11.02.2024, 10:30 ✶
Czar zadziałał - i Florence nie była pewna, czy bardziej ją to ucieszyło, czy przeraziło, bo poza Geraldine, wyrwanej na moment w górę z wody, mignęła jej też jakaś morska istota. Zdołała zachować dość zimnej krwi, aby rzucić accio, na sekundę przed tym, jak Yaxley i stworzenie znowu uderzyły o powierzchnię morza. Nie dość, by czar był faktycznie mocny: gdy stwór z pluskiem opadł w wodę, Geraldine pociągnęło jakieś trzy metry ku brzegowi, z nosem tuż nad falami, oddalając ją od syreny czy czymkolwiek był ten stwór, a potem... znów wpadła do wody, w pobliżu molo.
W każdych innych okolicznościach Florence zapewne pozostałaby chłodna, opanowana do samego końca. Rzucałaby kolejne zaklęcia, a potem, gdyby wszystko skończyło się dobrze, rzuciłaby parę bardzo spokojnych uwag - i to nawet niezjadliwych, bo sama pamiętała, jak to jest, gdy coś ściąga się w otchłań, oczarowuje twój umysł. Ale lęk przed wodą tkwił gdzieś w jej duszy, głęboko zakorzeniony, podsycony tym dniem na plaży, kiedy sama nie tak daleko stąd ruszyła za czarowną pieśnią, przeszła po drewnianych deskach i omal nie znikła między falami na zawsze. Nie była w stanie działać tak sprawnie i logicznie, jak zwykle. Powinna wbiec w morze, spróbować Geraldine pomóc wyjść, ale wiedziała, że gdyby teraz fala ją przewróciła, nie zdołałaby już wstać. Żywioł pochłonąłby ją.
Obiecała Patrickowi, że nie zabierze jej żadna woda.
I ostatecznie nie znalazła w sobie siły na nic więcej.
Ba, nogi jakby odmówiły posłuszeństwa, i Florence, choć wcale nie chciała, osunęła się na kolana, w mokry piach. Fala sięgnęła ku niej, mocząc szarą spódnicę, zimno przeniknęło skórę. To tylko spotęgowało panikę, bo pod wodą musiało być tak chłodno, tak ciemno, tak samotnie... Palce Florence drżały, zaciśnięte mocno na różdżce – jej palce, które nie trzęsły się nigdy, gdy czarowała, nawet gdy walczyła o czyjeś życie, gdy dłonie pokrywała jej krew! – i choć uniosła ją znowu, nie była pewna, czy zdoła rzucić kolejne zaklęcie. Czy to, co już zrobiła wystarczyło, by Yaxley zdołała dotrzeć do brzegu? Czy ta istota nie rzuci się na nią znowu?
– Geraldine!!! – zawołała, choć to było przecież głupie, bo jeśli kobieta nie wynurzy się, to jej nie usłyszy, a nawet jeżeli to zrobi – to cóż dadzą jej jakieś okrzyki z brzegu?
W każdych innych okolicznościach Florence zapewne pozostałaby chłodna, opanowana do samego końca. Rzucałaby kolejne zaklęcia, a potem, gdyby wszystko skończyło się dobrze, rzuciłaby parę bardzo spokojnych uwag - i to nawet niezjadliwych, bo sama pamiętała, jak to jest, gdy coś ściąga się w otchłań, oczarowuje twój umysł. Ale lęk przed wodą tkwił gdzieś w jej duszy, głęboko zakorzeniony, podsycony tym dniem na plaży, kiedy sama nie tak daleko stąd ruszyła za czarowną pieśnią, przeszła po drewnianych deskach i omal nie znikła między falami na zawsze. Nie była w stanie działać tak sprawnie i logicznie, jak zwykle. Powinna wbiec w morze, spróbować Geraldine pomóc wyjść, ale wiedziała, że gdyby teraz fala ją przewróciła, nie zdołałaby już wstać. Żywioł pochłonąłby ją.
Obiecała Patrickowi, że nie zabierze jej żadna woda.
I ostatecznie nie znalazła w sobie siły na nic więcej.
Ba, nogi jakby odmówiły posłuszeństwa, i Florence, choć wcale nie chciała, osunęła się na kolana, w mokry piach. Fala sięgnęła ku niej, mocząc szarą spódnicę, zimno przeniknęło skórę. To tylko spotęgowało panikę, bo pod wodą musiało być tak chłodno, tak ciemno, tak samotnie... Palce Florence drżały, zaciśnięte mocno na różdżce – jej palce, które nie trzęsły się nigdy, gdy czarowała, nawet gdy walczyła o czyjeś życie, gdy dłonie pokrywała jej krew! – i choć uniosła ją znowu, nie była pewna, czy zdoła rzucić kolejne zaklęcie. Czy to, co już zrobiła wystarczyło, by Yaxley zdołała dotrzeć do brzegu? Czy ta istota nie rzuci się na nią znowu?
– Geraldine!!! – zawołała, choć to było przecież głupie, bo jeśli kobieta nie wynurzy się, to jej nie usłyszy, a nawet jeżeli to zrobi – to cóż dadzą jej jakieś okrzyki z brzegu?