Nigdy by nie pomyślał, że na jakiekolwiek przyjęcie, zabierze koleżankę ze szkoły. Nie jakąś lafiryndę, uperfumowaną i znającą się na modzie tak dobrze jak on. Nie. Dlaczego więc musiało paść na Weasleyową, prowadzącą od niedawna swój sklep na skrzyżowaniu ulic z Nocturnem? Dlaczego ona?
Na to przyjęcie, organizowane przez rodzinę, którym był pokaz nowej kolekcji ubrań marki Rosier, miał z kimś przyjść. Osobą towarzyszącą. Mógł wziąć każdą kobietę jaką znał i jaka tylko by chciała iść z Malfoyem. Bo blondyn, bogaty. Dżentelmen. Tylko leń, który nie podjął się żadnej pracy.
Pewnego dnia zjawił się w sklepie panny Wesley, mając do niej interes, skoro potrafiła tworzyć talizmany. Fakt, nie przepadali za sobą dawniej. A znając jej umiejętności, postanowił sobie zamówić coś u niej. U osoby, którą znał. Może chciał sprawdzić, jak dobra jest w wielu swoich dziedzinach? Mogła go wyprosić. Ale z drugiej strony, potrzebowała go. Jego pieniędzy. Dzięki temu, jej lokal mógł też funkcjonować. Nawet jeżeli w złośliwości i wzajemnej niechęci, podbijała stawkę sprzedawanych towarów. To jedno spotkanie, gdzie przyszedł w interesie, było dla niego zaskoczeniem, że nie chciała pieniędzy. Umowa poszła przez przysługę. Niechętnie, z grymasem, zgodził się. Podarował jej to zaproszenie.
Tego dnia, przyjechał po nią. Lecz gdy zobaczył co miała na sobie. Prawie przetarłby dłonią swoją twarz.- Gdybym wiedział, jakie szmaty na siebie włożysz, zabrałbym Cię do sklepu matki…
Skomentował krótko. Sukienkę, może i miała bardzo ładnego koloru, ale to nie był ROSIER! Nie padło z jego ust żadne ”ładnie wyglądasz”. Nie było jednak czasu aby dokonać zmian w jej wyglądzie. Musiał to przeboleć. On sam ubrany był dość elegancko. Wypastowane czarne buty wizytowe. Czarne markowe spodnie i granatowa połyskująca marynarka firmy Rosier. Biała koszula z granatowym krawatem. Blond włosy miał zaczesane do tyłu, idealnie żelem ułożone, pachnące jak on cały perfumami.
Na dachu wieżowca Euston Tower, przemieszczało się bardzo dużo osobistości. Znanych i nieznanych. Również reporterzy i fotografowie. W przeważającej ilości, czarodzieje. Renigalda irytowało to, dlaczego zorganizowane zostało na dachu mugolskiego budynku. Jakby rodziców nie stać było na coś lepszego. Mieli rodzinną zabytkową posiadłość idealną na takie przyjęcia, bankiety. Dlaczego ta cholerna wieża?! Nie rozumiał. Jeszcze musieli przemieszczać się między brudnej krwi społecznością.
Stojąc obok Penny, sam obserwował otoczenie. Żeby mu tylko siary nie zrobiła. W przeciwieństwie do wszystkich tu zebranych, wyglądała jak żebraczka. Ubrana może odrobinę lepiej. Nie skomentował jej słów komplementu miejsca, że tutaj było ładnie. Dla niego było zwyczajnie.
- W większości tak… Ale irytuje mnie, że zorganizowali to na mugolskim budynku.Tej irytacji po sobie nie ukrywał. "To tylko parę godzin… Szybko zleci." – pocieszał sam siebie. Bo przecież, co może pójść nie tak?
Kiedy podszedł do nich kelner z szampanem, spojrzał na Penny, która chyba nie wiedziała co ma robić. No tak. Wyższa klasa dysponuje odpowiednią etykietą i kulturą. Zatem on wziął dwa kieliszki, jeden podając Penny. Odczekał aż kelner się oddali.
- Kilka zasad. Nie rzucaj się w oczy za bardzo. Nie rób niczego głupiego. Czegoś nie wiesz, pytaj. I nie wychylaj się."Nie przynieś mi wstydu." - to już dodał w myślach. Ale jeżeli coś Penny mu odwali, to jej to powie na głos. Był bezpośredni do bólu. Jak zawsze. Czekał na jej reakcję, odpowiedź, czy zrozumiała te proste słowa. Oboje pochodzili z innych rodzin, innego statusu majątkowego. Ciężko będzie przed jego rodzicami.