Wyjątkowość. Stabilność. Tego potrzebował Laurent, aby być w miarę sobą przy Nicholasie. Tego w nim chciał. Tego w nim szukał. Czy może szukał jeszcze więcej? U każdego prawdopodobnie czegoś innego. Wyróżniającego, nie oklepanego. Travers widocznie był tym innym. O zimnym spojrzeniu. O lodowanym sercu. Otaczający się murem, zabezpieczającym jego zasady, postanowienia, odcięcia, nie dopuszczając do siebie nikogo. Lecz ten mur, miał dwa pęknięcia. Wokół niego mogła znajdować się zimna woda, lodowata, ale niezamarznięta. Tak. Jakby do Arktyki było mu zdecydowanie daleko.
Można by również wyobrazić sobie wielki lodowy posąg, w którym zamknięta została dusza Nicholasa. Grubym murem otoczona. Ostrymi soplami zabezpieczona. Wzburzonymi falami lodowatej wody, niszcząca wszystko co próbowało przejść. Dostać się do niego. Ten wspomniany posąg, mógłby być nawet powiększonym pod mikroskopem szkiełkiem lustra Królowej Lodu, o którym nie raz wspominał Laurent. Chcąc go wyjąć z jego oka, lub serca. Zakorzenionego dość głęboko.
Nicholas mógł posiadać też inne cechy, które nie opisywały go jako kompletnego zimnego drania, na pierwszy rzut oka. Miał w sobie skryte inne cechy, emocje, tłumione przez dominujące. Wypuszczane jak słabe promienie słońca przez ciężkie burzowe chmury. Walczące z nimi, aby przebić odrobinę światła. U Nicholasa, światło chciało przebić się do ciemności jego wnętrza. Ciepło, chciało roztopić jego lody. Tym światłem, tym ciepłem, mógł być właśnie on. Laurent. Czy kiedykolwiek mu się to uda? Oznajmił mu kiedyś, że będzie próbował.
On na niego działał.
Gdy zsiedli i Laurent trochę ponarzekał na pogodę, Nicholas zadał pytanie, jakby to właśnie przejażdżka miała być głównym celem spotkania. Pytanie jakie usłyszał, było zaskakujące, ale szybko Travers zrozumiał. Wymówka. Pretekst, aby się spotkać. Przy okazji, dopełniając treść zawartą w liście.
Odebrał od niego parasol, skoro był wyższy, będzie wygodniej jakby to Nicholas go trzymał niż Laurent miałby przemęczyć swoją rękę. Nie zastanawiał się nad tym.- Odpowiedź sama się nasuwa. Chcesz spędzić ze mną trochę czasu. Trochę więcej?
Stwierdził po krótkim zastanowieniu. Jakby odpowiedział za niego. Analizując to zachowanie, pytanie o podchwytliwość. Potrzebował czyjegoś towarzystwa? Najwyraźniej.
Nicholasowi nie przeszkadzał deszcz. Nie przejmował tym, że miał trochę zmoczone ubranie od kropel deszczu, czy nawet swoje włosy.
To co po chwili powiedział Laurent, wprawiło Nicholasa w zastanowienie. Ukryć się w morzu i nie tam zostać? Brzmiało poniekąd jak chęć popełnienia samobójstwa. Ucieczką od wszystkiego. Czy było coś, czego się obawiał? Czy Dante mógł mieć wpływ na takie jego chęci? Czy chodziło o atak śmierciożercy? Tak nie mówił Laurent, jakiego zdążył do tej pory poznać.
- I tak samo zimno, jak w moich ramionach?Uniósł brew zadając pytanie. Zauważył, że młody Prewett przykurczył ramiona, więc objął go swoim. Przyciskając do siebie. O ile na to pozwolił. Przecież go nie skrzywdzi.
- Mogę nawet zostać na noc. Jeżeli chcesz.
Zaproponował, kiedy zmierzali w kierunku budynku. Mimo stopniowo nasilającego się deszczu, możliwe że ubranie mogło trochę zmoknąć. Nicholas nie miał nic przeciwko temu, aby zostać u Laurenta na dłużej. Mogli w środku dokończyć to, co zostało przerwane podczas wspólnej kawy.