[21/06/1972] urodziny Norki

— Może lubię robić Matce na złość? — sarknął, kręcąc powoli głową. — Gdyby nagle zabrakło tego jednego promyczka w formie ''mnie'', świat mógłby stać się nieco uboższy. A na to nie mógłbym pozwolić. To stąd ta siła woli.

Wzruszył lekko ramionami na pytanie chłopaka. Jedno? Drugie? Oba? Wszystkie te elementy składały się na szaleństwo, jakiego doświadczyli w trzewiach tej nawiedzonej łajby. Same historie pasażerów sprawiały, że włos się jeżył na głowie. Gdyby to była zwykła katastrofa statku, Erik i tak by ją przeżył. Tutaj jednak dochodziły do głosu także inne aspekty tego koszmaru. Czy jedna perła to wszystko rekompensowała? Nie, a znając życie, szanse na to, że miała być pamiątką po tej przygodzie, były równie wysokie, jak to, że sprowadzi na nich kolejne kłopoty. I tak to się żyje w tej Anglii.

— Cóż, jak to mówią, swój swojego zawsze pozna — przyznał ugodowo z zawadiackim uśmieszkiem na ustach, który zaraz ukrył za grzecznym skinieniem głowy. Zamyślił się na chwilę; słowa Laurenta sprawiły, że jego szare komórki wzięły się do roboty. — Sporo zależy od moralności człowieka. W tak intensywnych chwilach to instynkt przejmuje kontrolę, nasze najbardziej pierwotne refleksy. — Gdyby był samolubnym człowiekiem, który troszczył się tylko o własny tyłek, być może nie miałby najmniejszego problemu, aby zostawić Erika w tyle. Łatwo byłoby zrzucić tę odpowiedzialność na innych uczestników wyprawy. — Cieszę się, że stoisz po właściwej stronie.

Ten dzień był pełen niespodzianek, jednak te zdawały się tylko mnożyć, zamiast tracić na liczebności. Z początku myślał, że siostra chce zaciągnąć jego towarzysza na parkiet, jednak szybko został wyprowadzony z błędu, gdy pociągnęła go za rękaw, aby zaraz przedstawić mu całą sytuację. Jednym zdaniem i ograniczając się do najprostszych ogólników. W głowie momentalnie zapaliła mu się ostrzegawcza lampka, ale jedyne, na co było go stać do wymruczenie cichego ''mhmm''. Zerknął kontrolnie w stronę Aveline, która czekała pod drzwiami.

Coś musiało nie grać. Będzie musiał zagaić o to Brennę, gdy już wróci do posiadłości. Albo nad ranem, dodał w myślach. Sytuacja musiała być poważna, skoro młodsza Longbottom postanowiła zostawić go tutaj samego. No dobra, nie do końca ''samego''. W gruncie rzeczy był wśród swoich, ale nie był pod opieką młodszej siostry. To zazwyczaj nie wróżyło niczego dobrego. Zwłaszcza na hucznych imprezach, kiedy alkohol lał się strumieniami, a Erik dawał się porwać przyjemnej atmosferze.

— Ona zawsze gdzieś lata — wymamrotał pod nosem, wracając wzrokiem do swego rozmówcy. Rozchylił usta w pogodnym uśmiechu, stukając swoim szkłem o napitek Laurenta. — No to zdrowie!

Upił sporą część drinka, czując, jak przyjemne ciepło rozchodzi się po jego ciele. Najpierw zatańczyło na języku, po czym przelało się przez gardło, aby powędrować w głąb jego organizmu. Erik dotknął rozgrzanego policzka wierzchem dłoni. Zaczynało mu szumieć w głowie, jednak przyniosło to swego rodzaju ulgę. Ciężar i presja kończącego się dnia stawała się coraz bardziej nieuchwytna, nie pozwalając mu tym samym drążyć tematu ''Perły Morza'', odniesionych obrażeń czy przedziwnych wizji, jakich doznał na pokładzie statku.