Wiadomości w tym wątku

Dora Crawford · 12.02.2024, 23:57 ✶

Już od końca lipca najczęstszą rzeczą, jakiej podejmowała się Dora, była walka z rozrastającą się roślinnością, która zdawała wyrwać się spod kontroli nawet matki natury. Lipcowe deszcze pobudziły chwasty, które zaczęły powoli, acz systematycznie anektować jej ogródek kawałek po kawałku, dlatego kiedy tylko zdała sobie z tego sprawę, złapała Franka za rękę i zaciągnęła na tyły posiadłości, błagając o pomoc. W jej staraniach przewinął się też Samuel, ponarzekała też odrobinę Brennie przy paru śniadaniach, ale ostatecznie wydawało jej się, że radzi sobie całkiem dobrze. Do czasu. Bo potem już wszystko absolutnie zwariowało i problemem nie stały się same chwasty, a fakt że flora zaczęła zmieniać i przekształcać, jakby coś tchnęło w nią jakieś nowe magiczne właściwości. Kiedy pierwszy raz jakieś pnącze delikatnie owinęło się dookoła jej dłoni, w ogóle nie zwróciła na to uwagi, ale podczas następnych dni próbowało wciągnąć ją w grządki i to było już zdecydowanie za wiele

Może właśnie dlatego, kiedy teraz przedzierali się przez otaczającą ich, wszechobecną zieleń, Dora spoglądała dookoła trochę nieufnie, z dłońmi przy sobie i szczelnie zaciśniętymi na pasku torby, którą miała przewieszoną przez ramię. To nie tak, że się bała, ale kiedy tak lustrowała otoczenie spojrzeniem, nie była w stanie poprawnie zidentyfikować składające się na nie okazy. Zwyczajnie też, zachowywała wszelką potrzebną ostrożność, bo ostatnie czego chcieli, to żeby coś porwało ich z daleka od grupy i rozdzieliło.

Na całe jednak szczęście, nikomu nic się nie stało i całą szóstką dotarli do wejścia do jaskini. Crawley przesunęła torbę do przodu, tak żeby swobodnie pogrzebać w niej przez chwilę, a potem podeszła do każdego po kolej, zaczynając od Brenny, wręczając fiolkę z eliksirem wiggenowym i ciepły uśmiech. Dopiero kiedy zatrzymała się przy Vincencie, który znalazł się ostatni w kolejce, rozejrzała się po reszcie, jakby wreszcie koncentrując na tym, co wcześniej powiedziała Longbottom.
- To znaczy, że będziemy razem w parze - uśmiechnęła się do Prewetta wesoło, wsuwając mu w dłoń jego dolę eliksiru i już została obok niego. Nie znała go, ale przynajmniej kojarzyła jego twarz, która przewinęła się nie tak chyba dawno przez Warownię. Wątpiła jednak, by on sam, biorąc pod uwagę w jakim był wtedy stanie, jakkolwiek potrafił przywołać ją w pamięci.
- Mam jeszcze antidotum na popularne trucizny, ale jedno, więc uważajcie na siebie - zakomunikowała jeszcze reszcie towarzystwa, przesuwając na powrót torbę tak, żeby znajdowała się z tyłu. Wyjątkowo, miała na sobie spodnie, odrzucając zwyczajowe dla siebie spódnice, co uczyniła z ciężkim sercem. Głupio jej jednak było pomykać w czymś takim po jaskini, dlatego wciągnęła jeansy, które sparowała z zieloną, spraną koszulką na której znajdował się jakiś roślinny nadruk, a na to zarzuciła kurtkę sztruksową kurtkę w ceglanym kolorze.