04.02.2024, 16:59 ✶
Tylko on? To był AŻ ON. To AŻ ON go odwiedził. To AŻ ON opowiadał mu o swoim bólu. To AŻ ON pozwolił zatopić mu się w pocałunku, podczas którego przestał istnieć świat. To AŻ ON sprawia, że teraz cierpiał. Poniekąd był to zaszczyt dla niego, że w ogóle miał dostęp do mężczyzny, mógł z nim spędzać czas, mógł przez chwilę doświadczyć najpiękniejszego uczucia na świecie. Z drugiej strony była to dla niego normalność, zwykłą codzienność, odwiedziny przyjaciela, który do dzisiaj nie zdawał sobie sprawy z nieczystych uczuć, jakimi darzy go młodszy.
Bał się konsekwencji swoich działań, wiedział, że te nadejdą, ale nie wiedział jakie. Czekał w strachu, aż przerażenie zostało rozwiane. Podniósł na niego wzrok. Jak mógł go posądzać o chęć podniesienia ręki na wilkołaka? Jak mógł choćby o tym pomyśleć?
Odetchnął cicho, patrząc na niego miękko. Kochał go, tak bardzo go kochał, a widząc jak cierpi cierpiał z nim. Szkoda, że sam był jednym z powodów jego bólu.
Bez słowa podszedł do szafki, wyjmując z niej opatrunki, z jakimi zbliżył się do mężczyzny. Chwycił delikatnie jego dłoń, jeśli się przed tym nie wzbraniał. Obmył skaleczenie dokładnie i zaraz zakleił plastrem, przesuwając po nim palcami, aby dobrze przylegał do skóry. Obejmował jego rękę, nie puszczając jej nawet gdy krew już nie ciekła.
Podniósł wzrok zaczerwienionych oczu na jego twarz. Wysunął w jej stronę dalej nieco drżącą dłoń. Lodowate opuszki dotknęły opalonego policzka, gdy na ustach młodego czarodzieja pojawił się nikły, smutny uśmiech, nie było w nim już jednak żalu i złości, a przygnębione zrozumienie.
-Cierpienie jest zapłatą za szczęście, a każda chwila przyjemności z tobą jest warta swojej ceny.-przyjemność cielesna, psychiczna, zwykłe poczucie bezpieczeństwa jakie mu mężczyzna dawał.-Kocham cię, Morpheus. Chciałbym z tobą spędzić resztę swojego życia, dzielić się szczęściem i smutkiem, zasypiać i budzić się przy tobie.-pogładził palcami jego policzek.-Ale jeśli nie kochasz mnie w ten sposób, to nie mogę cię do tego zmuszać. Nie wiem tylko co teraz ze sobą zrobić...-zacisnął usta. Nie miał doświadczenia w tych sprawach, nie wiedział czy emocje ostygną, a uczucia wygasną, czy rana na sercu się kiedyś zaleczy.-Powiedziałeś ,,nie dzisiaj"... Mam czekać aż odpowiedni dzień nadejdzie? Czy jest szansa, że kiedyś pokochasz mnie w sposób w jaki ja kocham ciebie? Niepewność daje mi nadzieję, a przez nią szukanie kogoś innego byłoby dla mnie jak zdrada.-był zagubiony i miał wyrzuty sumienia, że tak bardzo obarcza swoją niewiedzą mężczyznę, że prosi go o pomoc i radę, ale nikt inny nie udzieli mu prawdziwszej odpowiedzi niż sam podmiot pytań. Cierpliwie patrzył mu w oczy, przepełniała go chęć zrozumienia, chęć rozwiązania sytuacji dla ich dobra, dla ratowania ich relacji, która dalej była jedną z ważniejszych części jego życia.
Bał się konsekwencji swoich działań, wiedział, że te nadejdą, ale nie wiedział jakie. Czekał w strachu, aż przerażenie zostało rozwiane. Podniósł na niego wzrok. Jak mógł go posądzać o chęć podniesienia ręki na wilkołaka? Jak mógł choćby o tym pomyśleć?
Odetchnął cicho, patrząc na niego miękko. Kochał go, tak bardzo go kochał, a widząc jak cierpi cierpiał z nim. Szkoda, że sam był jednym z powodów jego bólu.
Bez słowa podszedł do szafki, wyjmując z niej opatrunki, z jakimi zbliżył się do mężczyzny. Chwycił delikatnie jego dłoń, jeśli się przed tym nie wzbraniał. Obmył skaleczenie dokładnie i zaraz zakleił plastrem, przesuwając po nim palcami, aby dobrze przylegał do skóry. Obejmował jego rękę, nie puszczając jej nawet gdy krew już nie ciekła.
Podniósł wzrok zaczerwienionych oczu na jego twarz. Wysunął w jej stronę dalej nieco drżącą dłoń. Lodowate opuszki dotknęły opalonego policzka, gdy na ustach młodego czarodzieja pojawił się nikły, smutny uśmiech, nie było w nim już jednak żalu i złości, a przygnębione zrozumienie.
-Cierpienie jest zapłatą za szczęście, a każda chwila przyjemności z tobą jest warta swojej ceny.-przyjemność cielesna, psychiczna, zwykłe poczucie bezpieczeństwa jakie mu mężczyzna dawał.-Kocham cię, Morpheus. Chciałbym z tobą spędzić resztę swojego życia, dzielić się szczęściem i smutkiem, zasypiać i budzić się przy tobie.-pogładził palcami jego policzek.-Ale jeśli nie kochasz mnie w ten sposób, to nie mogę cię do tego zmuszać. Nie wiem tylko co teraz ze sobą zrobić...-zacisnął usta. Nie miał doświadczenia w tych sprawach, nie wiedział czy emocje ostygną, a uczucia wygasną, czy rana na sercu się kiedyś zaleczy.-Powiedziałeś ,,nie dzisiaj"... Mam czekać aż odpowiedni dzień nadejdzie? Czy jest szansa, że kiedyś pokochasz mnie w sposób w jaki ja kocham ciebie? Niepewność daje mi nadzieję, a przez nią szukanie kogoś innego byłoby dla mnie jak zdrada.-był zagubiony i miał wyrzuty sumienia, że tak bardzo obarcza swoją niewiedzą mężczyznę, że prosi go o pomoc i radę, ale nikt inny nie udzieli mu prawdziwszej odpowiedzi niż sam podmiot pytań. Cierpliwie patrzył mu w oczy, przepełniała go chęć zrozumienia, chęć rozwiązania sytuacji dla ich dobra, dla ratowania ich relacji, która dalej była jedną z ważniejszych części jego życia.