05.02.2024, 20:03 ✶
—29/07/1972—
niepodpisana koperta wylądowała u Selwyna nad ranem, przed godziną ósmą
Nie pamiętam, kiedy ostatnio próbowałem sięgnąć po pióro i napisać twoje imię. To czyste szaleństwo, Laurence. A jednak, po tak długim czasie, zrobiłem to instynktownie, jakby to przyzwyczajenie czekało, aż wydobędę je z powrotem na światło dzienne. To się stało zbyt szybko, zbyt naturalnie. Trudno wyzbyć się starych nawyków. prawda?
...Tak naprawdę nie wiem, dlaczego w ogóle zawracam sobie tobą głowę. Może to przez pełnię księżyca. Może to bimber szepcze mi do ucha, co mam napisać. Może to przez samotność, która mi towarzyszy kolejnej gorącej, letniej nocy. Przypomina mi to te wszystkie wieczory, kiedy czekałem na twój powrót z prób i nocnych premier. Nigdy nie planowałeś mnie na żadną zabrać prawda? To nic, nie mam żalu. Już nie.
Kiedyś byłeś dla mnie... wszystkim. Muszę ci to przyznać, byliśmy ekscytujący. Ty byłeś ekscytujący. Człowiek czuł radość, gdy tylko pojawiałeś się w pobliżu. Uwielbiałem cię. Nie ze względu na twój status czy rozpoznawalność, ale ze względu na to, jak chcianym się dzięki tobie czułem. Dziś ledwo mogę powstrzymać pogardę dla siebie. To, co mieliśmy... To nigdy nie było naprawdę sprawiedliwe. Nie byliśmy sobie wówczas równi i dobrze o tym wiesz.
Zawsze dokładnie wiedziałeś, co powiedzieć, kiedy wywrzeć presję, a kiedy pozwolić mi przejąć inicjatywę. Zostawiałeś mi ślady, wiedząc, że podażę za nimi i zatrzymam się w odpowiednim momencie; w miejscu, w którym chciałeś, żebym się znalazł. Ty i te twoje cholerne ego. Czy byłem dla ciebie tylko jednym z wielu? Ilu było takich jak ja po tym, jak przestaliśmy się widywać?
Czy myślałeś o mnie od tamtej pory, Laurie? Zastanawiałeś się, co robię, gdzie jestem, z kim jestem? Czy kiedykolwiek zatęskniłeś? Czy żałujesz tego, co powiedziałeś, czego nie zrobiłeś, a co tak? Czasami, kiedy jestem sam, zamykam oczy i widzę twoją twarz. Słyszę twój głos, czuję zapach twojej wody kolońskiej. Pamiętam dobre, złe i wszystko pomiędzy. Pamiętam uśmiech, krzyk i dreszcze w o oczekiwaniu na kolejne spotkanie. Czasem nie chciałbym pamiętać.
Były takie dni, kiedy tęskniłem za tym, co było między nami. To wywoływało irytację, bo jakaś część mnie nienawidzi cię do cna. Nienawidzi cię za to, jaki byłeś, co przez ciebie czułem, co po sobie zostawiłeś. Nienawidziłem cię za to, że byłeś zbyt czarujący, zbyt przystojny, jak trudno było ci się oprzeć i jak łatwo się temu dałem. Nienawidziłem cię za to, że po prostu byłeś sobą. I nie masz pojęcia, jaka to była ulga, gdy zacząłeś znikać ze wszystkich okładek i plakatów. Dzięki temu było łatwiej.
Do jasnej cholery, nawet nie wiem, czego od ciebie chcę. Może chce ci po prostu wypomnieć wspólną przeszłość? A może chodzi o to, żebyś przeprosił, błagał o przebaczenie, żebyś miał dość odwagi, by przynajmniej powiedzieć, że jest ci przykro z powodu tego, jak to się skończyło. Może... Może.
...Tak naprawdę nie wiem, dlaczego w ogóle zawracam sobie tobą głowę. Może to przez pełnię księżyca. Może to bimber szepcze mi do ucha, co mam napisać. Może to przez samotność, która mi towarzyszy kolejnej gorącej, letniej nocy. Przypomina mi to te wszystkie wieczory, kiedy czekałem na twój powrót z prób i nocnych premier. Nigdy nie planowałeś mnie na żadną zabrać prawda? To nic, nie mam żalu. Już nie.
Kiedyś byłeś dla mnie... wszystkim. Muszę ci to przyznać, byliśmy ekscytujący. Ty byłeś ekscytujący. Człowiek czuł radość, gdy tylko pojawiałeś się w pobliżu. Uwielbiałem cię. Nie ze względu na twój status czy rozpoznawalność, ale ze względu na to, jak chcianym się dzięki tobie czułem. Dziś ledwo mogę powstrzymać pogardę dla siebie. To, co mieliśmy... To nigdy nie było naprawdę sprawiedliwe. Nie byliśmy sobie wówczas równi i dobrze o tym wiesz.
Zawsze dokładnie wiedziałeś, co powiedzieć, kiedy wywrzeć presję, a kiedy pozwolić mi przejąć inicjatywę. Zostawiałeś mi ślady, wiedząc, że podażę za nimi i zatrzymam się w odpowiednim momencie; w miejscu, w którym chciałeś, żebym się znalazł. Ty i te twoje cholerne ego. Czy byłem dla ciebie tylko jednym z wielu? Ilu było takich jak ja po tym, jak przestaliśmy się widywać?
Czy myślałeś o mnie od tamtej pory, Laurie? Zastanawiałeś się, co robię, gdzie jestem, z kim jestem? Czy kiedykolwiek zatęskniłeś? Czy żałujesz tego, co powiedziałeś, czego nie zrobiłeś, a co tak? Czasami, kiedy jestem sam, zamykam oczy i widzę twoją twarz. Słyszę twój głos, czuję zapach twojej wody kolońskiej. Pamiętam dobre, złe i wszystko pomiędzy. Pamiętam uśmiech, krzyk i dreszcze w o oczekiwaniu na kolejne spotkanie. Czasem nie chciałbym pamiętać.
Były takie dni, kiedy tęskniłem za tym, co było między nami. To wywoływało irytację, bo jakaś część mnie nienawidzi cię do cna. Nienawidzi cię za to, jaki byłeś, co przez ciebie czułem, co po sobie zostawiłeś. Nienawidziłem cię za to, że byłeś zbyt czarujący, zbyt przystojny, jak trudno było ci się oprzeć i jak łatwo się temu dałem. Nienawidziłem cię za to, że po prostu byłeś sobą. I nie masz pojęcia, jaka to była ulga, gdy zacząłeś znikać ze wszystkich okładek i plakatów. Dzięki temu było łatwiej.
Do jasnej cholery, nawet nie wiem, czego od ciebie chcę. Może chce ci po prostu wypomnieć wspólną przeszłość? A może chodzi o to, żebyś przeprosił, błagał o przebaczenie, żebyś miał dość odwagi, by przynajmniej powiedzieć, że jest ci przykro z powodu tego, jak to się skończyło. Może... Może.
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞