[08.08.72. Tropem przepowiedni] Wyspa, która pojawia się i znika

Lektura dodatkowa: Cierpienia panicza Erika

Były takie szczególne momenty w życiu Erika, gdy wręcz nienawidził swojej siostry. Jednym z przykładów takiego zachowania była chwila, gdy postawiła go przed całym tłumem gości w Warowni Longbottomów i obwieściła wszem wobec, że to właśnie on stanie się kolejnym obiektem wystawionym na jej aukcji charytatywnej. Czuł się wówczas zdradzony i miał wrażenie, że nie wybaczy jej tego przez długi, długi czas. Ba, będąc na scenie, mimowolnie fantazjował o tym, żeby ją wrzucić do zamarzniętego jeziora. Może wbiłby jej trochę rozsądku do głowy i zaczęłaby się zachowywać, jak przystało na dziedziczkę.

Z perspektywy czasu cieszył się, że powstrzymał się przed tak drastycznym rozwiązaniem. Kto wie, jak mogło to się skończyć? Mogła obrazić się na niego jeszcze bardziej niż on na nią, a wtedy dojście do porozumienia zajęłoby im zdecydowanie zbyt długo. A to na pewno wpłynęłoby na ich pracę w Zakonie Feniksa. W ostatnich dniach Erik jeszcze mocniej docenił, że ma przy sobie Brennę. Gdyby nie ona, kompletnie nie miałby pojęcia, co się dzieje w organizacji, a tak przynajmniej jako tako się orientował w sprawie i mógł pomóc. Ostatnie dwa tygodnie były dla niego istną karuzelą wrażeń.

Wysłanie Nory do randki w ciemno, wywiązywanie się z obowiązków sekundanta, ta durna popijawa z bimbrem w roli głównej, spotkanie po latach z Selwynem i to wszystko związane z początkiem sierpnia... Nawet plotki o jego ''czułym'' rozstaniu z Norą pod klubokawiarnią w noc jej urodzin zdawały się go prześladować. Czy wyprawa na zaczarowaną wyspę będzie tylko kolejną cegłą w murze mini-traum, czy gwoździem do jego trumny? Dobrze, że zaraz urlop, pomyślał, bo dosyć szybko zrozumiał, że bez tego długo nie pociągnie. Dzień dwa i zapomni o Ministerstwie na kolejne półtora tygodnia.

Jak prezentował się Erik podczas przeprawy z wybrzeża na wyspę? Twarz wskazywała na zmęczenie, a wory pod oczami zdawały się podkreślać, że ostatnie kilka nocy nie należało w jego przypadku do przespanych. W jego ruchach czaiła się też pewna nerwowość; ilekroć ktoś zwracał się bezpośrednio do niego, chwilę przed nawiązaniem kontaktu wzrokowego, oglądał się gwałtownie na prawo i lewo, jakby wyrwany z głębokich przemyśleń. Do pełnego obrazka brakowało mu tylko poplamionego t-shirtu i znoszonych spodni. Tutaj na szczęście Malwa wkroczyła do gry.

Wybrana przez nią jasnobrązowa kurtka ze sztruksu przylegała do niego jak druga skóra, dostoswując się do konturu jego szerokich ramion. Pod spód przywdział flanelową koszulę w kratę, której wzory układały się w mozaikę ziemi i leśnych zieleni. Strój uzupełniały sztruksowe spodnie, ciemniejsze o kilka tonów od grubej kartki, a chociaż w takim stroju mógłby bez większego problemu paradować po ulicach zarówno magicznego jak i niemagicznego Londynu, tak skórzane buty wspinaczkowe ewidentnie wskazywały na to, że nie szykował się na zwykły spacer.

Gdy dotarli na brzeg i zaczęli przebijać się przez las, Erik trzymał się z tyłu, zamykając pochód prowadzony przez siostrę. Bądź co bądź, tak było najbezpieczniej. Zarośla i roślinność nie stanowiły dla niego jakiejś większej atrakcji, aczkolwiek zanotował sobie w głowę, że tak duże ich zagęszczenie mogło wskazywać, że byli pierwszymi osobami, które trafiły do tego miejsca od dłuższego czasu. Jakiś czas później doszli do groty, którą zauważył, jako ostatni, z racji tego, że szedł na końcu. Na jej widok wejścia do jaskini zaczął kręcić powoli głową, dotykając porośniętego zarostem policzka.

— Nie ma innej drogi? Wysadzenie wejścia w powietrze nie wchodzi w grę? — spytał chrapliwym głosem, podchodząc bliżej Brenny. — Nie podoba mi się to. Ani trochę mi się to nie podoba.

Wrócił do reszty grupy, pocierając jedną dłonią o drugą, słuchając uwag siostry. Pragnienia i strachy... Oczywiście. Jakby nie miał wystarczająco dużo własnych problemów, to teraz te miały jeszcze wyjść na wierzch według doniesień Salta. Już chyba wolałby walczyć z kolejnym anty-patronusem. Jak na zawołanie, zwróciła się do niego Heather, która również brała udział w tej potyczce. Spiął się, gdy odezwała się do niego, jednak zaraz zrelaksował, wypuszczając głośno powietrze z ust.

— Jak sobie życzysz. Tylko od razu mówię... Pożałujesz tego, młoda. Nie radzę sobie zbyt dobrze w tego typu miejscach — poinformował ją, unoszą lewy kącik ust w krzywym uśmiechu. To nie był czas na trzymanie tej informacji w tajemnicy.