04.02.2024, 00:28 ✶
Odrzucenie. Najgorsza możliwa rzecz, jaka może się trafić człowiekowi, prawda? Zostać odrzuconym. Kayden odrzucił go w słowach, gestach, teraz też odrzucił go spojrzeniem. To było upokarzające, ale było mu wszystko jedno. Kiedy niby miał do siebie samego szacunek? Nie, wróć, przestań. Miałeś ten szacunek i nadal próbowałeś go utrzymać, tylko potem spadała ta piękna, kryształowa misa. Okazywało się, że rozbijała się w rozchodzonym przez wszystkich gości twojego domu błocie. Ślady Kaydena, które podobne były wcześniej śladom w śniegu, po których chciał nauczyć się chodzić, teraz były wyjątkowo brudnymi plamami na perskim dywanie, których chciało się jedynie pozbyć. A on i tak wziąłby ten dywan i powiesił na ścianie.
Nie wiedział sam, co wyprawia, więc nie miał dla niego żadnej odpowiedzi. I chyba każde słowo i każde zdanie, żaden z gestów nie był tu dobry. W tym chaosie wzajemnego niezrozumienia, w którym nie miał pojęcia, że ten ból był dwustronny. Że to nie była próba pozbycia się go... Nie. Czuł, że wszystko tu jest nie tak, słyszał w jego słowach, że coś się nie zgadza. Kartki papieru, odpowiedzi, odpowiedzi... Miał odpowiedź podana na srebrnej tacy, tylko przez szok i poczucie zranienia jej nie dostrzegał. Panicznie właśnie próbował złapać się chociażby najprostszego zrozumienia. To samo pytanie, w kółko i w kółko wracało jak bumerang - dlaczegóż .
- Nie... Co ty powiedziałeś? - Nie zrozumiał. W sumie to było pierwsze od czego chciał zacząć to spotkanie. Zapytać, czy już ma dość znajomości, zapytać, czemu nie odpisywał. Kiedy to tak eskalowało? Chyba było takim od początku, wszyte pod ich skórę. - Na co miałem odpisywać, skoro nie było od ciebie ani jednego listu! - Podniósł głos, ale to nie był krzyk złowić czy furii. To był łamiący się głos beznadziei. - Pisałem do ciebie. Pisałem, bo tak bardzo potrzebowałem p-pomocy. - Z wielu kierunków, z wielu powodów. Chciał radzić sobie sam, jak taki duży chłopiec, przecież musial. Nie chciał polegać na innych, ale Kayden... Kayden wydawał się taki silny, że przecież udźwignął by chociaż jedną czy dwie rzeczy razem z nim, prawda? Chociaż jedną czy dwie... - A ty się nie odzywałeś. - To zacinanie się Laurenta wynikało z jego niespokojnego oddechu. Brał je tka gwałtownie że wręcz się nim zachłysnął. A te oczy, morze zamknięte w dwóch punktach, szkliło się i gotowe było uronić słone łzy tym bardziej, im bardziej łamał się jego zrozpaczony głos. - I mówisz mi te wszystkie rze-czy... Ja... Ja nie... Nie zasłużyłem na to. Nie chcę być ofiarą. Nie chcę być o-ofiarą! - Prawie krzyczał. - Wiem, to moja wina, do niczego się nie nadaje. Jestem roz... roz... czarowan... - Kolejny krok Kaydena, a Laurent się cofnął. Że strachem. Próbując złapać wdech.
Nie wiedział sam, co wyprawia, więc nie miał dla niego żadnej odpowiedzi. I chyba każde słowo i każde zdanie, żaden z gestów nie był tu dobry. W tym chaosie wzajemnego niezrozumienia, w którym nie miał pojęcia, że ten ból był dwustronny. Że to nie była próba pozbycia się go... Nie. Czuł, że wszystko tu jest nie tak, słyszał w jego słowach, że coś się nie zgadza. Kartki papieru, odpowiedzi, odpowiedzi... Miał odpowiedź podana na srebrnej tacy, tylko przez szok i poczucie zranienia jej nie dostrzegał. Panicznie właśnie próbował złapać się chociażby najprostszego zrozumienia. To samo pytanie, w kółko i w kółko wracało jak bumerang - dlaczegóż .
- Nie... Co ty powiedziałeś? - Nie zrozumiał. W sumie to było pierwsze od czego chciał zacząć to spotkanie. Zapytać, czy już ma dość znajomości, zapytać, czemu nie odpisywał. Kiedy to tak eskalowało? Chyba było takim od początku, wszyte pod ich skórę. - Na co miałem odpisywać, skoro nie było od ciebie ani jednego listu! - Podniósł głos, ale to nie był krzyk złowić czy furii. To był łamiący się głos beznadziei. - Pisałem do ciebie. Pisałem, bo tak bardzo potrzebowałem p-pomocy. - Z wielu kierunków, z wielu powodów. Chciał radzić sobie sam, jak taki duży chłopiec, przecież musial. Nie chciał polegać na innych, ale Kayden... Kayden wydawał się taki silny, że przecież udźwignął by chociaż jedną czy dwie rzeczy razem z nim, prawda? Chociaż jedną czy dwie... - A ty się nie odzywałeś. - To zacinanie się Laurenta wynikało z jego niespokojnego oddechu. Brał je tka gwałtownie że wręcz się nim zachłysnął. A te oczy, morze zamknięte w dwóch punktach, szkliło się i gotowe było uronić słone łzy tym bardziej, im bardziej łamał się jego zrozpaczony głos. - I mówisz mi te wszystkie rze-czy... Ja... Ja nie... Nie zasłużyłem na to. Nie chcę być ofiarą. Nie chcę być o-ofiarą! - Prawie krzyczał. - Wiem, to moja wina, do niczego się nie nadaje. Jestem roz... roz... czarowan... - Kolejny krok Kaydena, a Laurent się cofnął. Że strachem. Próbując złapać wdech.