[29.07.72|U Lizzy]Mowa jest srebrem, milczenie złotem,misiek dzisiaj padnie pokotem

to co się stało zdecydowanie przerosło jego najśmielsze oczekiwania, obawy i wszystko ogólnie. Może powinien się tego spodziewać, w końcu co mu po tym, że ćwiczy, jak dalej jest lekki i słaby?
Chwycony za fraki stawiał opór, oczywiście, że stawiał, jednak nie dawał on nic poza chaotycznym krokami i chwyceniem się ręki mężczyzny, żeby nie upaść. Wywleczony na zewnątrz, zabity w ciemnej alejce. Czy Morpheus go ocali i tym razem? Czy widzi co się dzieje w swoich wizjach?
Jęknął gdy uderzył plecami o ścianę, kolejny pomruk zaskoczenia, bólu i strachu rozległ się w uliczce, gdy poczuł, jak niemalże traci grunt pod nogami. Patrzył przerażony na mężczyznę, który znalazł się zdecydowanie zbyt blisko, pomimo tego, że jedna z dłoni wilkołaka ułożyła się na piersi obcego, bezskutecznie chcąc zachować dystans. Serce biło mu wariacko z samych złych powodów, a ich oddechy mieszały się ze sobą we wściekłości i strachu.
Banie się jest naturalną reakcją, a odważny nie jest ten, który się nie boi, a ten, który pomimo strachu robi co musi. Nie mógł się więc poddać.
-To ty się mnie uczepiłeś o nic. O co ci chodzi? Beczysz w środku baru i się dziwisz, że się ktoś patrzy.-zawarczał, próbując się wyszarpnąć z uścisku, odepchnąć go. Czuł jak pięści trzymające go za koszulę wbijają mu się w obojczyk, jak szwy koszuli nieprzyjemnie wżynają się w ciało. Chciał się uwolnić, tylko nie był pewien czy powinien to robić, jakaś jego część nie chciała się bardziej narażać.