25.11.2022, 16:50 ✶
Darcy rozczulił się trochę na deklarację swojej małej siostrzyczki (co z tego, że młodszej ledwo o parę minut). Poklepał ją nawet w przypływie czułości po brązowych włosach. Powiedzieć, że też ją kocha nie mógł, wszak Prawdziwi Mężczyźni Nie Mówią O Uczuciach, a on miał już szesnaście lat, więc nie był chłopcem, a Prawdziwym Mężczyzną, ograniczył się więc do takiego gestu.
- Jeszcze nie zdecydowałem, czy będę sławnym pisarzem, czy sławnym dziennikarzem. A właściwie to najlepiej oba, więc czytam, żeby wiedzieć, z kim będę konkurować - wyjaśnił Lockhart z niezachwianą pewnością kogoś, komu nawet do głowy nie przyjdzie, że może nie tylko wcale nie być sławną osobą, ale nawet nigdy nie wydać żadnej książki czy nie doczekać publikacji artykułu. Gdyby ktoś mu zasugerował, że jego plany mogą się nie spełnić, byłby w pierwszej chwili szczerze zdumiony, a w kolejnej natychmiast uznał, że chodzi wyłącznie o zawiść.
Przynajmniej tyle, że chłopak faktycznie pisał. A nie tylko mówił o pisaniu.
- Tata czasem mówi, że byłoby dobrze, jakbym poszedł do Ministerstwa - stwierdził, wzdrygając się na samą myśl. Na szczęście rodzice bliźniąt byli zapatrzeni w dzieci niemal równie mocno, jak one same w siebie, więc szanse na to, że Darcy będzie musiał dostosować się do woli ojca, były naprawdę niewielkie. - Dla tego prestiżu. Ale jak tyle osób czystej krwi rzuciło pracę, to jaki to prestiż? Przecież czystokrwiści zawsze chcą te najlepsze zawody, nie? Znaczy się, za Nobby'eago Leacha ministerstwo zeszło na psy... eee... - Chłopak zawahał się nagle. Właściwie dlaczego miałoby schodzić na psy? Lubił psy. Co było złego w psach? - Na pająki! - dokończył triumfalnie, znajdując wreszcie odpowiednie porównanie.
Milczał przez chwilę. Trochę dlatego, że na dole śmigały zaklęcia i aż wychylił się przez barierkę, by lepiej widzieć. Trochę, bo dzielił też uwagę pomiędzy opowieść siostry, która zdała się mu równie wciągająca, co toczący się niżej pojedynek. W głowie od razu nawet zaczął układać sobie opowiadanie. Akcja mogłaby dziać się przed wyborami! W Ministerstwie stworzyłyby się dwie frakcje, które ukradkiem rzucają na siebie klątwy, podtruwają się nawzajem i...
- Ooooch! - wyrwało się mu, gdy kilka rzeczy stało się jednocześnie. Gryfon, tak dzielnie broniący honoru Nobby'ego Leacha (albo swojej dziewczyny, Darcy sam nie był pewien, chociaż podejrzewał, że ta dziewczyna była jednak ładniejsza, więc bardziej godna pojedynkowania się niż jakiś stary Minister Magii), przedarł się przez obronę Notta i posłał go na ścianę.
A potem zza rogu wypadła nauczycielka.
Lockhart cofnął się nieco momentalnie, by przypadkiem nie znaleźć się w zasięgu wzroku profesorki.
- Czy ja wiem, czy są mądrzejsi? - powiedział, a w jego głosie pobrzmiewała satysfakcja. Wprawdzie Notta nie wprasowano w podłogę, ale wprasowanie w ścianę było równie dobre! - Muszę napisać o tym tekst. I podrzucić do Wielkiej Sali. "Nott przegrywa w starciu z fanatykiem Leacha", jak sądzisz, dobrze brzmi?
- Jeszcze nie zdecydowałem, czy będę sławnym pisarzem, czy sławnym dziennikarzem. A właściwie to najlepiej oba, więc czytam, żeby wiedzieć, z kim będę konkurować - wyjaśnił Lockhart z niezachwianą pewnością kogoś, komu nawet do głowy nie przyjdzie, że może nie tylko wcale nie być sławną osobą, ale nawet nigdy nie wydać żadnej książki czy nie doczekać publikacji artykułu. Gdyby ktoś mu zasugerował, że jego plany mogą się nie spełnić, byłby w pierwszej chwili szczerze zdumiony, a w kolejnej natychmiast uznał, że chodzi wyłącznie o zawiść.
Przynajmniej tyle, że chłopak faktycznie pisał. A nie tylko mówił o pisaniu.
- Tata czasem mówi, że byłoby dobrze, jakbym poszedł do Ministerstwa - stwierdził, wzdrygając się na samą myśl. Na szczęście rodzice bliźniąt byli zapatrzeni w dzieci niemal równie mocno, jak one same w siebie, więc szanse na to, że Darcy będzie musiał dostosować się do woli ojca, były naprawdę niewielkie. - Dla tego prestiżu. Ale jak tyle osób czystej krwi rzuciło pracę, to jaki to prestiż? Przecież czystokrwiści zawsze chcą te najlepsze zawody, nie? Znaczy się, za Nobby'eago Leacha ministerstwo zeszło na psy... eee... - Chłopak zawahał się nagle. Właściwie dlaczego miałoby schodzić na psy? Lubił psy. Co było złego w psach? - Na pająki! - dokończył triumfalnie, znajdując wreszcie odpowiednie porównanie.
Milczał przez chwilę. Trochę dlatego, że na dole śmigały zaklęcia i aż wychylił się przez barierkę, by lepiej widzieć. Trochę, bo dzielił też uwagę pomiędzy opowieść siostry, która zdała się mu równie wciągająca, co toczący się niżej pojedynek. W głowie od razu nawet zaczął układać sobie opowiadanie. Akcja mogłaby dziać się przed wyborami! W Ministerstwie stworzyłyby się dwie frakcje, które ukradkiem rzucają na siebie klątwy, podtruwają się nawzajem i...
- Ooooch! - wyrwało się mu, gdy kilka rzeczy stało się jednocześnie. Gryfon, tak dzielnie broniący honoru Nobby'ego Leacha (albo swojej dziewczyny, Darcy sam nie był pewien, chociaż podejrzewał, że ta dziewczyna była jednak ładniejsza, więc bardziej godna pojedynkowania się niż jakiś stary Minister Magii), przedarł się przez obronę Notta i posłał go na ścianę.
A potem zza rogu wypadła nauczycielka.
Lockhart cofnął się nieco momentalnie, by przypadkiem nie znaleźć się w zasięgu wzroku profesorki.
- Czy ja wiem, czy są mądrzejsi? - powiedział, a w jego głosie pobrzmiewała satysfakcja. Wprawdzie Notta nie wprasowano w podłogę, ale wprasowanie w ścianę było równie dobre! - Muszę napisać o tym tekst. I podrzucić do Wielkiej Sali. "Nott przegrywa w starciu z fanatykiem Leacha", jak sądzisz, dobrze brzmi?