03.02.2024, 01:46 ✶
– Masz pewnie rację. Ale mogę przez moment pomarzyć, że już zatonęła, zabrała ze sobą ciemność i nie musimy się przejmować, prawda? – powiedziała żartobliwie. Wiedziała jednak, że to mało prawdopodobne: wtedy wróżba nie zostałaby pewnie wygłoszona. Najbliższe godziny miała więc zamiar spędzić na szukaniu informacji o znikającej wyspie oraz o Salcie. (I te poszukiwania miały nawet przynieść skutek: poprowadzić ją do zagubionego tropu na Nokturnie i później zaangażowania przyjaciela znacznie szybciej niż sądziła, że będzie to konieczne…)
Obróciła papiery w dłoniach, namyślając się nad tym, co powiedział. Wszystko w niej krzyczało, by powiedzieć nie – bo Morpheus był utalentowany, ale nie był wojownikiem i nie był aż tak sprawny fizycznie jak spora część rodziny. Nie chciała, by tak ryzykował. A jednocześnie myślała o tym, że przepowiednie nie są wygłaszane bez powodów: że właśnie do niego ta ostatecznie trafiła. Że umiał analizować, składać fakty, że może właśnie on najlepiej podąży za tym słabym tropem, jakim były słowa innego wieszcza.
Czy ulegała nadmiernie wpływom wuja i doszukiwała się znaków tam, gdzie ich nie było?
I czy powinna mu odmawiać, jeśli tego będzie chciał?
– W porządku. Ktoś na pewno się znajdzie, sama mogę tam pójść, ale jeżeli będziesz chętny, gdy dowiemy się więcej… – Kiwnęła głową, trochę roztargniona, bo odruchowo zaczęła zastanawiać się, kogo mogłaby o to prosić poza Morpheusem: przecież nie mogła puścić go tam w pojedynkę. Ani nawet niekoniecznie mogliby iść tylko we dwójkę. Szybko jednak porzuciła te dywagacje, przecież na razie nie miała dostatecznie dużo informacji i nie wiedziała nawet, czy na pewno zdołają odnaleźć Salta oraz wyspę, która pojawia się i znika. Z zamyślenia zresztą wyrwał ją głos Morpheusa, który powiedział, że ukryje przepowiednię tam, gdzie nikt nie będzie szukał.
– Wiesz co, wujku? Wziąłeś chyba większą część inteligencji przeznaczonej dla całej naszej rodziny – stwierdziła, niemalże wesoło, naprawdę pod wrażeniem jego pomysłu. A potem w przypływie uczuć pochyliła się nad biurkiem, ujęła twarz Morpheusa w dłonie i ucałowała wuja w czoło. – Dziękuję. Jesteś genialny – dodała, odsuwając się od niego. – Dam ci znać, kiedy czegoś się dowiemy. Przynieść ci herbaty albo papierosy, zanim się położysz, czy chcesz już odpocząć?
Obróciła papiery w dłoniach, namyślając się nad tym, co powiedział. Wszystko w niej krzyczało, by powiedzieć nie – bo Morpheus był utalentowany, ale nie był wojownikiem i nie był aż tak sprawny fizycznie jak spora część rodziny. Nie chciała, by tak ryzykował. A jednocześnie myślała o tym, że przepowiednie nie są wygłaszane bez powodów: że właśnie do niego ta ostatecznie trafiła. Że umiał analizować, składać fakty, że może właśnie on najlepiej podąży za tym słabym tropem, jakim były słowa innego wieszcza.
Czy ulegała nadmiernie wpływom wuja i doszukiwała się znaków tam, gdzie ich nie było?
I czy powinna mu odmawiać, jeśli tego będzie chciał?
– W porządku. Ktoś na pewno się znajdzie, sama mogę tam pójść, ale jeżeli będziesz chętny, gdy dowiemy się więcej… – Kiwnęła głową, trochę roztargniona, bo odruchowo zaczęła zastanawiać się, kogo mogłaby o to prosić poza Morpheusem: przecież nie mogła puścić go tam w pojedynkę. Ani nawet niekoniecznie mogliby iść tylko we dwójkę. Szybko jednak porzuciła te dywagacje, przecież na razie nie miała dostatecznie dużo informacji i nie wiedziała nawet, czy na pewno zdołają odnaleźć Salta oraz wyspę, która pojawia się i znika. Z zamyślenia zresztą wyrwał ją głos Morpheusa, który powiedział, że ukryje przepowiednię tam, gdzie nikt nie będzie szukał.
– Wiesz co, wujku? Wziąłeś chyba większą część inteligencji przeznaczonej dla całej naszej rodziny – stwierdziła, niemalże wesoło, naprawdę pod wrażeniem jego pomysłu. A potem w przypływie uczuć pochyliła się nad biurkiem, ujęła twarz Morpheusa w dłonie i ucałowała wuja w czoło. – Dziękuję. Jesteś genialny – dodała, odsuwając się od niego. – Dam ci znać, kiedy czegoś się dowiemy. Przynieść ci herbaty albo papierosy, zanim się położysz, czy chcesz już odpocząć?
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.