12.02.2024, 01:14 ✶
Patrick wsunął ręce w kieszenie jeansów i szedł nieśpiesznie, nie zastanawiając się nawet nad niczym konkretnym. Nogi same wiodły go ku parkowi, dokładnie temu samemu parkowi, w którym po śmierci Clare spotkał się z Florence, ale który nie stał się w jego oczach miejscem samych złych wspomnień. Po przyjściu tu tamtego wieczoru, przychodził tu i później. Najpierw by poużalać się nad sobą, potem by powściekać się w ciszy na Clare, potem by szkicować w samotności, wreszcie by po prostu wyciszyć się i pomyśleć (albo po prostu przejść przez niego i skierować się dalej, ku kolejnemu pubowi i kolejnemu miejscu, gdzie mógł poobserwować niczego nieświadomych ludzi).
To nie tak, że pogodził się z samobójczą śmiercią Clare. Pewne sprawy były zbyt bolesne, by dało się je ot tak wyrzucić z pamięci, ale od tych wydarzeń minęło już trochę czasu a on… a on musiał i chciał żyć dalej.
W pierwszej chwili wcale nie załapał, że ktoś go wołał. W mugolskim Londynie pozostawał kompletnie nieznany, więc nie spodziewał się, by mógł zostać tutaj odnaleziony. Po paru sekundach dotarło do niego jednak, że głos który usłyszał wydał mu się znajomy. Zwolnił. Wreszcie odwrócił się, szukając wzrokiem kobiety, która go wołała.
Nie spodziewał się ujrzeć sylwetki Alanny Carrow, choć nie mógł powiedzieć, że jej widok był mu w jakikolwiek sposób niemiły. Obrzucił ją spojrzeniem od stóp do czubka głowy. Wydawało mu się, że wyglądała jakoś trochę inaczej niż zazwyczaj. W ciemnościach nocy nie dostrzegł ciemniejszego koloru włosów a brak piegów zrzucił raczej na działanie jakichś kosmetyków, które kobiety nakładały sobie na twarz niż zaklęcia maskującego. Ale coś było w Carrow ewidetnie nie tak, wydawała się bardziej podenerwowana? I jakaś taka mniej szorstka niż zazwyczaj, kiedy się do niego odzywała?
- Coś się stało? – zapytał powoli, w myślach szukając czegoś, co tłumaczyłoby, że rudowłosa chciała z nim pilnie porozmawiać. I pewnie było to trochę osobliwe, ale jakoś tak odruchowo zaczął szukać w pamięci czegoś, co mogłoby ją zirytować w jego zachowaniu. Może dlatego, że kiedy się ostatnio widzieli, była przekonana, że zaręczył się z inną kobietą i mimo zaręczyn próbował ją poderwać? Bo chyba nie chodziło raczej o tę nieszczęsną herbatę na którą mieli razem pójść… A może w pracy znowu natknęła się na figurkę Ponuraka? - Wszystko w porządku?
To nie tak, że pogodził się z samobójczą śmiercią Clare. Pewne sprawy były zbyt bolesne, by dało się je ot tak wyrzucić z pamięci, ale od tych wydarzeń minęło już trochę czasu a on… a on musiał i chciał żyć dalej.
W pierwszej chwili wcale nie załapał, że ktoś go wołał. W mugolskim Londynie pozostawał kompletnie nieznany, więc nie spodziewał się, by mógł zostać tutaj odnaleziony. Po paru sekundach dotarło do niego jednak, że głos który usłyszał wydał mu się znajomy. Zwolnił. Wreszcie odwrócił się, szukając wzrokiem kobiety, która go wołała.
Nie spodziewał się ujrzeć sylwetki Alanny Carrow, choć nie mógł powiedzieć, że jej widok był mu w jakikolwiek sposób niemiły. Obrzucił ją spojrzeniem od stóp do czubka głowy. Wydawało mu się, że wyglądała jakoś trochę inaczej niż zazwyczaj. W ciemnościach nocy nie dostrzegł ciemniejszego koloru włosów a brak piegów zrzucił raczej na działanie jakichś kosmetyków, które kobiety nakładały sobie na twarz niż zaklęcia maskującego. Ale coś było w Carrow ewidetnie nie tak, wydawała się bardziej podenerwowana? I jakaś taka mniej szorstka niż zazwyczaj, kiedy się do niego odzywała?
- Coś się stało? – zapytał powoli, w myślach szukając czegoś, co tłumaczyłoby, że rudowłosa chciała z nim pilnie porozmawiać. I pewnie było to trochę osobliwe, ale jakoś tak odruchowo zaczął szukać w pamięci czegoś, co mogłoby ją zirytować w jego zachowaniu. Może dlatego, że kiedy się ostatnio widzieli, była przekonana, że zaręczył się z inną kobietą i mimo zaręczyn próbował ją poderwać? Bo chyba nie chodziło raczej o tę nieszczęsną herbatę na którą mieli razem pójść… A może w pracy znowu natknęła się na figurkę Ponuraka? - Wszystko w porządku?