10.02.2024, 21:44 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 10.02.2024, 23:37 przez Rabastan Lestrange.)
W jednej sprawie Peppa się nie pomyliła: wisiorek faktycznie miał sporą wartość sentymentalną. Nosił od dawien dawna i przypominał mu o oryginalnym Edgarze. Chociaż ploty krążące pośród rodzin znających się z Lestrangami sugerowały, że ptak towarzyszący na co dzień chłopakowi był efektem ćwiczenia zaklęć ze szkoły nekromancji, tak nie mogło być to dalsze od prawdy.
Gdy pierwszy kruk odszedł z tego świata, Rabastan dosyć szybko dostał drugiego, którego nazwał tym samym imieniem. Z perspektywy czasu trudno było określić, czy był to dobry, czy też zły wybór. Na pewno pozwalało to na szybsze przywiązanie się do nowego zwierzaka, jednak ilekroć kolejny znikał lub odchodził, tym ciężej to znosił. Wisior służył za całkiem trafną manifestację tych uczuć, ciążąc mu każdego dnia na szyi.
— Nie obraź się, ale wyglądasz na dziewczynę, która woli czytać o przygodach, niż faktycznie je przeżywać — rzucił, zdziwiony nieco entuzjazmem Potterówny.
W jego przypadku opowiedzenie znajomym o tym incydencie ograniczyło się do narzekania, obiecaniu sobie, że złoży skargę na bliżej nieokreśloną osobę i szybkiej zmianie tematu, żeby zostawić złe wspomnienia za sobą. Tak by się zachował on. Peppa wydawała się mieć nieco inne podejście. Może jednak źle ją ocenił? Może za fasadą ładnych ciuchów, nieśmiałego uśmiechu i uroczej aury kryło się jednak coś więcej? Coś mroczniejszego, coś... ciekawszego?
— Powinnaś odwiedzić Ulicę Śmiertelnego Nokturnu. — Uśmiechnął się zawadiacko, ewidentnie robiąc sobie żarty. — Tam na każdym kroku czekają jakieś atrakcje. Jak nie typ spod ciemnej gwiazdy to niewyremontowany chodnik pełen dziur. Po prostu żyć nie umierać.
Leć, póki jeszcze jesteśmy w jednym kawałku, pomyślał życząc zniczowi powodzenia. Naprawdę chciał wierzyć, że zaklęcie transmutacyjne utrzyma się wystarczająco długo, aby zaalarmować kogoś z ochrony o awarii windy. Już myślał, że na tym zakończą swoje starania, jednak to najwidoczniej nie było wszystko. Zaczerwienił się, gdy w pierwszej chwili pomyślał, że Peppa chciała, żeby ją wziąć na ręce. Zaraz sobie jednak przypomniał, że przecież byli czarodziejami. Głupi on.
— Eee... Jesteś pewna? — Zmarszczył brwi, powstając powoli z podłogi. Ton głosu dziewczyny wskazywał jednak na to, że wydawała się dosyć pewna swej decyzji. Cóż, kim był, aby odmawiać damie? — Dobrze, niech będzie. Przygotuj się.
Odsunął się pod ścianę. Czekał, aż Peppa również się podniesie. Strzelił parę razy kostkami w palcach, po czym wycelował w dziewczynę. Zmieszał się na krótką chwilę; jeśli już musiał, to celował do ludzi w nieco innych okolicznościach. Wypuścił powoli powietrze z ust i zaczął kreślić w powietrzu kręgi, aby zaraz szarpnąć nadgarstkiem.
— Uważaj na głowę. Tak na wszelki wypadek.
Gdy pierwszy kruk odszedł z tego świata, Rabastan dosyć szybko dostał drugiego, którego nazwał tym samym imieniem. Z perspektywy czasu trudno było określić, czy był to dobry, czy też zły wybór. Na pewno pozwalało to na szybsze przywiązanie się do nowego zwierzaka, jednak ilekroć kolejny znikał lub odchodził, tym ciężej to znosił. Wisior służył za całkiem trafną manifestację tych uczuć, ciążąc mu każdego dnia na szyi.
— Nie obraź się, ale wyglądasz na dziewczynę, która woli czytać o przygodach, niż faktycznie je przeżywać — rzucił, zdziwiony nieco entuzjazmem Potterówny.
W jego przypadku opowiedzenie znajomym o tym incydencie ograniczyło się do narzekania, obiecaniu sobie, że złoży skargę na bliżej nieokreśloną osobę i szybkiej zmianie tematu, żeby zostawić złe wspomnienia za sobą. Tak by się zachował on. Peppa wydawała się mieć nieco inne podejście. Może jednak źle ją ocenił? Może za fasadą ładnych ciuchów, nieśmiałego uśmiechu i uroczej aury kryło się jednak coś więcej? Coś mroczniejszego, coś... ciekawszego?
— Powinnaś odwiedzić Ulicę Śmiertelnego Nokturnu. — Uśmiechnął się zawadiacko, ewidentnie robiąc sobie żarty. — Tam na każdym kroku czekają jakieś atrakcje. Jak nie typ spod ciemnej gwiazdy to niewyremontowany chodnik pełen dziur. Po prostu żyć nie umierać.
Leć, póki jeszcze jesteśmy w jednym kawałku, pomyślał życząc zniczowi powodzenia. Naprawdę chciał wierzyć, że zaklęcie transmutacyjne utrzyma się wystarczająco długo, aby zaalarmować kogoś z ochrony o awarii windy. Już myślał, że na tym zakończą swoje starania, jednak to najwidoczniej nie było wszystko. Zaczerwienił się, gdy w pierwszej chwili pomyślał, że Peppa chciała, żeby ją wziąć na ręce. Zaraz sobie jednak przypomniał, że przecież byli czarodziejami. Głupi on.
— Eee... Jesteś pewna? — Zmarszczył brwi, powstając powoli z podłogi. Ton głosu dziewczyny wskazywał jednak na to, że wydawała się dosyć pewna swej decyzji. Cóż, kim był, aby odmawiać damie? — Dobrze, niech będzie. Przygotuj się.
Odsunął się pod ścianę. Czekał, aż Peppa również się podniesie. Strzelił parę razy kostkami w palcach, po czym wycelował w dziewczynę. Zmieszał się na krótką chwilę; jeśli już musiał, to celował do ludzi w nieco innych okolicznościach. Wypuścił powoli powietrze z ust i zaczął kreślić w powietrzu kręgi, aby zaraz szarpnąć nadgarstkiem.
— Uważaj na głowę. Tak na wszelki wypadek.
(Kształtowanie) Uformowanie wiru powietrza pod nogami Peppy, który ma unieść ją na odpowiednią wysokość x2
Rzut N 1d100 - 10
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut N 1d100 - 95
Sukces!
Sukces!