• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Poza schematem Poza Wyspami v
« Wstecz 1 2
[12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie

[12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie
sedulous
Ambition tearing out the heart of you
Carving lines into you
Dripping down the sides of you
wiek
28
sława
III
krew
półkrwi
genetyka
—
zawód
różdżkarz/snycerz/badacz
Smukła, dość wysoka jak na kobietę (172cm), niewyróżniająca się z tłumu. To co zapamiętasz po kilkusekundowej migawce, to jej ciemne włosy. Włosy, naturalnie przypominające puchową szopę, ujarzmia zaklęciami wygładzającymi. Niewielu wie, że jest pół-człowiekiem pół-pudlem, bo ten rytuał pielęgnacyjny odprawia już od 10 roku życia (dziękuję ci, świętej pamięci mamo!!) W półmroku niekoniecznie brzydka, ale dużo traci w starciu z bezlitosnym słońcem. Ujawni sińce pod oczyma i bladą, nawet trochę szarą cerę. Nie potrafi ubrać się stosownie do okazji, więc jeśli zauważysz, że w miejscu publicznym wygląda zaskakująco dobrze, to znaczy, że palce maczały w tym osoby trzecie. Głos ma raczej niższy, niż wysoki, ale wyjątkowo młody, trochę nawet dziecinny. Zawsze pachnie wiśnią. Prawdziwą czy jakimś syntetykiem magicznym, nikt nie jest w stanie stwierdzić.

Septima Ollivander
#4
12.02.2024, 18:28  ✶  
Melancholii nie dało się oddać jednym słowem, ani całym zdaniem. Nie tak dosadnie i dobitnie jak jedną nutą. Tym dźwiękiem, który pozostaje w umyśle i rozbrzmiewa w samotnej ciszy, gdy odseparowani od reszty świata zanurzali się w tafli chwilowej niezręczności, jaka nagle przed nimi wypłynęła. A przynajmniej przed nią.
Przechyla głowę lekko na bok, lustrując uważnie rysujące się na twarzy mężczyzny skonfundowanie, okręcając każde rzucane przez jego usta słowo, okalając spojrzeniem jego usta, gdy z przestrzeni warg padały kolejne i kolejne słowa, będące swego rodzaju ciepłym zapewnieniem, że wcale na jej widok mina mu ostatecznie nie zrzedła.
Nie skłamałaby przyznając, iż Morpha się tu nie spodziewała — sam gospodarz napomknął, że pierwszego dnia najpewniej nie spotka nikogo znajomego. Z drugiej strony słyszała szepty służek, które chichotały, iż w towarzystwie pojawi się panna i starszy kawaler i że najlepiej usadzić ich obok siebie. Zgrywne uśmieszki na jej widok nagle zaczęły mieć sens.
— Morpheusu! Czyżbym roznosiła za sobą aurę śmierci?
Jęknęła z zażenowania nad wypaloną głupotą, machinalnie łapiąc się za czoło.
— Przepraszam. Strasznie tu gorąco. Zawsze zapominam jak gorące potrafi być południe Europy. I to słońce, chyba go więcej w ciągu jednego dnia niż przez całe angielskie lato.
I kiedy to rzuciła się w plątaninę mętnych wyjaśnień tych wszystkich sposobności, zorientowała się, że z jakiegoś powodu jakoś ginęła pod ukłuciem jego spojrzenia. Nie ze wstydu, nie z powodu niezręczności ostatniego spotkania; i choć uczucie to było palące i trawiące, to nie chciała aby przemijało.
— Dziękuję — powiedziała, sarnimi oczyma spoglądając na mężczyznę, nie odrywając odeń wzroku i podchodząc do ustawionej walizki, tak jakby musiała sprawdzić czy oddelegowana została przykładnie i sprawnie.
— Cieszę się, że tu jesteś — wyjawiła nieśmiało, oczyma wędrując ku otwartemu oknu, tak jakby marzyła, iż wiatr porwie ją pospiesznie i daleko, z dala od zakłopotania własnym wyznaniem.
Bo nie chciała tego przyznać, nie tyle na głos, co w rozgorączkowanym, pogmatwanym wnętrzu siebie – przy Morpheusu czuła się określona, obliczona jak równanie, którego nikt dotąd nie mógł, bądź nie chciał rozwiązać. Gdy tylko odzywała się przy pełnym i głośnym stole, niepewnym głosikiem próbując przebić się przez męskie barytony, jego spojrzenie machinalnie ją wypatrywało; a stół milknął, zamierał, nawet jeśli nikt tak wokół nich naprawdę nie przestawał klekotać.
— Do zobaczenia na przyjęciu?— rzuciła mu na pożegnanie, cudem okiełznując półokrąg uśmiechu. Kiedy tylko przymknęła drzwi od niechcenia, jej ramiona pochłonęła toń świeżej pościeli.
Pomyślała wtedy o samotnej kropelce potu na jego czole i o żyłach splatających jego odkryte przedramiona. Wyglądał dużo lepiej niż ostatnio, ale czy można tak właściwie było powiedzieć o człowieku z żałobą w sercu?
I dlaczego do stu diabłów o tym wszystkim właśnie pomyślała?
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Morpheus Longbottom (3597), Septima Ollivander (2642)




Wiadomości w tym wątku
[12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 04.02.2024, 18:21
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Septima Ollivander - 07.02.2024, 17:02
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 07.02.2024, 18:27
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Septima Ollivander - 12.02.2024, 18:28
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 12.02.2024, 19:55
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Septima Ollivander - 12.02.2024, 23:04
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 13.02.2024, 00:03
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Septima Ollivander - 14.02.2024, 00:04
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 14.02.2024, 01:33
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Septima Ollivander - 22.02.2024, 23:47
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 23.02.2024, 11:39
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Septima Ollivander - 25.03.2024, 03:40
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 27.03.2024, 14:22
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Septima Ollivander - 28.05.2024, 13:07
RE: [12-14 VII 1972, Neapol, Włochy] | Brzoskwinie - przez Morpheus Longbottom - 04.06.2024, 17:21

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa