[czerwiec 1958] Wiosną kwitną tu kasztany...

Odkryj wiadomość pozafabularną

Barda prowadzi Morpheus Longbottom

Berenika bardzo dokładnie przygotowała ich oboje do wyjazdu do miasta. Zakupiła odpowiednie ubranie dla swojego syna, wyciągnęła z kufra swoją starą szatę, której nie musiała poprawiać. Nie dbała o to, że krój wyszedł z mody dekadę temu, ważne natomiast było to, że nie miała żadnych plam, przetarć ani śladów zniszczenia, a wszystkie guziki lśniły, zapięte równiutko pod szyję. Przez całą drogę, pomimo odpowiadania na pytania syna, siedziała prosto, z rękoma splecionymi na kolana i usilnie nie patrzyła przez okno, jakby nie chciała zaakceptować faktu, że podróżują z Kniei do miasta. Dotarcie do magicznej części Londynu dodatkowo zacisnęło jej usta w cienką linię.

Nie była niezadbaną kobietą, wręcz przeciwnie. Ani jeden włosek nie odstawał z jej misternej fryzury, a paznokcie były czyste i krótko obcięte. Zdradzały ją tylko dłonie, szorstkie od fizycznej pracy. W pełnym napięciu liczyła fundusze, łypiąc spojrzeniem nieprzychylnie na wystawy sklepowe oraz strzegąc swojego syna, niczym matka niedźwiedzica, pilnując, aby zawsze znajdował się w zasięgu jej szponów. Smród miasta przytłaczał ją, na dodatek odczuwała, że pył i brud tego miejsca osiada na niej cieniutką, tłustą warstewką, którą będzie musiała szorować ostrą szczotką z całej skóry, gdy tylko wrócą do domu.

Dom. Dwie uśmiechnięte twarze, jej męża, któremu przysięgała wobec praw drzew i zwierząt, przyrzekała Potrójnej Bogini, a nie głupim formalnościom ludzkim, oraz jej syna, tak podobnego do jej ukochanego. Tylko że w tym domu nie mieszkało już tyle radości, odkąd przyfrunęła okropna sowa. Powinna była oskubać ją i ugotować na obiad, nie mówiąc nikomu o liście z pieczęcią szkoły, której oboje, ona i jej ukochany, byli absolwentami. Już wtedy przewróciło jej się w żołądku, a teraz strach ściskał żołądek tak mocno, że niemal nie mogła się schylać.

— Teraz różdżka, kochanie — poinformowała go ze sztywną miną, nazywaną uśmiechem, ale dla młodego Sama musiała przypominać raczej grymas. Mama tak się nie uśmiechała. Pchnęła przed synem drzwi i weszli oboje do sklepu Ollivandera. Tutaj i ona zakupiła swoją, jak większość młodych czarodziejów, i tak samo jak wtedy, miała ochotę raczej uciec, niż przymierzać kolejne modele.

— Dzień dobry — odezwała się głośno, jej głos zdawał się być dziwnie skrzeczący w cichym, przykurzonym pomieszczeniu, wypełnionym po sufit pudełeczkami z różdżkami. Czekała na obsługę, lustrując przestrzeń i przekrzywiając głowę gwałtownymi ruchami pod dziwnymi kątami, jak ptak. Jej dłoń nadal znajdowała się na ramieniu syna i rozluźniała i spinała na zmianę.