03.02.2024, 17:46 ✶
Rozbił się o ten chłód. Trzasnął go krańcem bicza, lekkie muśnięcie, ale ślad na skórze już został. Pierwsze zadrapanie, jeden zero. Laurent liczyłby to jako jeden
to. Koniec końców nie miało znaczenia, co się tutaj stało. Po prostu gdyby Kayden mógł na niego spojrzeć chociaż raz, raz jedyny, w taki sposób, w jaki na niego patrzył... Bo na drugim policzku ciągle czuł ciepłe muśnięcie jego ust w kontrakcie do tego lodowatego uderzenia.
- Jak mógłbym liczyć na coś takiego... - Powiedział to ciszej, bardziej niepewnie. Wycofany. - Za kogo ty mnie masz? - Może i nie był święty, było mu bliżej do diabła niż anioła, Chociaż pozory mówiły inaczej. Ale nie chciał dla nikogo źle. Dla Kaydena nie chciał tym bardziej. Więc jak mógł pomyśleć że przyszedł tu liczyć na zdenerwowanie go? Chciał tylko trochę rozluźnić atmosferę. Nie rozumiał tego odgryzienia się - drugi raz.
Nieco skurczył ramiona, nieco cofnął głowę, patrząc na Kaydena niepewnie i z tym poczuciem krzywdy i niepewności.To była odpowiedź na warknięcie. Tego się nie spodziewał. Wziął głębszy wdech, ostrożnie, serce przyspieszyło bardziej.
- Błędy zazwyczaj wynikają z obu stron, dlatego pytam. - Odpowiedział bardziej ofensywnie, potwierdzając , że uważał to za jego winę. Bo to, że nie odpisał... No czymś to wina? Ale widział winę tylko w tym. Bo poza tym był pewien, że jak zawsze - to on był niedostatecznie dobry. - Nie żartuję. - Uważał, że sobie na to nie zasłużył. Dawno nie był ofiarą żadnego pana, który uważał, że nie jest gejem, że ta jedna noc nic nie znaczyła, była jego winą, to obrzydliwe i w ogóle to jest żmiją w ludzkiej skórze. Ale to był jakiś wyższy poziom. Bo nie widział, jak inaczej mógłby to rozumieć. Ale potem padły takie słowa, że aż otworzył szerzej oczy ze zdumienia. Udajesz ofiarę. Wszystko zawsze się do tego ograniczało, że udawał ofiarę. Że wyolbrzymiał te problemy. Powinien sobie radzić, a nie... Powinien też to zostawić za sobą. Położył dłoń na poziomie serca, czując nacisk na klatce piersiowej i przyspieszenie oddechu. - Według ciebie... Udaję ofiarę? - Po tym wszystkim, co mu napisał... Był w takim szoku, że to proste zdanie przeskakiwalo nad nim i jakby się z nim mijało, nie docierało do niego. Musiał brzmieć bardzo żałośnie, to prawda... -
to. Koniec końców nie miało znaczenia, co się tutaj stało. Po prostu gdyby Kayden mógł na niego spojrzeć chociaż raz, raz jedyny, w taki sposób, w jaki na niego patrzył... Bo na drugim policzku ciągle czuł ciepłe muśnięcie jego ust w kontrakcie do tego lodowatego uderzenia.- Jak mógłbym liczyć na coś takiego... - Powiedział to ciszej, bardziej niepewnie. Wycofany. - Za kogo ty mnie masz? - Może i nie był święty, było mu bliżej do diabła niż anioła, Chociaż pozory mówiły inaczej. Ale nie chciał dla nikogo źle. Dla Kaydena nie chciał tym bardziej. Więc jak mógł pomyśleć że przyszedł tu liczyć na zdenerwowanie go? Chciał tylko trochę rozluźnić atmosferę. Nie rozumiał tego odgryzienia się - drugi raz.
Nieco skurczył ramiona, nieco cofnął głowę, patrząc na Kaydena niepewnie i z tym poczuciem krzywdy i niepewności.To była odpowiedź na warknięcie. Tego się nie spodziewał. Wziął głębszy wdech, ostrożnie, serce przyspieszyło bardziej.
- Błędy zazwyczaj wynikają z obu stron, dlatego pytam. - Odpowiedział bardziej ofensywnie, potwierdzając , że uważał to za jego winę. Bo to, że nie odpisał... No czymś to wina? Ale widział winę tylko w tym. Bo poza tym był pewien, że jak zawsze - to on był niedostatecznie dobry. - Nie żartuję. - Uważał, że sobie na to nie zasłużył. Dawno nie był ofiarą żadnego pana, który uważał, że nie jest gejem, że ta jedna noc nic nie znaczyła, była jego winą, to obrzydliwe i w ogóle to jest żmiją w ludzkiej skórze. Ale to był jakiś wyższy poziom. Bo nie widział, jak inaczej mógłby to rozumieć. Ale potem padły takie słowa, że aż otworzył szerzej oczy ze zdumienia. Udajesz ofiarę. Wszystko zawsze się do tego ograniczało, że udawał ofiarę. Że wyolbrzymiał te problemy. Powinien sobie radzić, a nie... Powinien też to zostawić za sobą. Położył dłoń na poziomie serca, czując nacisk na klatce piersiowej i przyspieszenie oddechu. - Według ciebie... Udaję ofiarę? - Po tym wszystkim, co mu napisał... Był w takim szoku, że to proste zdanie przeskakiwalo nad nim i jakby się z nim mijało, nie docierało do niego. Musiał brzmieć bardzo żałośnie, to prawda... -