Dając jej do przeczytania szczere słowa, na papierze napisane, być może czekał na reakcję, ale nie wpatrywał się w nią, aby pozwolić się skupić. Kiedy się odezwała, przeniósł na nią swój wzrok zielonych oczu. Dostrzegł, że się wzruszyła. Ponownie objął ją ramieniem i ucałował czubek głowy. Jakby na pocieszenie. Pokiwał głową z lekkim uśmiechem, że nie musi przepraszać. W niczym tutaj nie zawiniła. Nie wiedziała przecież. Nic się też nie stało i przecież siedzą tutaj razem, obok siebie.
Z kieszeni przedniej spodni, Tristan wyjął swoją chusteczkę i jej podał. Wiedział, że Olivia jest emocjonalną osobą i łzy nawet same wypłyną z jej oczu. To nie było niczym złym. A normalną reakcją wrażliwego organizmu. Jeżeli mają budować ten związek na poważnie, musiał być z nią szczery. Nie bez powodu pytał ją wtedy, czy zostanie jego dziewczyną.
Pocałunek jej odwzajemnił, kiedy za szczerość podziękowała.
Skoro teraz Olivia chciała coś powiedzieć, zgasił swoją różdżkę i spojrzał na nią, kiwając głową, że pamięta ich pierwsze spotkanie. Nawet uśmiechnął się na to wspomnienie. Były to jedne z pierwszych dni jego pracy. Bez możliwości komunikacji słownej, trudno było mu się odnaleźć w nowej pracy. Tamten dzień był chaotyczny dla niego. Tutaj teraz mógł się dowiedzieć, że Olivia była z kimś w związku.
Atak na hodowlę hipogryfów. Ktoś ją uratował. Była tam niczym księżniczka, uratowana przez księcia. Często takie epizody łączą ludzi. Niezależnie od ich pochodzenia. To co mu opowiedziała, nie było tym etapem miłości, jakiej poszukiwała. Czyżby ów ex-partner okazał się być draniem? Zabawił z nią i tyle ze związku? Nie był pewny, czy chciałby spotkać jej byłych.
To była już przeszłość. Rozmasował jej ramię, jakby chciał dodać otuchy, że ją rozumie, ale jeżeli nie chce tego wspominać, nie musi. Doceniał także szczerość. Przynajmniej wiedział, że ona miała te próby za sobą. Choć nie udane, to jednak nie poddawała się. Miała niejakie doświadczenie już w związkach.
Olivia teraz była z nim, jak to ujęła w swoich słowach. Zacytowała nawet coś, co pewnie znajdowało się w jakiejś książce romantycznej, czytanej przez nią pewnie dziesięć razy. Albo spodobał się jej ten cytat i gdzieś zapisała, wykuwając na pamięć. Wolał, aby mówiła swoimi słowami, a nie cytowała czyjeś.
Tristan, wpatrywał się w nią z uśmiechem, pozwalając, aby odgarnęła jego włosy za ucho. Wtem zadała mu pytanie odnośnie jego obaw. Troszkę spoważniał, ale musiał jej to wyjaśnić. Więc na powrót użył lumos i na nowej stronie notesu, zaczął pisać:
"Nie mam rodziny. Nie wiem też, czy ktokolwiek od strony matki i ojca żyje czy gdzie mieszka. Nie mam także rodzeństwa. Koledzy i koleżanki żyją swoim życiem. Jedyny przyjaciel, na którego mogę liczyć, jesteś Ty. Co prawda, koledzy z poprzedniej pracy pomogli mi ogarnąć wszystkie inne sprawy urzędowe, ale na tym się na razie skończyło. Może sam się odizolowałem od społeczeństwa. Nie czuję się komfortowo jako niemowa w towarzystwie osób rozmawiających ze sobą. Kiedyś było mi łatwiej spędzać czas z kolegami na piwie. Na imprezach urodzinowych. Ale niestety… Moje pochodzenie w tym świecie jednak ma znaczenie. To, co mnie spotkało, było ostrzeżeniem. Widziałaś moje blizny. Dlatego się odsunąłem. Nie chciałem z nikim się integrować. Chciałem zniknąć. Ale jednocześnie bałem tej samotności."Gdy skończył, pokazał jej.