[31.07.72] Pieśń morza w twojej głowie

Uwaga Heather sprawił, że z ust Brenny wyrwał się śmiech - nieco histeryczny i trochę zduszony, by nie roześmiać się w głos... chociaż na nie zwracanie na nich uwagi po tych wszystkich kurwach i wrzaskach, co ty tutaj robisz, było już i tak nieco za późno.
– Nie musisz się martwić, naprawdę nie wiem, co on tutaj robi, tak jakby nie umówiliśmy się tu na randkę - powiedziała cicho. Nie była może aż tak ślepa, by nie zorientować się, że to nie tak, że nie był kompletnie zainteresowany, bo tak jakby zorientowanie się, że nie możesz przypadkiem mieć wolnego biletu do kina i wybrać filmu nie wymagało kilku lat doświadczenia w Brygadzie, ale przecież wiedziała też, że w jego przypadku to zainteresowanie łatwo przychodziło i łatwo odchodziło. Heather nie musiała więc jeszcze się przejmować… - Boję się spytać, jakiego byś chciała - stwierdziła, z jednej strony pełna ulgi, że Wood jednak nic nie dolega, z drugiej mająca ochotę walnąć głową o najbliższą powierzchnię płaską z powodu jej komentarzy.
Niesienie Heather ani trochę jej nie przeszkadzało. Z prostego powodu: Brenna była wysoka, sprawna fizycznie i nie piła, a większość jej przyjaciółek i kuzynek była kobietami drobnymi, niekoniecznie aktywnymi fizycznie i część z nich chętnie sięgała od czasu do czasu po trunki. Wynoszenie kogoś, kto nadużył procentów, źle się czuł albo przypadkiem się uszkodził, nie było dla niej nowością.
I może dobrze, że partnerkę niosła, przynajmniej gdyby Bulstrode zdołał ją wkurwić jeszcze bardziej, nie będzie miała jak znowu mu przypierdolić. Pobicie się tu na ścieżkach mogłoby trochę źle się skończyć. Poza tym już i tak bolała ją twarz, która pewnie przybierała teraz piękne odcienie fioletów i czerwieni.
– Wiesz co? Ja już chyba się domyślam, dlaczego się tu pojawiłeś – oświadczyła, wędrując już szybkim krokiem ku wyjściu. – Karma wreszcie zaczęła działać i uznała, że absolutnie zasługujesz na to, żeby ktoś rozbił ci nos.
Może tym razem oberwał za niewinność, ale jak normalnie bardzo by w takiej sytuacji przepraszała, tak teraz przeszło jej przez głowę, że czymś sobie zasłużył na pewno, więc przepraszać wcale nie trzeba.
– A tak. Oczywiście upuścił czystym przypadkiem – mruknęła jeszcze.
Nie miała pojęcia, co wyprawiał jej brat. I to mimo tego, że listy pisał siedząc obok niej w salonie, a nawet pytając czasem o sugestie, bo Erik rzadko odpisywał na wiadomości, ale gdy już to robił, komponował małe dzieła sztuki, w przeciwieństwie do niedbałych liścików siostry. A Brenna jednak jego korespondencji nie czytywała. Zerknęła mu przez ramię raz, by dojrzeć kontekst, jak zastanawiał się o synonimem, ale tylko ze zdumieniem stwierdziła, że zapraszał na dolinową potańcówkę Perseusa Blacka z „tych” zawsze czystych Blacków (i przełknęła wszelkie komentarze, cisnące się na usta, powtarzając sobie, że sama wciągnęła do Zakonu Prewetta z „tych” Prewettów”, więc może Perseus jest najmilszym człowiekiem na świecie).
Gdyby zobaczyła list do Atreusa te cztery dni temu, pewnie Erika by zamordowała.
Gdyby zobaczyła go dwa dni temu, nie byłaby pewna, czy wygłosić bratu pogadankę, czy udać, że nic nie widzi.
Gdyby dowiedziała się o jego istnieniu w tym momencie, poszłaby wbić dziedzica Longbottomów w wyrzuty sumienia na najbliższy rok i zniszczyć mu psychikę, bo to byłoby gorsze niż przetrzepanie mu skóry fizycznie.
Co zrobi, gdy już się dowie, a dowie się na pewno, pozostawało kwestią otwartą...
– Wołaj miotłę, ruda – poprosiła, ledwo znaleźli się na powietrzu. Był dzień: ale Nokturn nawet za dnia nie był miłym miejscem. Pozwoliła Heather stanąć na nogach (czy raczej nodze) tuż przy wyjściu z podziemnych ścieżek. Wprawdzie wolałaby nie wsadzać jej na miotłę z uszkodzoną nogą, ale lepiej było ograniczyć pieszą wędrówkę przez Nokturn, niosąc kogoś rannego. Tutejsi wyczuwali takie okazje.