09.02.2024, 22:30 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.02.2024, 14:51 przez Samuel McGonagall.)
Zamknął okno pogrążony we własnych myślach, niepomny tego, że przed chwilą zamienił notatnik nieznajomego skrzyp (oczywiście dla celów edukacyjnych). Jego myśli znów przylepiły się do Nory, w drżeniu i niedowierzaniu, ale też zaprzeczeniu tego, aby podejmowanie jakichkolwiek kroków miało sens. Minęło... osiem lat. Osiem długich lat bez siebie, Samuel nie zamierzał się oszukiwać, że Nora nie potrafiła żyć bez niego. W końcu z kimś musiała mieć to dziecko, a i Londyn pewnie oferował jej mnóstwo możliwości bycia w szczęśliwych relacjach. I nawet jeśli gdzieś w pijackim uniesieniu przypominała sobie o ich wspólnym czasie, to z pewnością rankiem żałowałaby tego, że napisała doń cokolwiek. Mógł nie wysyłać prezentu... Mógł zostawić sprawy, ich milczenie, wzajemne unikanie się tak jak to było do tej pory.
Odwrócił się i już coś miał powiedzieć do Lizzy, która wciąż na niego Patrzyła™, ale wtedy poczuł szarpnięcie nogawki. Szczur?! Szlag by to... Uniósł wargę w odruchu i zawarczał gardłowo na gryzonia, próbując rozdeptać go z impetem obcasem swojego buta. Niestety, może to ze zmęczenia i rozkojarzenia, nie pomyślał, że przecież gryzoń jest przyczepiony do niego zębami i wraz z uniesieniem nogi, uniósł i jego cielsko.
Zaczął więc żałośnie tańczyć zapamiętały w ataku, podnosząc nogę i opuszczając ją z impetem, robiąc więcej rejwachu, niż było to konieczne, zwracajac na siebie zdecydowanie za dużo uwagi.
Dopiero stara dobra Lizzy czujnym okiem wypatrzyła coś, co powinno być dla Sama oczywiste. Chwyciła kościstą ręką różdżkę i rozproszyła zaklęcie, a szczur z impetem upadł i roztrzaskał się o podłogę jak na słoik przystało.
Sam dyszał ciężko, a potem gwałtownie obrócił głowę ku niewielkiej grupce, która o tej porze jeszcze była w tym przyjaznym przybytku. Wszystkich znał, o wszystkich już coś wiedział. Poza jedną głową, ktora zachowywała się inaczej.
– Ty! – warknął gardłowo i ruszył ku niemu wściekle.
– Ej ej! Tylko nie w środku Sam! Na zewnątrz z nim idź się bawić! – krzyknęła zza jego pleców Lizzy, z cichym westchnięciem sprzątając okruchy zamiataniem różdżką w powietrzu.
Odwrócił się i już coś miał powiedzieć do Lizzy, która wciąż na niego Patrzyła™, ale wtedy poczuł szarpnięcie nogawki. Szczur?! Szlag by to... Uniósł wargę w odruchu i zawarczał gardłowo na gryzonia, próbując rozdeptać go z impetem obcasem swojego buta. Niestety, może to ze zmęczenia i rozkojarzenia, nie pomyślał, że przecież gryzoń jest przyczepiony do niego zębami i wraz z uniesieniem nogi, uniósł i jego cielsko.
Zaczął więc żałośnie tańczyć zapamiętały w ataku, podnosząc nogę i opuszczając ją z impetem, robiąc więcej rejwachu, niż było to konieczne, zwracajac na siebie zdecydowanie za dużo uwagi.
Dopiero stara dobra Lizzy czujnym okiem wypatrzyła coś, co powinno być dla Sama oczywiste. Chwyciła kościstą ręką różdżkę i rozproszyła zaklęcie, a szczur z impetem upadł i roztrzaskał się o podłogę jak na słoik przystało.
Sam dyszał ciężko, a potem gwałtownie obrócił głowę ku niewielkiej grupce, która o tej porze jeszcze była w tym przyjaznym przybytku. Wszystkich znał, o wszystkich już coś wiedział. Poza jedną głową, ktora zachowywała się inaczej.
– Ty! – warknął gardłowo i ruszył ku niemu wściekle.
– Ej ej! Tylko nie w środku Sam! Na zewnątrz z nim idź się bawić! – krzyknęła zza jego pleców Lizzy, z cichym westchnięciem sprzątając okruchy zamiataniem różdżką w powietrzu.
aktywność fizyczna z adnotacją posiadania walki wręcz
Rzut Z 1d100 - 9
Akcja nieudana
Akcja nieudana