11.02.2024, 12:24 ✶
- Kojarzę obrazy, na których kilkuletnie dzieci wyglądają jak dorośli – stwierdziła z zadumą. Na ile to odzwierciedlało rzeczywistość? Z drugiej strony, dziecko jednak powinno być dzieckiem. Wesołym, brudnym, a już na pewno nie wyglądającym jak zminiaturyzowana wersja dorosłego. - Nie zagłębiałam się aż tak w historię, ale zastanawiam się… czy wymagając od dziecka dorosłej formy sprawimy, że przestanie być dzieckiem? Czy traktując nastolatkę jak dorosłą możemy przyjąć, że już nie będzie czuła emocji tak, jak zwykle dzieje się u nastolatków? To taki dziwny wiek, kiedy dużo się zieje w głowie i czasem trudno nad tym zapanować – dodała, chyba dość sceptycznie podchodząc do konceptu przedstawionego przez Brennę – Z drugiej strony nie jestem pewna, czy autor coś takiego by uwzględnił. Więc może faktycznie twoje uzasadnienie jest tym właściwym? – ech, sztuka. Autor wymyśli sobie A, a cała reszta dorobi sobie X, Y, Z, wykraczające znacznie poza rzeczywiste zamysły, gdy dany utwór powstawał.
- Wtedy nie byłoby tragicznej historii, nad którą wielu wzdychało – stwierdziła z rozbawieniem w głosie. Tak, działania Tristana można było ocenić dość surowo, to prawda. Z drugiej strony – czy nie o to chodziło, by krążyła wśród ludzi opowieść łamiąca serce? Inaczej się wtedy patrzyło na pewne sprawy…
- Można – zgodziła się bez mrugnięcia okiem – Ale też mam taką myśl: może trzeba rozróżnić siłę miłości od jej ogromu? – nie dało się nie pomyśleć o związkach, jakie miała za sobą. Kochała za słabo? Za mało? Za dużo? Wszystko po trochu? Wzdrygnęła się w duchu, porzucając te myśli. Nie na długo, bo wróciły do rzeźby, tak intymnej w swej formie, wyrażającej i trwałość uczucia, i ulotność życia. A może o co innego chodziło?
- W teorii tak, ta – potwierdziła – ale też patrzymy na „Pocałunek” a nie „Paolo i Franceskę”. Może zamysł ewoluował, może część historii Franceski została uwieczniona, ale ostatecznie wizja sprowadziła się do czegoś innego?
Zadumała się, spoglądając na pocałunek, który zarazem trwał i nie istniał. Byli razem, ale nie byli. Smak goryczy w ustach – ostatecznie nasuwało to dość bolesne skojarzenia. Dobrze, że obok była Brenna z całym tym swoim paplaniem, bo aż się roześmiała. Cicho, nie pełną piersią; w końcu znajdowały się w muzeum.
- Tak, masz rację, promyczku. To się nie umywa o posągów, jakie znamy – przyznała. Niemalże się wyszczerzyła, słysząc kolejną odpowiedź.
- Zdecydowanie beznadziejny. Ale wiesz co? Nie zmieniaj się – zachichotała, obejmując kuzynkę ramieniem – Chociaż taki listy byłby małym ćwiczeniem romantyzmu – dodała, kierując kroki do następnej sali. Jeszcze tak wiele miały tu do obejrzenia, a jeszcze czekał na nie sam Paryż...
- Wtedy nie byłoby tragicznej historii, nad którą wielu wzdychało – stwierdziła z rozbawieniem w głosie. Tak, działania Tristana można było ocenić dość surowo, to prawda. Z drugiej strony – czy nie o to chodziło, by krążyła wśród ludzi opowieść łamiąca serce? Inaczej się wtedy patrzyło na pewne sprawy…
- Można – zgodziła się bez mrugnięcia okiem – Ale też mam taką myśl: może trzeba rozróżnić siłę miłości od jej ogromu? – nie dało się nie pomyśleć o związkach, jakie miała za sobą. Kochała za słabo? Za mało? Za dużo? Wszystko po trochu? Wzdrygnęła się w duchu, porzucając te myśli. Nie na długo, bo wróciły do rzeźby, tak intymnej w swej formie, wyrażającej i trwałość uczucia, i ulotność życia. A może o co innego chodziło?
- W teorii tak, ta – potwierdziła – ale też patrzymy na „Pocałunek” a nie „Paolo i Franceskę”. Może zamysł ewoluował, może część historii Franceski została uwieczniona, ale ostatecznie wizja sprowadziła się do czegoś innego?
Zadumała się, spoglądając na pocałunek, który zarazem trwał i nie istniał. Byli razem, ale nie byli. Smak goryczy w ustach – ostatecznie nasuwało to dość bolesne skojarzenia. Dobrze, że obok była Brenna z całym tym swoim paplaniem, bo aż się roześmiała. Cicho, nie pełną piersią; w końcu znajdowały się w muzeum.
- Tak, masz rację, promyczku. To się nie umywa o posągów, jakie znamy – przyznała. Niemalże się wyszczerzyła, słysząc kolejną odpowiedź.
- Zdecydowanie beznadziejny. Ale wiesz co? Nie zmieniaj się – zachichotała, obejmując kuzynkę ramieniem – Chociaż taki listy byłby małym ćwiczeniem romantyzmu – dodała, kierując kroki do następnej sali. Jeszcze tak wiele miały tu do obejrzenia, a jeszcze czekał na nie sam Paryż...