08.02.2024, 02:00 ✶
W głęboko osadzonych oczach Staruch pojawił się stalowy błysk, kiedy jej spojrzenie natrafiło na sylwetkę Esmé. Bezzębne usta rozwarły się w pełnym aprobaty uśmiechu, zupełnie tak, jakby właśnie tego oczekiwała. Drżące, powykrzywiane starością dłonie postawiły przed chłopakiem chrust, który dopiero co niosła na plecach. Ostrożnie, jakby z namaszczeniem.
— Lekcja pierwsza; bez względu na otaczający was chaos powinniście przede wszystkim zachować trzeźwość umysłu — rzekła, po czym pstryknęła palcami i cały chrust stanął w płomieniach; nie licząc tych drobnych gałązek, które na podpałkę przygotowywał Rowle. Usiadła na kamieniu naprzeciwko - który, mogliście być pewni, pojawił się znikąd - i wciąż opierając się na kiju, omiotła ich zmęczonym spojrzeniem. W momencie, w którym nawiązaliście z nią kontakt wzrokowy, poczuliście się dziwnie; najpierw pojawił się ucisk w klatce piersiowej, a zaraz potem na waszych karkach pojawiła się gęsia skórka. Nie byliście w stanie wyzbyć się wrażenia, że ta kobieta wie o was wszystko, że zna każdy z waszych najwstydliwszych sekretów, a w jej oczach odbija się to, co było, jest i dopiero ma nastąpić.
— Podjąłeś słuszną decyzję, Hjalmarze — zwróciła się po chwili do młodszego Nordgersima swoim skrzekliwym głosem, a w ogniu pojawiła się sylwetka Agathy; roześmianej i wirującej w tańcu lekko niczym jaskółka pośród kamieni Stonehenge — Lekcja druga; każde życie ma znaczenie. W szczególności uświęcić należy to, które na dobre się nie zaczęło.
Sceneria w ogniu zmieniła się, ukazując nieco starszą Agathę trzymającą w ramionach niemowlę. Poruszoną, tak jak wtedy, gdy Isobell malowała na jej ciele runy.
— To tylko jedna z możliwych dróg — ciągnęła stara, a zaraz potem obrazy w płomieniach zniknęły — które zamknęłyby się dla niej, gdyby jej ofiara została dopełniona. A wraz z nimi na świat spaść mogłyby niezliczone nieszczęścia. Są horyzonty, za które mój wzrok nie sięga.
Nawet jeśli z jakiegoś powodu nie byliście w stanie pojąć enigmatyczności tych słów, wydały się wam złowrogie.
— Lekcja pierwsza; bez względu na otaczający was chaos powinniście przede wszystkim zachować trzeźwość umysłu — rzekła, po czym pstryknęła palcami i cały chrust stanął w płomieniach; nie licząc tych drobnych gałązek, które na podpałkę przygotowywał Rowle. Usiadła na kamieniu naprzeciwko - który, mogliście być pewni, pojawił się znikąd - i wciąż opierając się na kiju, omiotła ich zmęczonym spojrzeniem. W momencie, w którym nawiązaliście z nią kontakt wzrokowy, poczuliście się dziwnie; najpierw pojawił się ucisk w klatce piersiowej, a zaraz potem na waszych karkach pojawiła się gęsia skórka. Nie byliście w stanie wyzbyć się wrażenia, że ta kobieta wie o was wszystko, że zna każdy z waszych najwstydliwszych sekretów, a w jej oczach odbija się to, co było, jest i dopiero ma nastąpić.
— Podjąłeś słuszną decyzję, Hjalmarze — zwróciła się po chwili do młodszego Nordgersima swoim skrzekliwym głosem, a w ogniu pojawiła się sylwetka Agathy; roześmianej i wirującej w tańcu lekko niczym jaskółka pośród kamieni Stonehenge — Lekcja druga; każde życie ma znaczenie. W szczególności uświęcić należy to, które na dobre się nie zaczęło.
Sceneria w ogniu zmieniła się, ukazując nieco starszą Agathę trzymającą w ramionach niemowlę. Poruszoną, tak jak wtedy, gdy Isobell malowała na jej ciele runy.
— To tylko jedna z możliwych dróg — ciągnęła stara, a zaraz potem obrazy w płomieniach zniknęły — które zamknęłyby się dla niej, gdyby jej ofiara została dopełniona. A wraz z nimi na świat spaść mogłyby niezliczone nieszczęścia. Są horyzonty, za które mój wzrok nie sięga.
Nawet jeśli z jakiegoś powodu nie byliście w stanie pojąć enigmatyczności tych słów, wydały się wam złowrogie.
adnotacja moderatora
Proszę o odpis do niedzieli (11.02) do południa 