[29.07.72|U Lizzy]Mowa jest srebrem, milczenie złotem,misiek dzisiaj padnie pokotem

Mężczyzna nie wydawał się być aż taki straszny w barze, nawet mu współczuł i gdyby był chętny na rozmowę, ro wysłuchałby jego problemów z chęcią służąc radą czy towarzystwem, żeby nie był ze smutkiem tak całkowicie sam. Wiedział w końcu jak to jest się rozczarować, mieć złamane serce czy stracić kogoś bliskiego. Jednak nic takiego się nie stało i byli tu gdzie byli. W ciemnej alejce z zerowym dystansem między nimi. Był w podobnych sytuacjach, choć z innych powodów, ale strach zawsze był ten sam. Kiedyś mu się nie upiecze, wiedział to.
Tym razem jednak ofukał go, wiedział, że ma rację, oni obaj mieli, ale liczyło się przecież kto zaczął, prawda? Spodziewał się odwrotnej reakcji, zaciśnięcia pięści mocniej i uderzenia prosto w nos, który jakby się nie złamał, o chociaż zaczął krwawić obficie, ale uścisk został poluzowany. Zmarszczył brwi na złotą radę, dalej czując, że nie byłoby sytuacji ze szczurem gdyby nie przemiana notesu ZA NIC.
Odetchnął głośno kiedy w końcu został puszczony i opadł na ziemię, mogąc stanąć w końcu swobodnie. Natychmiast pomasował pierś, gdzie wbijały mu się przed chwilą kostki mężczyzny, odwróconego do niego tyłem. Chciał coś jeszcze rzucić, ale czy na pewno chciał kontynuować tę przepychankę? Jakoś nie bardzo, facet wystarczająco dużo miał na głowie. Wilkołak zachował więc oszczerstwa dla siebie, dając napastnikowi w spokoju odejść.
Oparł się plecami o ścianę, próbował przywrócić sobie spokój i obmyśleć plan, jak wrócić do baru bez aury niezręczności dookoła niego. Z drugiej strony wróci tam sam, bez Sama... Niepobity, nieposzarpany, jeśli poprawi sobie koszulę. Westchnął ciężko. Może teraz wyjdzie z twarzą, ale chyba więcej tu nie przyjdzie.

Koniec sesji