasu, bo duchy lasu znowu się do niej uśmiechnęły nieco szerzej, próbując ją może nieco udobruchać. Leżące pod próchniejącym pniem jajko pochwyciła szybko, nie dając mu możliwości do ewentualnej ucieczki i podążenia w ślad wszystkich tych, które pierzchły nie tylko przed nią, ale i przed wszystkimi czarodziejami, którzy dzisiejszego dnia wybrali na ich łowy.
Szła dalej, nieco bardziej już zadowolona z siebie. Wciąż ściskało ją w dołku za tymi dwoma jajkami, które dosłownie dały nogę, ale teraz już było jej lepiej na serduszku. Nawet z tego wszystkiego nie zauważyła faktu, że nie zauważyła jajka, które mogło czaić się gdzieś niedaleko, dalej idąc przed siebie.
Z tego wszystkiego zrobiła kółko i zawiało ją z powrotem do punktu wyjścia, czyli do czekającej przed wejściem kapłanki. Po znalezieniu ostatniego jajka, już żadne kolejne nie rzuciło jej się w oczy, więc trochę krzywiąc podliczyła te, które miała i zdała ich ilość kobiecie, po wszystkim ruszając w stronę straganów.
Na wejściu na obszar poszukiwań, pobrała od znajdującej się tam kapłanki kowenu koszyk, ruszając między drzewa i rozglądając się dookoła.
Rzut 1d10 - 10
Pole 10
Nie zajęło jej to dużo czasu, a przynajmniej tak jej się wydawało. W końcu spojrzenie natrafiło na obły kształt, kryjący się gdzieś w listowiu, w którego od razu skierowała swoje kroki. Wyciągnęła jajko z ukrycia, oczyściła odruchowo i zapakowała do koszyka, wyraźnie zadowolona z pierwszego znaleziska. Nie czekając też dłużej, ruszyła dalej, wytężając ponownie wzrok.
Rzut 1d10 - 10
Pole 20
Mimo wiosennego chłodu, od którego wciąż jeszcze dało się czuć zimę, pogoda była nawet sprzyjająca. Parę stopni dodatkowego zimna, które zapewniał cień drzew, wcale jej nie przeszkadzał, bo gruby, chociaż wyraźnie miejscami poprzecierany, wełniany sweter, wystarczająco dobrze wykonywał swoją robotę, tym bardziej z resztą, że został sparowany z bordowym płaszczem. W tym stroju mogła po kniei biegać i cały dzień, ale prędkość z jaką znajdowała jajka, chyba temu nie sprzyjała, bo zaraz też zauważyła kolejne.
Rzut 1d10 - 10
Pole 30
Jak tak dalej pójdzie, to skończy to całe zbieranie zanim w ogóle się obejrzy. Nie była pewna, czy to dobrze, czy źle, ale dzielnie parła do przodu, zaglądając za mijane pnie, spoglądając pod rozłożyste krzewy i przeskakując nawet jakieś podstępne wykroty, które tylko czekały na to, by zrobić mniej uważnym czarodziejom nieprzyjemną niespodziankę. Właśnie za jedną z takich podstępnych pułapek uśmiechnęło się do niej kolejne jajko, które czym prędzej trafiło do koszyka.
Rzut 1d10 - 7
Pole 37
Wtem, coś się poruszyło. Koszyk zabujał się, lekko bo lekko, ale wystarczająco dziwacznie by kobieta zwróciła na ten fakt uwagę. Najpierw rozejrzała się czujnie dookoła, szukając winowajcy w niefortunnie zaczepionej gałązce, jednak niczego takiego nie zauważyła. Co jednak rzuciło jej się wreszcie w oczy, to błyskawicznie pomykające przed siebie jajko, które nie tak dawno wrzuciła do wiklinowego koszyka. Krzyknęła, żeby się kurwa łaskawie zatrzymało, ale ono nie chciało słuchać, więc pognała za nim zaraz, mając nadzieję, że uda jej się je złapać.
Rzut 1d10 - 9
Pole 46
Może by i dogoniła zbiegłą pisankę, gdyby jakimś cudem nie wyłapała kątem oka, że druga zrobiła dokładnie to samo. Niedoczekanie, psia jej mać. Layla warknęła pod nosem kolejne przekleństwo, puszczając się biegiem w drugą stronę, uznając najnowszego uciekiniera za realniejszy cel, ale ten musiał znaleźć jakąś mysią dziurę po po chwili pościgu zniknął niczym kamień rzucony w wodę.
Rzut 1d10 - 9
Pole 55
W sumie to nawet się nie spociła, goniąc za uciekającymi jajkami, ale była absolutnie wkurwiona. Miotając pod nosem przekleństwa na prawo i lewo, w podobny sposób miotała niezadowolonymi spojrzeniami. Może i była to głupia gra dla głupich dzieci, ale jej wewnętrzna zbieraczka już nie mogła przeżyć, że została przechytrzona przez niezapłodnione zarodki kur i to dodatkowo takie czekoladowe. Całe szczęście los się znowu do niej uśmiechnął, chyba właśnie na osłodę tych wszystkich krzywd i niesprawiedliwości, których właśnie doznała, bo rozwścieczone spojrzenie usadowiło się na całkiem spokojnym, absolutnie nieruchliwym jaju, które siedziało pod najbliższym drzewem. Zwycięstwo.
Rzut 1d10 - 8
Pole 63
Nie udobruchana ruszyła do przodu, trzymając teraz koszyk wyraźnie przed sobą, jakby chcąc w ten sposób uniemożliwić posiadanym jajkom ewentualną ucieczkę. Szła dalej przez las, rozglądając się dookoła, wciąż jeszcze niczym osa, zła na cały świat i szukająca zaczepki. Z tego wszystkiego chyba aż wszystkie jajka pouciekały z zasięgu jej wzroku, bo nie zauważyła żadnego.
Rzut 1d10 - 2
Pole 65
Do czasu, bo duchy lasu znowu się do niej uśmiechnęły nieco szerzej, próbując ją może nieco udobruchać. Leżące pod próchniejącym pniem jajko pochwyciła szybko, nie dając mu możliwości do ewentualnej ucieczki i podążenia w ślad wszystkich tych, które pierzchły nie tylko przed nią, ale i przed wszystkimi czarodziejami, którzy dzisiejszego dnia wybrali na ich łowy.
Rzut 1d10 - 3
Pole 68
Szła dalej, nieco bardziej już zadowolona z siebie. Wciąż ściskało ją w dołku za tymi dwoma jajkami, które dosłownie dały nogę, ale teraz już było jej lepiej na serduszku. Nawet z tego wszystkiego nie zauważyła faktu, że nie zauważyła jajka, które mogło czaić się gdzieś niedaleko, dalej idąc przed siebie.
Rzut 1d10 - 4
Postać wyszła za planszę
Z tego wszystkiego zrobiła kółko i zawiało ją z powrotem do punktu wyjścia, czyli do czekającej przed wejściem kapłanki. Po znalezieniu ostatniego jajka, już żadne kolejne nie rzuciło jej się w oczy, więc trochę krzywiąc podliczyła te, które miała i zdała ich ilość kobiecie, po wszystkim ruszając w stronę straganów.
Layla uzbierała 3 jajka.