03.02.2024, 20:17 ✶
Kayden był jak morze, a morzu nie można było ufać. Jednocześnie kto jak kto, ale Laurent morzu ufał bardziej niż ziemi, po której chodził. Kayden... Czy on ufał temu człowiekowi? Chciał ufać. Ufał mu wcześniej, był zaślepiony miłością i przecież dalej miał ten srebrzysty pył na powiekach, kiedy teraz na niego patrzył. Kiedy chciał zostać przez niego złapany z całą siłą tych dłoni, kiedy chciał jego dłoni na swoim gardle, kiedy chciał znaleźć się pomiędzy jego nogami na podłodze. Teraz, kiedy chciał jego delikatności jak płatków stokrotek, kiedy w ogóle nie chciał, żeby go dotykał, bo chciał być tą czystą świętością chociaż dla jednego człowieka. A gdyby już został dotknięty to czy stałby się brudny? Czy Kayden naprawdę by się znudził? Znał takie przypadki, widział je nie raz. Zaliczone - więc do wyrzucenia. Nie, to nie teraz, to nie dzisiaj tego chciał. Dzisiaj miał to złamane serce i obserwował zmienne, wzburzone morze w postaci Kaydena.
- Człowiek czasami potrzebuje pozbierać myśli. Emocje. Szczególnie, kiedy od drugiej strony następuje kąsanie i syczenie. - Od jego strony również następowała samoobrona w bardziej ostrym stanie, ale ile można tak żyć w takim punkcie, gdzie nie jesteś zupełnie poważany? Gdzie ciągle płaczesz? Tutaj chyba i tak przegra. Koniec końców zostanie tym żałosnym człowiekiem żebrzącym o miłość. Płaczkiem wpatrzonym kiedyś w tego pięknego krukona w szkole. - Musisz to czynić dla mnie trudniejszym? Że wszystkich osób... - Czemu akurat ty. Ale nie miał siły już dokończyć tego zdania. Odetchnął i pokręciło z rezygnacją głową. Czy to nie ten moment, w którym szkoda tracić oddechu w płucach?
Już chciał pytać, że jak może oskarżać go o obojętność? Już chciał mówić, że przecież powiedział - potrzebował momentu do namysłu, nie był jednak chodzącym ideałem! Ale potem dodał coś o pustej kartce i z rozchylonych warg nie wydobyły się słowa. Był za to brak zrozumienia na twarzy. A potem padły następne słowa. Nie nadążał. Jego emocje za nim nie nadążały. Nie rozumiał i nie rozumiał, czemu czuł się atakowany. Czemu był atakowany.
- Ja... Nie próbuję niczego odwracać... Rozumiem, że to moja wina, ja... Ja... - Moment w którym zaczynał się jąkać był momentem, w którym już wiedział, że przestawał sobie radzić z poziomem napięcia i stresu. - Nie chciałem... narzucać ci się za bardzo... Ani cię martwić, czy nadużywać twojej... Empatii... - Mówił bardzo ostrożnie, spoglądając tymi wielkimi oczami w te ostro-gorzkie. - Wiem, że nie jesteś z kamienia, ale ja przestaję już rozumieć o co chodzi, Kaydenie. Przepraszam. - Nawet nie wiedział w sumie za co teraz przeprasza. Bo za co? W jego mniemaniu za to, że go drażnił i denerwował.
- Człowiek czasami potrzebuje pozbierać myśli. Emocje. Szczególnie, kiedy od drugiej strony następuje kąsanie i syczenie. - Od jego strony również następowała samoobrona w bardziej ostrym stanie, ale ile można tak żyć w takim punkcie, gdzie nie jesteś zupełnie poważany? Gdzie ciągle płaczesz? Tutaj chyba i tak przegra. Koniec końców zostanie tym żałosnym człowiekiem żebrzącym o miłość. Płaczkiem wpatrzonym kiedyś w tego pięknego krukona w szkole. - Musisz to czynić dla mnie trudniejszym? Że wszystkich osób... - Czemu akurat ty. Ale nie miał siły już dokończyć tego zdania. Odetchnął i pokręciło z rezygnacją głową. Czy to nie ten moment, w którym szkoda tracić oddechu w płucach?
Już chciał pytać, że jak może oskarżać go o obojętność? Już chciał mówić, że przecież powiedział - potrzebował momentu do namysłu, nie był jednak chodzącym ideałem! Ale potem dodał coś o pustej kartce i z rozchylonych warg nie wydobyły się słowa. Był za to brak zrozumienia na twarzy. A potem padły następne słowa. Nie nadążał. Jego emocje za nim nie nadążały. Nie rozumiał i nie rozumiał, czemu czuł się atakowany. Czemu był atakowany.
- Ja... Nie próbuję niczego odwracać... Rozumiem, że to moja wina, ja... Ja... - Moment w którym zaczynał się jąkać był momentem, w którym już wiedział, że przestawał sobie radzić z poziomem napięcia i stresu. - Nie chciałem... narzucać ci się za bardzo... Ani cię martwić, czy nadużywać twojej... Empatii... - Mówił bardzo ostrożnie, spoglądając tymi wielkimi oczami w te ostro-gorzkie. - Wiem, że nie jesteś z kamienia, ale ja przestaję już rozumieć o co chodzi, Kaydenie. Przepraszam. - Nawet nie wiedział w sumie za co teraz przeprasza. Bo za co? W jego mniemaniu za to, że go drażnił i denerwował.