27.11.2022, 00:40 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.11.2022, 00:41 przez Darcy Lockhart.)
Darcy wypiął mocniej pierś (jeszcze dość wątłą, bo chłopak dopiero zaczynał nabierać masy, a i genetycznie był zaprojektowany raczej na chudzielca niż zapaśnika) i wyprostował się nieco bardziej. Oczywiście, że będzie najlepszy. Siostra utwierdzała go w przekonaniu, które żywił i sam. Chociaż młody Lockhart był tutaj być może odrobinkę mniej oderwany od rzeczywistości, bo zakładał, że jednak bez researchu się nie obejdzie.
Nie to, że choć przez chwilę wątpił we własny sukces. Był przecież na niego skazany.
Tak jak, najwyraźniej, Nobby Leach na upadek.
- Czy ja wiem? - zastanowił się, drapiąc podbródek tą ręką, w której nie trzymał Proroka Codziennego, ze zdjęciem Nobby'ego na okładce. Oczywiście, że byłby lepszym Ministrem niż Leach. Na pewno wyglądałby znacznie lepiej na zdjęciach z bankietów oraz otwierania nowych sal szpitalnych. Cała ta fucha zdawała się jednak Darcy'emu nieznośnie nudna. - Taki Minister na pewno musi wcześnie wstawać. I ma dużo papierów do przeglądania. Takich długich raportów. Poza tym...
Urwał i machnął ręką, chociaż poczerwieniały mu lekko koniuszki uszu.
Przecież nie mógł powiedzieć, że dziewczyny bardziej lecą na sławnych pisarzy i sławnych dziennikarzy niż sławnych polityków. Biedny Darcy, był jeszcze zupełnie nieświadomy, że prawda ta, znajdująca może zastosowanie wobec kilkunastolatek, może nie odnosić się już do kobiet po dwudziestym piątym roku życia. Teraz przecież wszystkie takie wydawały mu się nieznośnie stare. (No dobrze, może poza Eden Malfoy, której zdjęcie zobaczył kiedyś w Czarownicy i bardzo się nią zainteresował. Ona nie wyglądała na starą, chociaż miała już jakiś milion, znaczy się, dwadzieścia sześć lat.)
- Masz najlepsze pomysły - pochwalił siostrę ze szczerego serca. A potem przekrzywił lekko głowę, wsłuchując się w głosy na dole.
Lockhart nie był najlepszy w OPCM, eliksirach ani quidditchu. Ale posiadał pewną specjalną umiejętność, którą bardzo sobie cenił.
Potrafił słuchać.
Naprawdę, naprawdę potrafił słuchać. Na odległości, mogłoby się wydawać, dla człowieka niemożliwe.
- Takiej nieodpowiedzialności dawno nie widziałam, blablabla, nie obchodzi mnie, co on powiedział o Nobbym Leachu, blablabla, czy wyście rozum postradali, dwadzieścia punktów od Gryffindoru i Slytherinu... - Tutaj Darcy skrzywił się boleśnie. Pognębienie największych rywali było w cenie, ale już utrata punktów Slytherinu i Gryffindoru w takiej ilości dawała szansę tym przebrzydłym Krukonom, tylko czekającym na okazję... - Szlaban z czyszczeniem kociołków. Szkoda - powiedział, rozczarowany takim brakiem finezji u pani profesor. Czy naprawdę nie mogła wymyśleć czegoś ciekawszego?
Westchnął, tracąc zainteresowanie, gdy ta zabrała się do zgarniania Notta do skrzydła szpitalnego.
- Hej, Krukoni powinni kończyć trening quidditcha, a tak pięknie pada - dodał już weselej, odsuwając się od schodów. - Idziemy im zrobić zdjęcia, jak przyjdą cali ubłoceni i rozczochrani? To pierwszy trening tej panny z piątego roku, która ostatnio prychała na twój widok.
Nie to, że choć przez chwilę wątpił we własny sukces. Był przecież na niego skazany.
Tak jak, najwyraźniej, Nobby Leach na upadek.
- Czy ja wiem? - zastanowił się, drapiąc podbródek tą ręką, w której nie trzymał Proroka Codziennego, ze zdjęciem Nobby'ego na okładce. Oczywiście, że byłby lepszym Ministrem niż Leach. Na pewno wyglądałby znacznie lepiej na zdjęciach z bankietów oraz otwierania nowych sal szpitalnych. Cała ta fucha zdawała się jednak Darcy'emu nieznośnie nudna. - Taki Minister na pewno musi wcześnie wstawać. I ma dużo papierów do przeglądania. Takich długich raportów. Poza tym...
Urwał i machnął ręką, chociaż poczerwieniały mu lekko koniuszki uszu.
Przecież nie mógł powiedzieć, że dziewczyny bardziej lecą na sławnych pisarzy i sławnych dziennikarzy niż sławnych polityków. Biedny Darcy, był jeszcze zupełnie nieświadomy, że prawda ta, znajdująca może zastosowanie wobec kilkunastolatek, może nie odnosić się już do kobiet po dwudziestym piątym roku życia. Teraz przecież wszystkie takie wydawały mu się nieznośnie stare. (No dobrze, może poza Eden Malfoy, której zdjęcie zobaczył kiedyś w Czarownicy i bardzo się nią zainteresował. Ona nie wyglądała na starą, chociaż miała już jakiś milion, znaczy się, dwadzieścia sześć lat.)
- Masz najlepsze pomysły - pochwalił siostrę ze szczerego serca. A potem przekrzywił lekko głowę, wsłuchując się w głosy na dole.
Lockhart nie był najlepszy w OPCM, eliksirach ani quidditchu. Ale posiadał pewną specjalną umiejętność, którą bardzo sobie cenił.
Potrafił słuchać.
Naprawdę, naprawdę potrafił słuchać. Na odległości, mogłoby się wydawać, dla człowieka niemożliwe.
- Takiej nieodpowiedzialności dawno nie widziałam, blablabla, nie obchodzi mnie, co on powiedział o Nobbym Leachu, blablabla, czy wyście rozum postradali, dwadzieścia punktów od Gryffindoru i Slytherinu... - Tutaj Darcy skrzywił się boleśnie. Pognębienie największych rywali było w cenie, ale już utrata punktów Slytherinu i Gryffindoru w takiej ilości dawała szansę tym przebrzydłym Krukonom, tylko czekającym na okazję... - Szlaban z czyszczeniem kociołków. Szkoda - powiedział, rozczarowany takim brakiem finezji u pani profesor. Czy naprawdę nie mogła wymyśleć czegoś ciekawszego?
Westchnął, tracąc zainteresowanie, gdy ta zabrała się do zgarniania Notta do skrzydła szpitalnego.
- Hej, Krukoni powinni kończyć trening quidditcha, a tak pięknie pada - dodał już weselej, odsuwając się od schodów. - Idziemy im zrobić zdjęcia, jak przyjdą cali ubłoceni i rozczochrani? To pierwszy trening tej panny z piątego roku, która ostatnio prychała na twój widok.