10.02.2024, 21:08 ✶
– Nie znam go na tyle dobrze, by móc wyrokować – powiedziała Florence dyplomatycznie, bo ona i Chester zaledwie się mijali, styczność na dłuższą rozmowę mając bodaj raz. – Jego bratankowie zdają się jednak bardzo… niekonwencjonalnymi osobowościami.
Pomijając już fakt, że jeden z nich był wampirem i Bulstrode wciąż nie mogła w pełni pojąć, jak doszło do przemiany dzieciaka z rodu Rookwoodów, tak że ta nie odbiła się szerokim echem w świecie czarodziejów. Po prawdzie jednak nie był to jej interes, a Florence rzadko wtykała nos w nieswoje sprawy: obchodziły ją głównie rodzina i szpital. Dopiero od niedawna spojrzała nieco ponad to, ale i tutaj oferowała swoje usługi jako uzdrowiciela i klątwołamaczka, nic więcej.
– A mnie wykończyłaby myśl, że mogłabym temu zapobiec – przyznała łagodnie. Bo och, nie, oczywiście, że ta decyzja nie była aż tak oczywista, a nawet gdy taką się stała, nie oznaczało to, że była banalnie prosta. Nieważne, jak zrównoważona nie byłaby Florence, magia wyrwała na nią swój wpływ, i wymieszała się z tym wszystkim, co już i tak pomiędzy nimi było, zbudowane przez lata: przyjaźń, przywiązanie, lojalność, wzajemne zaufanie, a pod pewnymi względami i podobieństwo charakterów.
Pytanie „co by było gdyby” pewnie i tak wróci do niej jeszcze raz czy dwa. Nie miało może dręczyć jej mocno, spędzać snu z powiek i łamać serca, bo Florence jak każdy jasnowidz patrzyła w przód, i nie nawykła żałował powziętych decyzji, ale czasem pojawi się na pewno.
Teraz jednak każdy ruch jej dłoni, gdy czarowała, był pewny, a głos nie zadrżał jej, gdy dla większego skupienia wypowiadała inkantację na głos. Drgnęła lekko, kiedy ten trzask rozbrzmiał w uszach, a sekundę później dym opadł. Płomienie świec wybuchły, spopielając resztę wosku – za szybko, aby dało się to uznać za naturalny proces. I stali we dwoje w kręgu wygasłych świec, a dym nie otaczał już ich, lecz rozchodził się po całym pomieszczeniu. Florence na moment przycisnęła dłoń do piersi. Serce biło jej nieco szybciej, może trochę z nerwów, bo jednak nie była całkowicie pewna, czy zdoła przeprowadzić cały proces, wdychając dym, czy da radę się skupić, gdy będzie chodzić o nią…
Ale zdołała.
Uniosła różdżkę jeszcze raz, szepcąc inkantację. Szukając w nich śladów magii, która może nie była klątwą, ale ją przypominała. Nie znalazła jednak niczego.
– Tak, udało się – powiedziała, uśmiechając się do Patricka. Uśmiech był szczery, choć oszczędny, bo Florence nie było może przykro, ale nie czuła też radości. Raczej pewną ulgę, że mają to za sobą. Machnęła różdżką ponownie, odsyłając świece do pudełka. – Myślę, że to mamy już za sobą – stwierdziła. – Co ty na to, żebyśmy zeszli na dół, napili się herbaty i porozmawiali, co działo się ostatnio? – zaproponowała po prostu.
Jak gdyby nigdy nic.
Pomijając już fakt, że jeden z nich był wampirem i Bulstrode wciąż nie mogła w pełni pojąć, jak doszło do przemiany dzieciaka z rodu Rookwoodów, tak że ta nie odbiła się szerokim echem w świecie czarodziejów. Po prawdzie jednak nie był to jej interes, a Florence rzadko wtykała nos w nieswoje sprawy: obchodziły ją głównie rodzina i szpital. Dopiero od niedawna spojrzała nieco ponad to, ale i tutaj oferowała swoje usługi jako uzdrowiciela i klątwołamaczka, nic więcej.
– A mnie wykończyłaby myśl, że mogłabym temu zapobiec – przyznała łagodnie. Bo och, nie, oczywiście, że ta decyzja nie była aż tak oczywista, a nawet gdy taką się stała, nie oznaczało to, że była banalnie prosta. Nieważne, jak zrównoważona nie byłaby Florence, magia wyrwała na nią swój wpływ, i wymieszała się z tym wszystkim, co już i tak pomiędzy nimi było, zbudowane przez lata: przyjaźń, przywiązanie, lojalność, wzajemne zaufanie, a pod pewnymi względami i podobieństwo charakterów.
Pytanie „co by było gdyby” pewnie i tak wróci do niej jeszcze raz czy dwa. Nie miało może dręczyć jej mocno, spędzać snu z powiek i łamać serca, bo Florence jak każdy jasnowidz patrzyła w przód, i nie nawykła żałował powziętych decyzji, ale czasem pojawi się na pewno.
Teraz jednak każdy ruch jej dłoni, gdy czarowała, był pewny, a głos nie zadrżał jej, gdy dla większego skupienia wypowiadała inkantację na głos. Drgnęła lekko, kiedy ten trzask rozbrzmiał w uszach, a sekundę później dym opadł. Płomienie świec wybuchły, spopielając resztę wosku – za szybko, aby dało się to uznać za naturalny proces. I stali we dwoje w kręgu wygasłych świec, a dym nie otaczał już ich, lecz rozchodził się po całym pomieszczeniu. Florence na moment przycisnęła dłoń do piersi. Serce biło jej nieco szybciej, może trochę z nerwów, bo jednak nie była całkowicie pewna, czy zdoła przeprowadzić cały proces, wdychając dym, czy da radę się skupić, gdy będzie chodzić o nią…
Ale zdołała.
Uniosła różdżkę jeszcze raz, szepcąc inkantację. Szukając w nich śladów magii, która może nie była klątwą, ale ją przypominała. Nie znalazła jednak niczego.
– Tak, udało się – powiedziała, uśmiechając się do Patricka. Uśmiech był szczery, choć oszczędny, bo Florence nie było może przykro, ale nie czuła też radości. Raczej pewną ulgę, że mają to za sobą. Machnęła różdżką ponownie, odsyłając świece do pudełka. – Myślę, że to mamy już za sobą – stwierdziła. – Co ty na to, żebyśmy zeszli na dół, napili się herbaty i porozmawiali, co działo się ostatnio? – zaproponowała po prostu.
Jak gdyby nigdy nic.