Podobno Laurent był całkiem niezły z wiwisekcji zwłok. Przynajmniej coś podobnego usłyszał parę lat temu. To nie mogło się aż tak różnić od wyciągania szkiełka z serca, prawda? O ile taka operacja była właściwa, bo co do tego zaczynał mieć wątpliwości. Nie powinno się próbować zmienić człowieka, kiedy ten żył życiem, w którym było mu dobrze. Nie powinno się na siłę pokazywać tęczy, skoro dobrze było w szarości. Patrząc na Nicholasa przecież nie mógł powiedzieć, że chciał go zmienić, skoro nawet niedostatecznie dobrze go znał. Chciał mu pokazać coś nowego - tylko czy pokazanie tego nie byłoby tym samym, co pokazanie ślepcowi świata, który na drugi dzień znów straci wzrok? Nie żal ci tak mocno tego, czego nigdy nie miałeś. Kiedy to posmakujesz, a potem stracisz - dopiero wtedy zaczyna naprawdę boleć. Laurent wierzył, że jego serce należy do morza i chyba nigdy się do nie zmieni. Musiało być więc tak samo chłodne jak morskie fale.
- Gdybym nie chciał z tobą spędzić trochę czasu, trochę więcej, to czy w ogóle bym cię zapraszał? - Czy to znowu wchodziło na grę odpowiadania pytaniem na pytanie? Najwyraźniej. Nicholas miał całkowitą rację. Laurent należał do tej grupy ludzi, którzy potrafili tworzyć okazję, ale w gruncie rzeczy woleli je wykorzystywać. Dlaczego czasami podsuwał tylko myśl, by pomóc drugiej stronie okazję stworzyć. Było w tym coś pokrętnego, ale nieszczególnie uważał to za jedno z większych swoich dziwactw. Czasami jednak należało okazję stworzyć samemu, skoro chciało się coś dostać. Jak na przykład chciał towarzystwo Nicholasa w domu, który teraz nie był bezpiecznym schronieniem, przed którym do tej pory chował się przed światem i ludźmi.
Trochę nie spodziewał się tego ruchu ze strony Nicholasa. Nawet nie przyszło mu więc do głowy, żeby się odsunąć, a kiedy już był przy nim... tak, kiedy byłeś przy kimś zawsze było cieplej. Lepiej. Uśmiechnął się i objął mężczyznę, żeby wędrówka przez murawę nie stanowiła problemu i było komfortowo. Jemu przynajmniej było dobrze.
- Twoje ramiona są bardzo ciepłe. - Na tyle cieplutkie, że Laurent mógłby się tu teraz zatrzymać i dać się wymiziać jak złakniony dotyku kociak. Ale nie. Przede wszystkim nie, bo fujka - byli mokrzy. Po drugie nie - bo fuj, trzeba się umyć. Po trzecie nie, bo... do nie. Trzeba stosować w końcu dojrzałe argumenty, "nie bo nie" było jednym z najlepszych. - To też jest czułość, zdajesz sobie z tego sprawę? - Pił do tego twardego zapewnienia Nicholasa, że z jego strony nie można tego oczekiwać, ani nie można się tego spodziewać. Tymczasem było. Automatyczne? Wyuczone? Czy w ogóle bez zastanowienia, taki... impuls? - Wybacz, ale na noc cię nie zaproszę. - Uśmiechnął się trochę szerzej. Zażartowałby, że "ze mną trzeba chodzić, żeby zostać zaproszonym na noc", ale że Nicholas nie bardzo łapał żarty to sobie darował. - Dzień jest jednak jeszcze długi, jeśli ci się nie śpieszy.