[Bal Longbottomów, 18.03.1972] Posiadłość rodziny Longbottomów, sesja zbiorowa

To była mała katastrofa. Nawet nie dlatego, że wszyscy będą potem mówić o zamieszaniu z bobrem – matka Erika i Brenny pewnie podsumowałaby to słowami, że bal przynajmniej będzie długo zapamiętany. Chodziło raczej o Norę Figg.
Brenna naprawdę wolałaby zostać transmutowana na oczach gości osobiście. Byłoby jej głupio, owszem, ale ona po czymś takim wstałaby pewnie wspominając coś o tym, że jej bobrza fryzura wyglądała lepiej niż normalna. Głównie dlatego, że mogła sobie pozwolić na uchodzenie za miejscowego pajaca.
Jeżeli szło o Norę…
Parę osób, szczęśliwie, zaczęło ustawiać się tak, by zablokować dostęp fotografom. Brenna zaś ruszyła prosto do panny Fig, by przy niej przyklęknąć. W tej chwili, niezależnie od tego, co mówiło się o rodzinie Blacków, ich obsesji na punkcie czystości krwi, nienawiści do mieszańców i wydziedziczania własnych krewnych, była bardzo wdzięczna Perseusowi za to, że dał Norze swoją pelerynę.
- Chodź, kochanie – poprosiła łagodnie, starając się zmusić Norę, by wstała. I przy okazji starając się użyć płaszcza tak, by jak najbardziej zakryć ją przez fotografami. Osłonić nim, sobą, by na zdjęciach nie znalazła się przypadkiem twarz kobiety. Na całe szczęścia, była o tyle wyższa i mocniej zbudowana, że mogła przynajmniej częściowo zasłonić kobietę i poprowadzić do wyjścia nawet, jeżeli ta po tej całej przygodzie wciąż była zdezorientowana. - Zabiorę cię stąd, żebyś doszła do siebie.
Starała się pociągnąć Norę ku jednemu z przejść, wiodących do przejścia w głąb domu. Podejrzewała, że Nora niekoniecznie miała chęć na dalszą zabawę, a nawet jeżeli tak – świetnie, ale lepiej, by wróciła tu za parę minut, gdy goście nie będą już starali się dowiedzieć, co się stało…