Czy przez tę kobietę przemawiał optymizm? Laurent nie chciał siedzieć na swoim łóżku bez nadziei, bez żadnej wiary w to, że będzie lepiej. Wtedy naprawdę życie byłoby do pogrzebania i ułożenia się na łożu śmierci. Albo odszedłby w te morskie fale, jak obawiali się najbliżsi i już nie wrócił. Jedna z osób, która była mu ostatnimi czasy nieco bliższa, niż powinna (zdaniem samego Laurenta) przyrównała to do samobójstwa. Chyba tak było. Zapomnieć o poprzednim życiu i oddać się morzu. Pozwolić, żeby ci bliscy musieli się pogodzić z twoim odejściem, bo nie ma takiego sposobu, w jaki mogliby cię odzyskać. Była w tym brutalność. Smak straty, świadomość, że kogoś już nie zobaczysz, nie odzyskasz... Może nawet było to gorsze, takie odejście, od samej śmierci? Bo nie wiesz, co dzieje się z drugą osobą. Masz nadzieję, że go znajdziesz, że jeszcze podasz mu dłoń. Pomożesz. Wymagało trochę lat, żeby Laurent nauczył się, jak bardzo można kogoś zawieść nieudanymi próbami pomocy. Niechcianymi próbami. To, co mówiła Olivia, nie było jednak niechciane. Leon Bletchley. Chorowity chłopak i jasnowidz. Tak, Laurent też znał jasnowidzkę, była mu w końcu bliska i faktycznie - przyszłość można było zmienić. Wpłynąć na nią. Poddanie się nie wchodziło tutaj w grę, prawda? Nie mogło wejść. Nawet jeśli brakowało ambicji do walki i chciało się znaleźć powód, dla którego budzenie się rano miałoby większy sens.
- To urocze, że używasz alegorii z rafą i morzem wobec syreny. - Takie wręcz słodkie, bo przed oczami Laurenta raczej była wizja, kiedy to on zwodził na pokuszenie w morskie tonie. Chciałby powiedzieć, że nigdy nie miało to miejsca, ale to nieprawda. Miało miejsce. Nie było tragicznych zakończeń, bo na lądzie Laurent był nieporadny siłowo, ale z wodą radził sobie doskonale. Miała rację, to było tylko porównanie, zwyczajnie niuans porównania tego, do kogo się zwracała czynił go zadziwiająco nietrafnym, nawet jeśli w ujęciu społeczeństwa była idealna. Jego słowa były troszkę zaczepką, troszkę żartem, trochę czymś, co miało zmienić atmosferę, bo wcale nie miał ochoty zabijać czegoś pozytywnego i zamieniać go w tragizm, skoro się spotkali. Ani dla niej nie chciał zepsutego nastroju, ani dla siebie.
- Ach, tak. Wybrałaś sobie dobrą towarzyszkę do pracy. - W umiejętności Aveliny też jakoś nie wątpił. O interesach jednak porozmawiają zupełnie innym razem, kiedy się na to umówią, kiedy one będą miały swój mały grajdołek. Nie chciał też rozmawiać o pieniądzach, chociaż z przyjemnością by pomógł dwóm kobieto to było jedno "ale". Uderzyłoby to w dumę Olivii, tak sądził, a tego nie chciał robić. Ludziom zresztą powinno się dawać wędkę, nie ryby. Powinno. Laurent miał z tym problem. Z pieniędzmi zresztą też, ale nie z ich ilością, a z tym, że był jak smok śpiący na ich złocie. Jak to jego gatunek - za bardzo kochał błyskotki. - Bardzo się cieszę w takim razie. Nie chciałbym zabrzmieć negatywnie, dlatego podkreślę, że mam na myśli pozytyw strony mądrości, jaką wyciągam. Praca weryfikuje przyjaźnie. Szczególnie te ciężkie. - Pozytyw, bo weryfikowała przyjaźnie nie tylko rozpadając je - ale i wzmacniając. Zazwyczaj można było osiągnąć tylko jedno z dwóch. Kiedy ciągle z kimś spędzasz czas, gdy chodzi o pieniądze, gdy trzeba pracować, nie okłamywać, nie obijać się - ludzie poznawali się z zupełnie innej strony. To przestawała być tylko znajomość i też dlatego Laurent tak uważał.