05.02.2024, 11:01 ✶
Na wspomnienie o stosie ludzkich kości i krwi Olivia skrzywiła się. To nie był temat łatwy i przyjemny, ale życie nie było łatwe i przyjemne. Jej wzrok na chwilę się cofnął, przeniósł na okno. Rudowłosa się zamyśliła, odtwarzając po kolei wszystkie wydarzenia. Wiedziała jednak, że to było bezcelowe - nie raz i nie dwa próbowała znaleźć schemat postępowania Śmierciożerców i nie potrafiła go wyłuskać. Siali chaos, zniszczenie, śmierć. Sama nazwa na to wskazywała. Śmierciojady, okrutne potwory, które za nic miały ludzkie życie. Olivię bolało to jeszcze mocniej z innego powodu: a w zasadzie dwóch. Po pierwsze: sama przez chwilę nosiła pod sercem dziecko półkrwi. Po drugie: Tristan był mugolakiem. Mimo to już wcześniej, nawet w szkole, nie zgadzała się na obelgi, które czystokrwiści kierowali w stosunku do dzieci mugoli. Szlamowata, brudna krew - to były bzdury, z którymi się nie zgadzała. Quirke była w teorii czystej krwi, lecz w praktyce podejrzewała, że absolutnie każdy miał w którejś linii mugola za przodka. Dlaczego oni ich tak nienawidzili? Nie miała pojęcia, ale podejrzewała, że to był tylko pretekst do tego, by ulec swoim chorym żądzom i próbie zmiany świata pod jakieś dziwne, nienormalne dyktando.
- Przyjaźnię się z jasnowidzem, wiem więc, że przyszłość można zmienić i nie zawsze musimy podążać za wyznaczonym losem - powiedziała łagodnie, powracając spojrzeniem do Laurenta. - Może niewiele zrozumiałam z jego wywodu, ale powiedział, że przyszłość zawsze można zmienić. Nie zapominaj o tym - wiem, że to banał, ale jeśli chodzi o los to jesteś sam sobie sterem i okrętem. Potrzebujesz tylko drobnej pomocy, by nie wpłynąć na mieliznę i nie rozbić się o rafy.
Na rzekoma obrażenie jego inteligencji tylko się roześmiała. Oboje wiedzieli, że gdy chciała, jej słowa były ostrzejsze od noża i potrafiły ranić tak samo, jeżeli nie bardziej. Gdyby chciała go obrazić, zrobiłaby to wprost. Olivia nie bawiła się w piękne, czułe słówka - waliła prosto z mostu, szczególnie w emocjach.
- Tak, nic innego nie potrafię - przyznała dobitnie, rozkładając lekko ręce. - Avelina Paxton, znamy się z Hogwartu, jest trochę młodsza, ale mimo wszystko trzymałyśmy się blisko. To moja przyjaciółka.
Czuła się w obowiązku, by poprawić Laurenta. Avelina nie była znajomą, była przyjaciółką. Osobą, na którą zawsze mogła liczyć i osobą, dla której ona była wsparciem w trudnych chwilach. Była jedną z tych osób, dla których Olivia byłaby zdolna poświęcić niemal wszystko, łącznie z sobą samą.
- Więc na pewno ucieszy się, że mimo iż jeszcze nie zaczęłyśmy na poważnie, mamy chęć zamówień. Początki na pewno będą ciężkie, ale obie jesteśmy uparte i dążymy do celu jak te osły po skałach. Ale Ave jest bardziej obeznana jeśli chodzi o kontakty międzyludzkie czy ogarnianie biznesu od technicznej strony, ja pewnie bym siedziała na zapleczu jak teraz. Można powiedzieć, że mamy plan się uzupełniać i wspierać, tak po prostu - mówiło się, że nie powinno się mieszkać i pracować z przyjaciółmi, jeżeli nie chciało się wystawić przyjaźni na szwank. Olivia uważała takie gadanie za jedną wielką bzdurę. Nie podejrzewała, że miałoby dojść między nimi do tarć na tle biznesowym, zwłaszcza że miały ten sam cel.
- Przyjaźnię się z jasnowidzem, wiem więc, że przyszłość można zmienić i nie zawsze musimy podążać za wyznaczonym losem - powiedziała łagodnie, powracając spojrzeniem do Laurenta. - Może niewiele zrozumiałam z jego wywodu, ale powiedział, że przyszłość zawsze można zmienić. Nie zapominaj o tym - wiem, że to banał, ale jeśli chodzi o los to jesteś sam sobie sterem i okrętem. Potrzebujesz tylko drobnej pomocy, by nie wpłynąć na mieliznę i nie rozbić się o rafy.
Na rzekoma obrażenie jego inteligencji tylko się roześmiała. Oboje wiedzieli, że gdy chciała, jej słowa były ostrzejsze od noża i potrafiły ranić tak samo, jeżeli nie bardziej. Gdyby chciała go obrazić, zrobiłaby to wprost. Olivia nie bawiła się w piękne, czułe słówka - waliła prosto z mostu, szczególnie w emocjach.
- Tak, nic innego nie potrafię - przyznała dobitnie, rozkładając lekko ręce. - Avelina Paxton, znamy się z Hogwartu, jest trochę młodsza, ale mimo wszystko trzymałyśmy się blisko. To moja przyjaciółka.
Czuła się w obowiązku, by poprawić Laurenta. Avelina nie była znajomą, była przyjaciółką. Osobą, na którą zawsze mogła liczyć i osobą, dla której ona była wsparciem w trudnych chwilach. Była jedną z tych osób, dla których Olivia byłaby zdolna poświęcić niemal wszystko, łącznie z sobą samą.
- Więc na pewno ucieszy się, że mimo iż jeszcze nie zaczęłyśmy na poważnie, mamy chęć zamówień. Początki na pewno będą ciężkie, ale obie jesteśmy uparte i dążymy do celu jak te osły po skałach. Ale Ave jest bardziej obeznana jeśli chodzi o kontakty międzyludzkie czy ogarnianie biznesu od technicznej strony, ja pewnie bym siedziała na zapleczu jak teraz. Można powiedzieć, że mamy plan się uzupełniać i wspierać, tak po prostu - mówiło się, że nie powinno się mieszkać i pracować z przyjaciółmi, jeżeli nie chciało się wystawić przyjaźni na szwank. Olivia uważała takie gadanie za jedną wielką bzdurę. Nie podejrzewała, że miałoby dojść między nimi do tarć na tle biznesowym, zwłaszcza że miały ten sam cel.