[15.06.72] Epping Forest | Tajemniczy golem

Na wyjaśnienie Selwyna roześmiała się. Nie spodziewała się, że mężczyzna w ogóle jej odpowie, a już na pewno nie w taki sposób, z dodatkową wizualizacją. Nabijał się z niej? Żartował? A może mówił na poważnie? Wbrew pozorom nie chciała go urazić, rodzice nauczyli ją szacunku do starszych, chociaż Olivia zawsze wolała żyć według zasady szacunek okazuj tym, którzy na niego zasługują - czyli nie szanowała ludzi WYŁĄCZNIE dlatego, że byli starzy, ale dlatego, że byli ludźmi, tak po prostu. Chyba że byli chamami, to wtedy ten szacunek znikał szybciej niż bańka mydlana. Ale Laurence Selwyn nie zrobił nic złego, więc ona zakładała u niego dobrą wolę i brak złośliwości.
- Chciałabym to zobaczyć - dodała uprzejmie, ale zaraz uśmiech spełznął z jej twarzy, bo zaklęcie które rzuciła, ożywiło kamień. Kobieta ożyła i zaczęła przeraźliwie krzyczeć, a potem biegać jakby goniło ją stado os. Zaraz jednak z powrotem zamieniła się w kamień. Ruda zamrugała kilkukrotnie, a potem spojrzała na Septimę i Larry'ego. - Przynajmniej wiem, że nie zwariowałam.
Rzuciła do tej dwójki, podchodząc bliżej kamienia. Teraz kobieta wyglądała inaczej - jej twarz była wykrzywiona grymasem, który widać było u ludzi podczas krzyku. Miała też inną pozycję. Quirke podrapała się po głowie. Brygada... Aurorzy.
- Na pewno będzie trzeba to gdzieś zgłosić - mogłaby to powiedzieć ojcu, ale co on mógł? Nie był w BUM, chociaż czasem z nimi współpracował. No, ale to były jednak wyjątki... Olivia westchnęła. - Spróbujmy jeszcze raz, co? No przecież jej nie zostawimy!
Potoczyła spojrzeniem najpierw po jednym, potem po drugiej. Olivia była dobrą osobą, chociaż czasem złośliwą - no ale przecież nie zostawi kobiety zaklętej w kamień w środku lasu, prawda?

Quirke machnęła po raz drugi różdżką, próbując rozproszyć magię, trzymającą w kamieniu kobietę.

Rzut N 1d100 - 64
Sukces!